«Τριαντάφυλλα του ανέμου»: Ρομαντισμός, πάθος κι ένα άπλετο μυστήριο

«Τριαντάφυλλα του ανέμου», καλείται το νέο μυθιστόρημα της Μαρίας Προδρόμου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μάτι». Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα σας συνεπάρει με τη πλοκή του και θα σας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία λέξη. Δυο παράλληλες ιστορίες, η μια στο χθες κάπου στο 1710 και η άλλη το 2008 ξεδιπλώνονται με συγγραφική μαεστρία. Μια καταπληκτική πλοκή η οποία κορυφώνεται μέσα από ένα μεταφυσικό στοιχείο. 

Η ιστορία μιας αναπάντεχης αγάπης γύρω από κρυφές συνομωσίες ξαναζωντανεύει έπειτα από πολλά χρόνια. Αγωνία, έρωτας και ανατροπές που σε καθηλώνουν. Εικόνες που σε μαγεύουν και σε ταξιδεύουν από την Αθήνα στην όμορφη Ζάκυνθο. Ο ρομαντισμός μιας άλλης εποχής σε σκλαβώνει. Ένα βιβλίο που δεν σταματάς να διαβάσεις μέχρι οι ήρωες τελικά να βρουν την εσωτερική τους λύτρωση μέσα από μια αλήθεια που προκαλεί ρίγος. Η συγγραφέας Μαρία Προδρόμου απαντά στις ερωτήσεις του «Χ» με αφορμή την κυκλοφορεί

-Ρομαντικό, παθιασμένο, μυστηριώδες.

-Ο τίτλος ήρθε τελείως ξαφνικά στο μυαλό μου, ενώ βρισκόμουν στην αρχή ακόμη του βιβλίου. Δεν έχει άμεση σχέση με το θέμα – γίνεται απλώς μια μικρή αναφορά σε κάποιο σημείο ? με το που τον σκέφτηκα όμως τον θεώρησα απόλυτα αρμοστό, εφόσον εμπερικλείει όλα εκείνα τα συναισθήματα και στοιχεία που πλημμυρίζουν το βιβλίο. Ρομαντισμό, πάθος μα κι ένα άπλετο μυστήριο, ικανό να προκαλέσει έντονα συναισθήματα σε εκείνον που το διαβάζει.

-Είναι πολλές, πρώτη όμως καθότι εμπερικλείει και την  Έλντα που είναι μία από τις δύο κεντρικές ηρωίδες του βιβλίου και η αγαπημένη μου, εξαιτίας του δυναμισμού και τους ατίθασου χαρακτήρα της, είναι η σκηνή της γνωριμίας της με τον Ρομπέρτο, τον  οποίο υποχρεώθηκε να παντρευτεί εξαιτίας μια συμφωνίας. Τη συγκεκριμένη σκηνή, όταν δηλαδή η Έλντα φτάνει στο αρχοντικό του κόντε εν μέσω μιας καταιγίδας, τη βίωσα τόσο πολύ που αρκετές νύχτες αφότου την ολοκλήρωσα στοίχειωνε μέχρι και τα όνειρα μου.

-Προσπαθώ σχεδόν κάθε μέρα, αν και δεν τα καταφέρνω πάντα. Υπάρχουν και μέρες που δεν μπορώ να γράψω ούτε μια αράδα και τότε νιώθω απίστευτα κενή, όμως είναι κάτι που δεν μπορώ να αποφύγω. Βλέπετε η έμπνευση δεν έρχεται πάντα. Βασικά σε μένα έρχεται όποτε θέλει εκείνη, κάποτε στις πιο ακατάλληλες στιγμές. Ακόμη και στις δυο μετά τα μεσάνυχτα, ή όταν ετοιμάζομαι να κοιμηθώ. Γι’ αυτό έχω συνήθως ένα σημειωματάριο στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι μου για να καταγράφω ό,τι υπάρχει η περίπτωση να μου έρθει στο μυαλό και να μην  το ξεχάσω. Όταν φυσικά η έμπνευση έρχεται και είναι ασταμάτητη, σαν παλιρροιακό κύμα ? έτσι την χαρακτηρίζω πολλές φορές ? και δεν με εγκαταλείπει με τίποτα,  τότε σηκώνομαι και ανοίγω τον υπολογιστή μου γράφοντας κάποιες φορές μέχρι να με βρει το χάραμα.

-Αγαπημένος μου είναι ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Λατρεύω το ρομαντισμό που υπήρχε διάχυτος στα βιβλία του, τον τρόπο με τον οποίο έγραφε και χειριζόταν τις ιστορίες του. Θυμάμαι το πρώτο δικό του βιβλίο που διάβασα ήταν ο Κόκκινος βράχος όταν ακόμη ήμουν στο σχολείο - το είχα δανειστεί από τη βιβλιοθήκη - και μου προκάλεσε τέτοια συναισθήματα που δεν το ξέχασα ποτέ. Ακολούθησαν η Αναδυομένη, οι Μυστικοί αρραβώνες και τόσα άλλα. Εκείνος είναι που μου έχει μεταδώσει και την αγάπη για το νησί της Ζακύνθου στην οποία διαδραματίζεται ως επί το πλείστον το Τριαντάφυλλα του ανέμου. Πάντα όποιο βιβλίο του και να πιάσω στα χέρια μου με ταξιδεύει. Κι αυτό είναι που αποζητώ από τους αγαπημένους μου συγγραφείς γενικά. Να χάνομαι  στις σελίδες των βιβλίων τους, να παρασύρομαι να ξεχνώ, να αποκομίζω γνώσεις και εμπειρίες, να γεύομαι το φως και το σκοτάδι μέχρι να έρχεται η λύτρωση. 

-Ναι πολλές φορές. Συνήθως τελειώνοντας ένα βιβλίο μου. Τότε πέρα από το ότι αισθάνομαι μια απώλεια, νιώθω πως ίσως να μην μπορέσω να ξαναγράψω ποτέ. Φυσικά γράφοντας ένα βιβλίο έρχεται πάντα η έμπνευση για κάποιο άλλο, χωρίς να το καταλάβω ? να φανταστείτε τώρα γράφω ταυτόχρονα δύο βιβλία ενώ έχω άλλα δυο στα σκαριά ? αλλά δεν παύω να σκέφτομαι πως ίσως κάποτε η πηγή έμπνευσης στερέψει. Κι αυτό με τρομάζει. Βασικά είναι ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες μου.

-Η ευτυχία είναι πάντα στιγμές δεν είναι κάτι μόνιμο.  Εκείνο όμως που με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη είναι η ευτυχία των άλλων. Να ξέρω πως η οικογένεια μου, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, οι φίλοι μου, οι άνθρωποι μου είναι καλά, γεροί κι ευτυχισμένοι. 

Επίσης η αγάπη που μου προσφέρουν απλόχερα οι αναγνώστες και η συγγραφή που είναι η ζωή μου.