Γιάννης Κότσιρας: Δεν είμαι πουθενά ενταγμένος πολιτικά, ούτε μουσικά

Αποφεύγει τις ταμπέλες και τους χαρακτηρισμούς και έτσι όπως δεν είναι ενταγμένος πουθενά πολιτικά, έτσι δεν του αρέσει να είναι και μουσικά. Υπηρετεί το καλό τραγούδι και το έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια, επιδιώκοντας κάθε φορά να προσφέρει στον θεατή το καλύτερο, «που δεν θα είναι ούτε δεύτερο, ούτε αρπαχτή, ούτε χαμηλού επιπέδου. Αυτό είναι που διεκδικώ τα τελευταία χρόνια και προσπαθώ να πετύχω», όπως είπε ο ίδιος στο ράδιο Χρόνος 87,5 fm. Ο Γιάννης Κότσιρας πριν τη μία και μοναδική εμφάνιση στην πόλη μας στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής την Παρασκευή 22 Μαΐου, φιλοξενήθηκε σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη συχνότητα του ραδιοφώνου μας.

-Είναι μια παράσταση, η οποία ουσιαστικά απαρτίζεται από διάφορες ιδέες. Η βασική ιδέα είναι να υπενθυμίσουμε τραγούδια, που είτε έχουν μείνει πίσω στα χρόνια, είτε προέρχονται από ανθρώπους που έφυγαν και πρέπει να τα τραγουδάμε για να τους θυμόμαστε. Επίσης υπάρχει αναφορά στον καινούργιο δίσκο, στο «Ό,τι θυμάσαι δεν πεθαίνει», αλλά και στο λαϊκό τραγούδι.

-Κάποια τραγούδια βρίσκουν την ώρα τους. Μπορεί να γράφτηκαν σε μια άλλη εποχή, αλλά κάποια στιγμή έρχονται και βρίσκουν την ώρα τους. Αυτό πράγματι συμβαίνει με μερικά τραγούδια, τα οποία ίσως και λόγω της κατάστασης που επικρατεί, ο κόσμος τα ζητάει όλο και περισσότερο. Κι αυτό για μένα είναι ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα. 

-Ναι και ιδιαίτερα εκείνη την εποχή της υποτιθέμενης ευμάρειας που υπήρχε, είχαμε πάψει να ασχολούμαστε με την ουσία. Ασχολούμασταν περισσότερο με το φαίνεσθαι των πραγμάτων -και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, γιατί δεν θεωρώ ότι ξέφυγαν πολλοί από αυτή την ιστορία- και όχι τόσο με την πραγματικότητα, με τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις και τα πραγματικά ζητήματα της πραγματικότητας που κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο και δεν τον διαφθείρουν, γιατί μιλάμε για μια διαφθορά μεγάλου μεγέθους που υπήρχε στην ελληνική κοινωνία τα προηγούμενα χρόνια.

-Ναι, μόνο. Νομίζω ήταν εκτόνωση και μάλιστα από ένα σημείο και μετά είχε φτάσει στο σημείο να είναι μόνο σωματική εκτόνωση. Και βλέπουμε και τα απομεινάρια αυτού. Θυμάμαι ότι τα τελευταία χρόνια είχε ξεκινήσει και μια μόδα του να πετάει κανείς αντικείμενα, ως μέσο εκτόνωσης, στους τραγουδιστές, κάτι που έχει μείνει ακόμη ως απομεινάρι βέβαια και όχι ως πραγματικότητα και χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας.

-Δεν θα έλεγα ότι ξεφύγαμε από τις συναυλίες, αλλά υπάρχουν κάποια είδη τραγουδιών και κάποιες ιδιαίτερες παραστάσεις που θέλουμε ως καλλιτέχνες να παρουσιάσουμε, που δεν θέλουμε να τις παρουσιάζουμε ούτε καλοκαίρι ούτε χειμώνα σε κάποιο χώρο νυχτερινής διασκέδασης. Η ανάγκη ύπαρξης θεάτρων και μουσικών χώρων είναι πολύ μεγάλη και φαίνεται ότι και ο κόσμος στηρίζει αυτές τις επιλογές, αν κρίνω και από την αυριανή παράσταση, και ο κόσμος θέλει τέτοιους χώρους στις πόλεις του όσο μακριά κι αν είναι από τα κέντρα λέξεως αποφάσεων. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ο κόσμος δεν θέλει καλές παραστάσεις.

