Αναζητώντας τη χαρά της ζωής Το πινέλο γίνεται σπαθί που εκπαιδεύει το βλέμμα, τόσο εντός όσο και εκτός διεγείροντας την αντίληψη. Πολεμά, μαθαίνοντας την πειθαρχία, την αυτοσυγκέντρωση και την υπέρβαση των φόβων με κυριότερο αυτόν του θανάτου Άλλωστε μια μορφή αθανασίας και υπέρβασης του χρόνου δεν αποτελούν και τα έργα μας; ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ Ν. ΘΕΟΦΙΛΗΣ
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ
H Βερονίκη Δαμιανίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975.
Σπούδασε Σκηνογραφία και Ενδυματολογία στο Κέντρο Σπουδών Λαικού Θεάτρου. Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών παρακολουθώντας το εργαστήρι του Δημήτρη Μυταρά, καθώς επίσης, Ψηφιδωτό και Διδακτική της Τέχνης.
Έχει εργαστεί και εξακολουθεί ως δασκάλα ζωγραφικής και ψηφιδωτού τόσο στο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, όσο και στο Μουσείο Ηρακλειδών όπως και σε άλλα εργαστήρια τέχνης.
Ξεκίνησα να γράφω ένα μικρό κείμενο για τη σχέση μου με την τέχνη και χάθηκα λίγο ανάμεσα σε λέξεις και σήματα. Σχήματα είναι και αυτά άλλωστε, που απλά εξυπηρετούν στην επικοινωνία και κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων.
Ωστόσο, όσο λιγότερα, τόσο το καλύτερο. Ίσως έτσι να γίνουν πιο περιεκτικά. Όπως και τα χρώματα. Μαθαίνοντας να τα ακουμπάς το ένα δίπλα στο άλλο, μαγεύεσαι από την ομορφιά τους και παρασύρεσαι. Πολλάκις κι εγώ, έχω αφεθεί στο παιχνίδι τους, κι έχω χαρεί απλά και μόνο φτιάχνοντας μια μικρή ερωτική ιστορία ανάμεσα σε ένα κόκκινο και ένα πράσινο.
Γιατί έρωτας και χαρά είναι η ζωγραφική. Ολάκερη η τέχνη. Σε μια εποχή που ουσιαστικά, δεν πρωτοτυπεί για τη δυσκολία και το γκρίζο της, αισθάνομαι ακόμη περισσότερο, μάλλον επιτακτικά, την ανάγκη για μια τέχνη φωτεινή, τέτοια που να αγγίζει την καρδιά με τον πιο ευγενικό και τρυφερό τρόπο.
Αγαπώ να κινούμαι σε αυτό το «ανάμεσα» των χρωμάτων, των σημείων και των σχημάτων και να χτίζω με τον τρόπο μου σχέσεις αρμονικές μεταξύ τους και αξίες, σχεδόν μουσικές.
Στη πορεία αυτής της προσπάθειας, την άκρως διδακτική πάντα, η διαδικασία είναι ιδιαίτερα πολεμική. Το πινέλο γίνεται σπαθί που εκπαιδεύει το βλέμμα, τόσο εντός όσο και εκτός διεγείροντας την αντίληψη. Πολεμά, μαθαίνοντας την πειθαρχία, την αυτοσυγκέντρωση και την υπέρβαση των φόβων με κυριότερο αυτόν του θανάτου.
Άλλωστε μια μορφή αθανασίας και υπέρβασης του χρόνου δεν αποτελούν και τα έργα μας;
Αν κάποιος επιλέγει την τέχνη για να διαμαρτυρηθεί ή να καταδείξει μια σκληρή κοινωνική ή προσωπική κατάσταση, από πλευράς μου επιλέγω απλά να ερευνήσω τη χαρά της ύπαρξης. Να αποδείξω, πρωτίστως ίσως εις εαυτόν, τη σπουδαιότητα της ως δώρο και να την αναδείξω με τον πιο δημιουργικό τρόπο.
Διότι δημιουργός ο καλλιτέχνης.
Σε μια εποχή υλικής και πνευματικής ανέχειας, όπου τουλάχιστον σε επίπεδο εθνικό σχεδόν ακροβατούμε όλοι, πεισματικά δεν μπορώ παρά να κρίνω ακόμη περισσότερο αναγκαίο το ρόλο της τέχνης ως προαγωγό ευγενούς ήθους και εσωτερικής προόδου. Τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συνολικά πολιτισμικό.
Έτσι λοιπόν ζωγραφίζω παίζοντας ή και το αντίστροφο. Παρασύρομαι από τη γοητεία που μου ασκεί ένα πρόσωπο, ένας ουρανός, ένα δέντρο ή ένα απλό αντικείμενο και προσπαθώ να ανακαλύψω εντός του την αρμονία και την ομορφιά.
Εν τέλει, ανακαλύπτω τη μεγαλύτερη χαρά, σε όλη αυτή τη διαδικασία καθώς μοιάζει σα να κοιτάζω το θέμα μου, σα να είναι ό,τι πιο καινούριο και άγνωστο για εμένα.
Κάθε λευκή επιφάνεια που περιμένει να χρωματιστεί, είναι μια σελίδα άγραφη, μια καινούρια αρχή.
Βουτώ σε αυτήν, εξερευνώ και γίνομαι ξανά παιδί.
Η χαρά της ζωής!
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
