Xρήστος Κ. Μορφακίδης: Οι Άγιοι κι οι ήρωες του ?21 μας αφυπνίζουν, μας οδηγούν ξανά με φιλότιμο απ? το εγώ, στο εμείς του Μακρυγιάννη

Εντυπωσίασε ο επίσημος πανηγυρικός λόγος του λέκτορα του Τμήματος Κοινωνικής διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης του ΔΠΘ  Χρήστου Μορφακίδη που εκφωνήθηκε στον καθεδρικό  ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κομοτηνής ανήμερα την 25η Μαρτίου 2015 και εντυπωσίασε τόσο για το περιεχόμενό του όσο και για τον τρόπο της παρουσίασής του με ευγλωττία και καθαρότητα λόγου και απόψεων. Επιβάλλεται λοιπόν να τον δημοσιεύσουμε για όσους δεν ήταν αυτήκοες μάρτυρες να τον απολαύσουν…

«Σεβασμιότατοι, Σοφολογιώτατε, Αιδεσιμότατε εκπρόσωπε της Αρμενικής Κοινότητας,Σεβαστοί πατέρες, κύριε Υπουργέ, εκπρόσωπε της Κυβέρνησης, 

κύριοι Βουλευτές, κύριε Περιφερειάρχα, κύριε Αντιπεριφερειάρχα, 

κύριε Δήμαρχε, κύριοι Αντιδήμαρχοι, εκπρόσωποι και διοικητές των στρατιωτικών αρχών και των Σωμάτων Ασφαλείας, ελλογιμώτατοι καθηγητές και δάσκαλοι, αγαπητοί μαθητές, αγαπητοί αδελφοί,

Ευαγγελισμός του Γένους των ανθρώπων «Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται».Συνάμα, ευαγγελισμός του Γένους των Ρωμιών: «Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότο και Βοριά για την πατρίδα όλοι νά `χωμε μια καρδιά». Σήμερα, πανηγυρίζουμε με τους στίχους του υμνωδού το Ευαγγέλιο όλης της Οικουμένης και με του εθνομάρτυρα ποιητή το σάλπισμα την Ανάσταση της Ρωμηοσύνης. 

Συναχθήκαμε ως ταπεινοί προσκυνητές στη χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου και ως ευγνώμονες απόγονοι των μαρτύρων και ηρώων του 1821 για να ευχαριστήσουμε τον Πανάγαθο Θεό για το δώρο της ζωής και της αθανασίας και για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους επωνύμους και τους ανωνύμους ήρωες της εθνικής μας παλιγγενεσίας.

Κατά τον λόγο των ίδιων των αγωνιστών, ο ξεσηκωμός των πατέρων μας έγινε «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Για τους Έλληνες η προσδοκία της εθνικής αποκατάστασης δεν θεμελιώνεται στη δοξασία για έναν υπερέχοντα λαό, αλλά στην επιταγή της θείας δικαιοσύνης. Ο αυθεντικότερος εκφραστής της ψυχής του λαού μας και μια από τις ευγενέστερες φυσιογνωμίες του Αγώνα, ο στρατηγός Μακρυγιάννης, μας παραδίδει μέσα από τα χείλη ενός αντιπάλου, ενός μπέη τον οποίο άκουσε να απευθύνεται στους οικείους του στην Τουρκοκρατούμενη ακόμα Άρτα, την αιτία της ελληνικής επανάστασης και της καταστροφής του δυνάστη: «Θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε».

 

     Με προανάκρουσμα στο Ιάσιο και το Δραγατσάνι η σπίθα της επανάστασης που ανάβει στην Αγία Λαύρα, στη Μάνη και στην Καλαμάτα προετοιμασμένη από την Φιλική Εταιρεία μα και από το κρυφό σχολειό στα χρόνια της σκλαβιάς γίνεται φλόγα που απλώνεται αστραπιαία στη Ρούμελη, τη Μακεδονία, την Ήπειρο και τα νησιά και σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο.

      Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Εμμανουήλ Παπάς και κάθε ανώνυμος αγωνιστής υψώνονται με τη θυσία τους σε αιώνια σύμβολα, σηματωροί που υποδεικνύουν στους κατοπινούς και στην ανθρωπότητα την αξία της θυσίας και της άδολης αγάπης προς την πατρίδα και την ελευθερία.

      Η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου ως ολοκάρπωμα θυσίας πλάι στο Ζάλογγο, την Αραπίτσα, το Κούγκι και το Αρκάδι, φανερώνουν στην οικουμένη τι αλήθεια σημαίνει «Ελευθερία ή θάνατος». Η Θράκη συντρέχει στον αγώνα με το δικό της μερίδιο προσφοράς και αίματος που εκφράζεται επωνύμως στις μορφές του Χατζηαντώνη και της Δόμνας Βισβίζη και μαρτυρικώς στη θυσία των αμάχων της Σαμοθράκης πλάι στα ολοκαυτώματα των Ψαρρών και της Χίου.

      Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Εθνομάρτυρα Ρήγα σαρκώνεται στις μορφές των αγωνιστών του ?21 που εγαλβάνισε στα ιερά της σπλάχνα η νέα Ελλάδα, η γεννημένη 400 χρόνια νωρίτερα στα τείχη της πολιορκημένης Βασιλεύουσας. Η Ανάσταση του Γένους το ?21 είχε κυοφορηθεί χρόνους πολλούς στη Ρωμαίικη ψυχή κάτω από το τρεμάμενο φως του καντηλιού που τα ονείρατα αναδεύει κι έμαθε εκεί τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει. Ώσπου να θεριέψει η αποσταμένη ελπίδα. Έργο και θυσία ως εκείνα του Αγίου Πατρο-Κοσμά του Αιτωλού φέρουν την θεία σφραγίδα της αγιότητας που μόνη της αρκεί για να φωτίσει το σκοτάδι μες τους αιώνες της σκλαβιάς.

      Προτού φθάσουν στην ίδρυση του πρώτου νεοελληνικού κράτους οι επαναστατημένοι Έλληνες καλούνται να αντιμετωπίσουν το δρολάπι του διχασμού και του εμφυλίου σπαραγμού που ξεχύνεται σαρωτικό από τα βάθη της πιο σκοτεινής πλευράς του εαυτού μας. Για τούτο ο εθνικός μας ποιητής θα πει:

εάν μισούνται ανάμεσό τους

δεν τους πρέπει ελευθεριά

      Η διχόνοια η δολερή θα οπλίσει μια Κυριακή πρωί το χέρι που φονεύει το απαράμιλλο πρότυπο Έλληνα ηγέτη, τον Ιωάννη Καποδίστρια, την ώρα που βαδίζει για να λειτουργηθεί προτού σημάνει η πρώτη καμπάνα, καθώς του είχε διδάξει η μάνα του, μια Ρωμηοπούλα από τη μαρτυρική Κύπρο.

      Σε μια ώρα σαν την τωρινή που – καθώς ο Σεφέρης πριν από 70 χρόνια ? συλλογισμένοι προσπαθούμε να διακρίνουμε το πεπρωμένο του Ελληνισμού μέσα από την καταιγίδα και πέρα από την πλατιά στροφή που κάνει στα χρόνια μας η ιστορία του κόσμου, έφθασε αναπότρεπτα ο καιρός να βυθομετρήσουμε την ύπαρξή μας ∙ να εξομολογηθούμε πως πληρώνουμε σαν χώρα και σαν λαός όχι τα δανεικά, αλλά τα ιδανικά που ξεπουλήσαμε ∙ πως μάθαμε όλοι να ρωτάμε πόσο κοστίζουν τα πράγματα, αλλά λησμονήσαμε να αναλογιστούμε πόσο αξίζουν ∙ είπαμε νέα ζωή την αποστασία και κατάκτηση καινούργιων προτύπων το μιμητισμό. Γευτήκαμε το λωτό ενός αμφίβολου μοντερνισμού και από στέρεοι άνθρωποι μεταβληθήκαμε σε ανθρωπομάζα. Προσήλθαμε στη μάχη των καιρών πελταστές και ανοχύρωτοι.