-Καταρχήν δε νομίζω ότι αλλάζει ο βαθμός ευαισθησίας μας, ίσως αλλάζει ο βαθμός ευαισθητοποίησής μας. Η ευαισθησία ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Από εκεί και πέρα δεν θεωρώ ότι μέσα στην κρίση μπορούν να βγουν σημαντικά πράγματα, γιατί είναι τόσο έντονη η «σκόνη» που δεν σε αφήνει να δεις. Αλλά σίγουρα δημιουργείται η «μαγιά» αυτή, η οποία θα δώσει τραγούδια. Ήδη έχουν αρχίσει και βγαίνουν εντελώς διαφορετικές ιδέες και τραγούδια από νέους ανθρώπους, που νομίζω ότι μέσα στην επόμενη τριετία, και όταν αρχίσουμε και βλέπουμε όλο αυτό που μας συμβαίνει με μία ψυχραιμία, νομίζω ότι θα δούμε πολλά σημαντικά πράγματα να γεννιούνται, που ελπίζω και αισιοδοξώ να αλλάξουν και το μουσικό τοπίο γενικότερα.

-Ναι, και νομίζω ότι δεν υπάρχει καλλιτέχνης, που να μην είναι πολιτικοποιημένος. Κι αυτοί που λένε ότι δεν ασχολούνται με την πολιτική και κοιτούν μόνο την τέχνη τους, κι αυτοί κάνουν ένα είδος πολιτικής, και μάλιστα κατά την άποψή μου και το χειρότερο. 

-Θεωρώ πως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Σαφώς και η κυβερνητική αλλαγή, δηλαδή πως αλλάξαμε από αυτά που μας κυβερνούσαν 40 χρόνια, είναι μία πρόοδος και κάτι καλό. Σαφώς σταμάτησε μια κατολίσθηση που υπήρχε στα εργατικά δικαιώματα και στους μισθούς και συντάξεις. Κι αυτό επίσης είναι κάτι θετικό. Το δύσκολο είναι πως μετά από 40 χρόνια, δεν σημαίνει πως κερδίζοντας τις εκλογές κυβερνάς κιόλας. Το κράτος έχει πάρει έναν τρόπο λειτουργίας, κι αυτό για να αλλάξει θέλει καιρό. Όμως εγώ δεν μπορώ να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα ούτε είμαι ευχαριστημένος με αυτό που βλέπω αυτή την στιγμή από τους καινούργιους κυβερνώντες, αλλά οφείλω σαν άνθρωπος που έχω δει και τα χειρότερα να τους δώσω και λίγο χρόνο παραπάνω. Έχουμε περάσει τόσο περίεργες καταστάσεις, τόσο μαύρη πενταετία και άλλα τριανταπέντε χρόνια πριν που δεν ξέραμε τι μας συμβαίνει, που καλό θα ήταν να τους δώσουμε χρόνο, χωρίς βέβαια να τους δίνουμε άλλοθι.

-Κοιτάξτε, «παρθενογένεση» στη μουσική δεν υπάρχει. Οπότε το καινούργιο είναι κάτι σχετικό, δηλαδή μπορεί να είναι κάτι πάρα πολύ παλιό. Όμως, από τότε που ξεκίνησα να τραγουδάω δεν ήθελα να καταταγώ πουθενά. Έτσι όπως δεν είμαι πουθενά ενταγμένος πολιτικά, έτσι δεν μου αρέσει και μουσικά. Αυτό που θα ήθελα και είναι αυτό που έχω επιδιώξει και τόσα χρόνια που ασχολούμαι με την μουσική είναι, όταν ένας ακροατής επιλέξει και πει «θέλω να πάω να ακούσω τον Γιάννη Κότσιρα», αυτό που με ενδιαφέρει είναι να δει κάτι καλό, που δεν θα είναι ούτε δεύτερο, ούτε αρπαχτή, ούτε χαμηλού επιπέδου. Αυτό είναι που διεκδικώ τα τελευταία χρόνια και προσπαθώ να πετύχω. Οπότε η κατάταξή μου, ας πούμε, είναι σε αυτή του καλού τραγουδιού.