Ο γνωστός συνθέτης έρχεται μετά από 40 χρόνια να βρει φίλους από τα παλιά, να ξαναθυμηθεί τα αξέχαστα φοιτητικά χρόνια σε μια πόλη που αγάπησε πραγματικά και φυλά μέσα του σαν φυλαχτό Γράφει ο Δήμος Μπακιρτζάκης
Ήρθε στην Κομοτηνή ως φοιτητής το 1977. Ένα ταξίδι δύο μέρες με το αυτοκίνητο από την Πύλο της Μεσσηνίας, με τους γονείς του που επέμεναν και τον συνόδευσαν για να απαλύνουν την απογοήτευσή του. «Τόσο μακριά. Πηγαίναμε και δεν φτάναμε… Η πρώτη επαφή μου ήταν οδυνηρή. Ήμουν προβληματισμένος, δεν ήξερα τι να κάνω, που να μελετάω πιάνο. Τότε κάποια οικογένεια Κομοτηναίων που άκουγε τον προβληματισμό μου, μου είπε: Αν μείνεις στην Κομοτηνή να έρχεσαι στο σπίτι μας να μελετάς». Κατάλαβα ότι είχα έρθει σ’ έναν άλλο τόπο. Με τον καιρό είδα τη ζεστή φιλοξενία, τη διαφορά των βόρειων με τους νότιους».
Μας μιλά ο Θοδωρής Ξυδιάς, συνθέτης, δημιουργός εκπληκτικών τραγουδιών και προσωπικών άλμπουμ. Έζησε όλα τα φοιτητικά του χρόνια στην πόλη μας και δεν την αλλάζει με τίποτα. Νοσταλγός εκείνης της Κομοτηνής του 1977 φιλοξενήθηκε στο ράδιο Χρόνος 87,5fm και ξεδίπλωσε τις σκέψεις του με συγκίνηση κάνοντάς μας όλους συμμέτοχους του κλίματος που βίωναν οι πρώτοι φοιτητές του Δημοκρίτειου όταν βρισκόταν ακόμη η πρώτη του μεγάλη σχολή στα σπάργανα.
«Έχω την χαρά να γνωρίζω το πριν αλλά και το μετά στο πανεπιστήμιο Θράκης αυτό με άνδρωσε, με γοήτευσε, εδώ αισθάνθηκα πράγματα. Γνώρισα κόσμο δέθηκα με τον σύλλογο επιστημόνων, με τον ντόπιο κόσμο έκαναν φίλους, τον Ζαχαρία Τίλιο, τον Θαν. Γκαϊφύλλια, τον Αθαν. Σεργκενλίδη? Ήρθα να σπουδάσω στη νομική χωρίς να αφήσω τις άλλες μου αγάπες. Έπρεπε να βρω μια αιτία να φύγω από το χωριό μου, ήταν ακριβώς στην μεταπολίτευση.
Τι σημαίνει για σας αυτή η πόλη;
-Η Κομοτηνή σε όποιο σοκάκι κι αν βρεθώ είναι για μένα μια έμπνευση. Ο ρομαντισμός στην Κομοτηνή δεν έχει χαθεί και γίνεται πιο έντονος όταν περάσουν τα χρόνια. Είχα έρθει το 2004, δεν υπήρχαν τα παλιά στέκια. Δεν υπήρχε η «Νυχτερίδα» το «Ελιζέ» είναι διαφορετική η Κομοτηνή αλλά για μένα μέσα μου δεν αλλάζει. Σε κάποια σημεία είναι και πιο βελτιωμένη.
Τί κάνετε σήμερα κ. Ξυδιά;
-Πολλά και υπέροχα πράγματα. Είμαι στο σχολείο που διδάσκω μουσική για μικρά παιδιά. Το παιδί είναι μια παρθένα ψυχή που δέχεται ερεθίσματα. Θέλω να μάθουν τους Έλληνες συνθέτες τους Έλληνες ποιητές κι εδώ πρέπει να έχω πετύχει κάπως το στόχο μου. Στο Γυμνάσιο πλέον το παιδί μεγαλώνοντας ακούει αυτά που θέλει να ακούσει ενώ τα ίδια παιδιά όταν μπουν στο πανεπιστήμιο και τα παρασύρει η ρότα της ζωής επιστρέφουν πάλι στο ελληνικό τραγούδι που γνώρισαν από μικρά»
Τι κάνετε καλλιτεχνικά;
-«Ελλάδα γειτονιά μου» ήταν όπως γνωρίζετε ο τελευταίος δίσκος πριν δύο χρόνια. Τώρα μελοποιώ τα ποιήματα του Αντώνη Σαμαράκη κι έχω έτοιμες άλλες δυο δουλειές που ίσως θα έπρεπε να βγουν αλλά η κρίση μας εμποδίζει γιατί δεν είναι απολύτως εμπορικά αυτά τα τραγούδια. Πρέπει να είσαι πολύ αποφασισμένος για να κάνεις αυτό που θέλει η καρδιά σου και να μην αφομοιωθεί να κάνει κάτι που δεν σε αντιπροσωπεύει. Προσωπικά δεν έχω λόγο να παραπονιέμαι. Τα παιδιά σε εμπνέουν πάντα.
Πως βλέπετε την κρίση και ότι συμβαίνει γύρω μας;
-Νιώθω μια μεγάλη πίκρα. Ανήκω στους πληγωμένους αριστερούς. Ήθελα μια ενωμένη αλλά πατριωτική αριστερά. Ας αξιολογήσουμε τα προβλήματα που έχουμε κι ας ακουμπήσουμε στην επίλυσή τους. Δεν μπορώ να βλέπω ο καθένας να έχει μια διαφορετική άποψη, στο μικρό βιλαέτι του... Κάποιες φορές νοιώθω μετέωρος, ότι είμαι στο πουθενά?».
Ο κ. Ξυδιάς μεταφέρει τον ενθουσιασμό των συμφοιτητών του που μετά από 40 χρόνια ξανανταμώνουν στην πόλη των νεανικών τους χρόνων. «Υπάρχει ενθουσιασμός τεράστιος από φίλους που έζησαν εδώ. Για μας Κομοτηνή είναι πατρίδα και καταγωγή, αγαπήσαμε αυτό τον τόπο και μας κράτησε όλα αυτά τα χρόνια. Ανυπομονούμε να έρθουμε!»
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