      Μα καθώς ο Πλάστης δεν εγκατέλειψε το πλάσμα του στέλνοντας της Μεγάλης Βουλής του τον Άγγελο να αναγγείλει στη Μάνα μας την Παναγιά το νέο της Σωτηρίας του πεσόντος Αδάμ συνεχίζει και στους καιρούς μας να μας πολιορκεί με την Αγάπη Του δωρίζοντάς μας τους Αγίους του που μας φανερώνονται άλλοτε στην έρημο του Αγίου Όρους, άλλοτε στην τσιμεντένια έρημο της πλατείας Ομονοίας, στην έρημο της Αριζόνα ή και μόλις στην διπλανή μας πόρτα. Αυτοί οι Άγιοι κι οι ήρωες του ?21 μας αφυπνίζουν, φέγγουν ως υποδείγματα, μας οδηγούν ξανά με φιλότιμο απ? το εγώ στο εμείς του Μακρυγιάννη.

      Αδελφοί, ο Έλληνας, ο Ρωμηός, τιμά πάντα τα έθνη έχοντας συνείδηση της δικής του ιδιοσυστασίας. Αγαπά την πατρίδα του χωρίς να απαξιώνει τις άλλες πατρίδες. Αναγνωρίζει ότι αυτή η πατρίδα είναι στοιχείο εγγενές στην πορεία μας προς την αιώνια μέλλουσα πόλη. Στην ιδιαίτερη τούτη γωνιά του τόπου μας παραδίδει μαθήματα ειρηνικής συμβίωσης με τον Άλλο που γίνεται κι αυτός αδελφός. 

      Η φλούδα γης που μας έλαχε για πατρίδα είναι ο τόπος όπου βλασταίνουν τα παιδικά μας χρόνια και που μαζί τους βλασταίνει εντός μας η ιστορική συνείδηση και η κοινή ματιά μας προς το μέλλον. Η ματιά ενός Θεόφιλου που ήρθε τον καημό μας για να ζωγραφίσει.

  

    Αν θυμηθούμε πως ο γνωστός λόγος του Γέρου του Μοριά, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, προς τους νέους ακούστηκε στην Πνύκα, στον ίδιο τόπο που αντήχησε ο Επιτάφιος του Περικλή και ο λόγος του Αποστόλου Παύλου για τον άγνωστο στους Έλληνες της εποχής του Θεό∙ αν θυμηθούμε πως το κακό κείται μέσα μας βαθύτερα από όσο νομίζουν οι επιπολάζοντες κοσμοδιορθωτές και πως ο αγώνας μας σήμερα, καθώς και τότε, είναι πρώτα απέναντι στον παλαιό άνθρωπο∙ τότε, μαζί με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά που ευλόγησε με την βιοτή του και τα αντικρυνά της Κομοτηνής μας βουνά θα ψελλίσουμε «Κύριε, φώτισόν μου το σκότος». Τότε το πεπρωμένο μας που για οκτώ αιώνες ορίζεται από τη συνθήκη του συνόρου των δύο κόσμων, της Δύσης και της Ανατολής, θα περάσει τις Συμπληγάδες της Ιστορίας και με σύμμαχο την Υπέρμαχο Στρατηγό και οδοδείκτες τους ήρωες του ?21 σαν δεν απομένει πια κατά τον ποιητή να φτάσουμε πιο βαθιά στου κακού τη σκάλα, τότε «θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ώ χαρά! Τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!». Τιμή, δόξα κι ευγνωμοσύνη  σε όλους εσάς που θυσιαστήκατε για να ζήσουμε εμείς ελεύθεροι».