Τι έζησα στη Σάμο μαζί με τους πρόσφυγες

Τους τελευταίους μήνες η Ελλάδα δέχεται ένα τεράστιο αριθμό προσφύγων, που φτάνουν στα νησιά του Αιγαίου και συνεχίζουν το μακρινό τους ταξίδι μέσα στα Βαλκάνια θέλοντας να φτάσουν σε κάποια χώρα της Κεντρικής Ευρώπης για ένα καλύτερο αύριο. Η Σάμος, λοιπόν, η οποία είναι ένα από αυτά τα  νησιά του Αιγαίου το οποίο βρίσκεται μόλις 1.200 μέτρα από τη Τουρκία και αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα με την άφιξη των προσφύγων, ήταν το νησί που θα μας φιλοξενούσε για 6 μέρες με στόχο τη διαχείριση προσφυγικών ροών.

Ξεκινήσαμε 8 άνθρωποι, χωρίς να ξέρουμε τι θα συναντήσουμε, τι θα κάνουμε, που θα πάμε. Ταξίδι που δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς την χορηγία 6 εισιτηρίων με επιστροφή από την αεροπορική εταιρεία Aegean Airlines, που απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι ακόμη και εταιρίες-κολοσσοί «κρύβουν» πίσω τους ανθρώπους που προσφέρουν και νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους. Φτάσαμε στη Σάμο το απόγευμα της Κυριακής  18 Οκτωβρίου, όπου μας υποδέχτηκε στο Βαθύ η  Έλενα Χουσνή, Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης του Δήμου Σάμου, ένας χαρισματικός άνθρωπος που θα ήταν ο οδηγός μας για τις υπόλοιπες ημέρες. Στην υποδοχή ήταν η Μπετίνα και ο Γιάννης, ένα εξαίρετο ζευγάρι, εκπρόσωποι της ομάδας εθελοντών Friendly Humans, μιας ομάδας η οποία βοηθούσε τους πρόσφυγες καθημερινά. Το ίδιο βράδυ η ομάδα μας βρέθηκε στο Λιμάνι του Μαλαγαρίου, εκεί που έρχονται οι πρόσφυγες αμέσως μετά τη διάσωση τους. Μητέρες με μωρά στην αγκαλιά, παιδιά, οικογένειες είναι αυτά που αντικρίζει κανείς όταν φτάνει στο λιμάνι. Από το πρώτο κιόλας βράδυ η ομάδα μας μοίρασε κουβέρτες και αναγκαία αγαθά στο κόσμο που ήταν εκεί, μπαίνοντας έτσι στο κλίμα.

Από την υπόλοιπη κιόλας μέρα, το έργο μας ξεκίνησε με τη διανομή πρωινού σε όλα τα παιδιά, ενέργεια την οποία οργανώνουν οι Friendly Humans και στην οποία θα συμμετείχαμε κι εμείς. Τα συναισθήματα που βιώσαμε τις 6 μέρες στη διανομή ήταν απίστευτα. Μητέρες που μας ευχαριστούσαν με δάκρυα στα μάτια που τους παρέχαμε το γάλα  για το παιδί τους, παιδάκια που μας έλεγαν «Ευχαριστώ», με ένα χαμόγελο που δε θα ξεχάσουμε ποτέ, άνθρωποι που ήξεραν αγγλικά  και προσφέρονταν να μας βοηθήσουν επειδή έβλεπαν τη δυσκολία που είχαμε στη συνεννόηση. 

Κάθε μεσημέρι για τρεις ημέρες η κ. Χουσνή διοργάνωνε workshops  σχετικά με την ενημέρωση μας για τους πρόσφυγες και τη γνωριμία με φορείς που εργάζονταν μαζί μας στο λιμάνι. Κάθε απόγευμα βοηθούσαμε στην προετοιμασία του πρωινού για την επόμενη μέρα και ετοιμάζαμε τα ρούχα που θα μοιράζαμε το βράδυ ή το επόμενο πρωινό. Το βράδυ βοηθούσαμε τόσο στο μοίρασμα των ρούχων, όσο και στο ιατρείο μοιράζοντας πάνες και γάλα στις μητέρες για τα παιδιά. 

Γνωρίσαμε ανθρώπους από πολλές χώρες της Ευρώπης που είχαν έρθει, όπως εμείς, να βοηθήσουν εθελοντικά. Αγγλία, Δανία, Ιρλανδία, Σερβία είναι μερικές από τις πατρίδες αυτών, ενώ οι Δημήτρης Άνθιμος, Εύη Μακρή, Ματίνα Ταπάνα, Ιάσονας Χατζηγεωργίου, Αλεξία Χαρακίδα(σ.σ. φοιτητές του ΔΠΘ)  έγιναν από συμφοιτητές, φίλοι και συνεργάτες στο έργο.

Δουλεύαμε όλοι μαζί, δεν δυσανασχετούσε κανείς, το αντίθετο. Λαμβάναμε από γύρω, μόνο θετική ενέργεια και ζεστασιά. Ένα τόσο όμορφο κλίμα που είχα να το ζήσω καιρό. Περπατούσαμε και χαιρετιόμασταν μεταξύ μας σα να γνωριζόμασταν χρόνια, τόσο με τους εθελοντές, όσο και με τους ίδιους τους πρόσφυγες. Τόσοι άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές γλώσσες, νοοτροπίες, εμπειρίες και δεν μας χώριζε τίποτα. Δεν ξέρω τελικά αν αυτά που δώσαμε είναι περισσότερα, από όσα πήραμε. 

Όπως είπε και ο Δημήτρης, γυρίσαμε σοφότεροι. Το προτελευταίο βράδυ μια οικογένεια προσφύγων που είχαμε σχέσεις, θα έφευγε με το καράβι σε λίγες ώρες. Μας εύχονταν να πάνε όλα καλά στη ζωή μας, να είμαστε πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Τα παιδιά μας αγκάλιαζαν και μας φιλούσαν και μας έλεγαν πόσο μας αγαπούσαν. Αυτό που μας έλεγαν είναι ότι πλέον είναι εκείνοι χαρούμενοι που έφυγαν από τη κόλαση του πολέμου και έφτασαν εδώ σώοι και αβλαβείς και ήμασταν εμείς εκεί να τους φροντίσουμε.  

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες γι’ αυτό που ζήσαμε όλοι εκεί στη Σάμο. Είναι μια εμπειρία που όλοι ευχόμαστε να ζήσουμε, σε αλλάζει σαν άνθρωπο, αλλάζει τον τρόπο σκέψης σου. Αυτό που λέγαμε σε όλους χαριτολογώντας είναι ότι ‘?δεν αντέχουμε τόσο αγάπη και καλοσύνη?? γιατί συναναστρεφόμασταν από ανθρώπους που ξεχείλιζαν από αγάπη, δεν υπήρχε αχαριστία και μιζέρια. 

Οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι σαν εμάς, είναι φτιαγμένοι σαν εμάς και φέρονται όπως θα φερόμασταν εμείς αν ήμασταν στη θέση τους. Είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, σε συνηθισμένες συνθήκες.

Έλενα Καρατζίδου