Βύσσινο & αναμνήσεις

Την Κυριακή ο σύλλογος συνοικίας Ρέμβης γιόρτασε για 10η συνεχόμενη χρονιά τη γιορτή βύσσινου στον αύλειο χώρο της Παπαδριέλλειου πινακοθήκης, μοιράζοντας πάνω από 400 ποτήρια δροσερής βυσσινάδας στους παρευρισκόμενους. «Ήρθαμε εδώ για να ζήσουμε λίγες ώρες ξεγνοιασιάς με δροσιστική βυσσινάδα», δήλωσε χαρακτηριστικά η πρόεδρος του συλλόγου συνοικίας Ρέμβης. Άφθονη παγωμένη βυσσινάδα, γλυκό βύσσινο και το ηδύποτο κερασό ήταν οι πρωταγωνιστές του κυριακάτικου απογεύματος στη Ρέμβη. Από νωρίς  βρέθηκαν στην αυλή της Παπαδριέλλειου πινακοθήκης κάτοικοι της περιοχής, για να δροσιστούν, να χορέψουν και να διασκεδάσουν. Τη γιορτή συνδιοργάνωσε η δημοτική επιχείρηση πολιτισμού Κομοτηνής. 

Η γιορτή του βύσσινου καθιερώθηκε στη Ρέμβη το 2003. Η συνοικία κρατά την παράδοση από γενιά σε γενιά. Τα παλαιότερα  χρόνια το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου μάζευαν τα βύσσινα στις αυλές, τα καθάριζαν και στη συνέχεια έφτιαχναν βυσσινάδα, γλυκό βύσσινο και το κερασό.

Τα πρώτα σπίτια της Ρέμβης στην Κομοτηνή άρχισαν να κτίζονται για τους πρόσφυγες από το 1922 και τελείωσαν το 1926 επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ρέμβης είναι οι βυσσινιές, οι οποίες άρχισαν να φυτεύονται στα πεζοδρόμια της περίπου από το 1947 και το φύτεμα συνεχίστηκε και επί δημάρχου Δ. Μπλέτσα. 

Η Ρέμβη την άνοιξη, όταν άνθιζαν οι βυσσινιές, ήταν πανέμορφη μέσα στα άσπρα άνθη. Όλοι οι δρόμοι στολισμένοι μοσχομύριζαν. Γι’ αυτό το όνομα «Ρέμβη» της ταιριάζει καθώς «ρεμβάζω» σημαίνει αναπολώ, στέλνω το μυαλό μου στα παλιά. 

Σήμερα απέμειναν λίγες βυσσινιές για να θυμίζουν τη δόξα και την ομορφιά της, γιατί το συγκεκριμένο δέντρο ζει περίπου 35-40 χρόνια. Οι περισσότερες ξεριζώθηκαν μαζί με τα σπίτια, που γκρεμίστηκαν για να κτισθούν στη θέση τους πολυκατοικίες. Οι παιδικές αναμνήσεις της γενιάς 1950-1960 είναι δεμένες με τις ασβεστωμένες βυσσινιές, τα παιχνίδια γύρω από αυτές, το μάζεμα των καρπών τους περίπου στο τέλος Ιουνίου και το βύσσινο γλυκό, που ήταν το καλύτερο κέρασμα της εποχής εκείνης για κάθε σπίτι ρεμβιώτικο. Μετά το μάζεμα των βύσσινων γίνονταν μικρές παρέες από τις νοικοκυρές, 5-6 μαζί σε μια αυλή, όπου καθάριζαν τα βύσσινα με τραγούδια και τα συνηθισμένα καλαμπούρια της γειτονιάς για το ποια θα κάνει το καλύτερο γλυκό βύσσινο ή ποιο γλυκό θα δέσει καλύτερα και θα έχει ωραιότερο χρώμα. 

Τα βύσσινα τα έβραζαν σε σιγανή φωτιά. Σήμερα, ο σύλλογος της Ρέμβης αναβιώνει το έθιμο με τις συνταγές των παραδοσιακών γλυκών και ποτών του βύσσινου με αυτή τη γιορτή, για να θυμηθούν όλοι οι παλιοί Ρεμβιώτες και όχι μόνο τα ανέμελα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Δήμος Μπακιρτζάκης