Τι είδα στην εκπομπή του Νίκου Μάνεση!

Είδα κόσμο γεμάτο ενέργεια, να δουλεύει, να χορεύει, να αθλείται, να κάνει ποδήλατο, να απεργεί και να διεκδικεί, αλλά να μοιράζεται με όλη την Ελλάδα το πρόβλημα της ανεργίας. Είδα τεμένη και εκκλησίες, είδα τον Ίασμο και την Οργάνη, είδα χριστιανούς και μουσουλμάνους, είδα ανθρώπους περήφανους για την ελληνική τους καταγωγή ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλούν και τη θρησκεία που πιστεύουν. Το σημαντικότερο όλων είδα μία περιοχή, η οποία μέσα στα σοβαρά προβλήματά της έχει ανθρώπους ζωντανούς, χαμογελαστούς και καταδεκτικούς. Αυτά είδα στην εκπομπή του Νίκου Μάνεση «60’ Ελλάδα» στο νομό Ροδόπης, που προβλήθηκε τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 12 Μαρτίου από το κανάλι του Alpha. Αυτή είναι άλλωστε η Κομοτηνή και η Ροδόπη, είναι η πολυπολιτισμική περιοχή, είναι η περιοχή των θρησκειών και των γλωσσών, είναι η περιοχή του μητροπολίτη και του μουφτή, του ραμαζανιού και των Χριστουγέννων, της βάφτισης και του σουνέτ. Κι όποιος δεν το έχει καταλάβει και δεν το έχει αποδεχτεί το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι πολύ απλά δε έχει καταλάβει τον πλούτο της περιοχής όπου ζει και δεν έχει μοιραστεί στιγμές με το άλλο μισό του πληθυσμού που ζει δίπλα μας, στην ίδια γειτονιά, έχουν το μαγαζί του απέναντι και τα παιδιά μας πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο. 

Είδα την Κομοτηνή των φοιτητών, της νεολαίας, της καφετέριας και της νυχτερινής ζωής, είδα τους ποδηλάτες και τον Άνθιμο να κάνει ορθοπεταλιές, αλλά και την Ελένη να διαμαρτύρεται για τον ποδηλατόδρομο, είδα τον Μαγκντί και τις θαυμάστριες της μπουγάτσας του. Είδα την Άρτεμις να χορεύει με τον καβαλιέρο της και συγκινήθηκα όταν είδα, το καλύτερο ζευγάρι, πατέρα και κόρη, να χορεύουν αγκαλιασμένοι στην πλατεία ένα τάγκο. Είδα την ξεχωριστή ιστορία της  ArtEco Band και του δημιουργού της κ. Τσόνια, είδα τον Φάνη και τον Άλεξ να κάνουν βόλτες με τα καροτσάκια τους στην πόλη που τους δίνει αυτή τη δυνατότητα, είδα τον Μπάμπη να κάνει τα θελήματά του παρουσιάζοντας μία πρωτότυπη επιχείρηση, είδα τον Σταύρο και τον Σελήμ μαζί στο ιχθυοπωλείο «Υπάρχω». Είδα τον Άγη να παραδίδει μαθήματα πολεμικών τεχνών σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Είδα το μεράκι των ανθρώπων του Ιάσμου και το πολιτιστικό τους μουσείο, είδα τον πολυτεχνίτη Νίκο με το αυτόνομο ενεργειακά σπίτι. Είδα τους θαμώνες μίας στάσης λεωφορείου στη Φιλύρα να απολαμβάνουν στον καθαρό αέρα το τσιγάρο και τον καφέ τους. Είδα τους δασκάλους και καθηγητές των Σαπών να αγωνίζονται για την εκπαίδευση μαθητών που μιλούν 7 διαφορετικές γλώσσες. Είδα τη Μαρώνεια και το αρχαίο θέατρο, το λιμάνι και το καταφύγιο – καφέ του Παναγιώτη, είδα τα χειροποίητα κεραμικά μητέρας και κόρης. Είδα τα φύκια ? βουνά του Ιμέρου και την αγωνία των ψαράδων για το αύριο. 

Είδα μία εκπομπή δημοσιογραφική και όχι τουριστική. Γι? αυτό είδα τους αγρότες με τα τρακτέρ, τον Εσάτ να διαμαρτύρεται για την απαξίωση του καπνού και τον Μαργαρίτη να κατακρίνει τους χειρισμούς της κυβέρνησης για την ευλογιά των προβάτων. Είδα τον Σάκη να μεταφέρει την επιχείρησή του στο Κίρκοβο γιατί εκεί φορολογείται με 10%, είδα τη Δώρα μαζί με τον αρραβωνιαστικό της να ψωνίζει στη Βουλγαρία, αφού δεν έχουν χρήματα ούτε καν για τα γάμο τους. Είδα ανθρώπους άνεργους να μιλούν για το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ροδόπης. Σίγουρα η εκπομπή του Νίκου Μάνεση παρέλειψε πολλά, όμως σε αυτήν είδα την καθημερινότητα της πόλης μου και των οικισμών της, όπως είναι σήμερα. 

Δ.Σ.