Τάκης Αντωνιάδης: Συνάντησα τον αυτοκράτορα Χιροχίτο και τον Ωνάση?

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΩΝ. ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ

Γεννήθηκα στο Παρόριο (Ριάχοβο) Γρεβενών την 26^η Οκτωβρίου 1921.

Παρακολούθησα το Νηπιαγωγείο και την 1^η τάξη του Α΄ Δημοτικού Σχολείου (Παναγίας) Κομοτηνής. Τις 2^η, 3^η & 4^η τάξεις του Δημοτικού τελείωσα στον Πρότυπο Σχολείο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξανδρούπολης, όπου ο πατέρας μου, Κωνσταντίνος Αντωνιάδης, υπηρετούσε ως Επόπτης Εποικισμού και συγχρόνως εξέδιδε την εφημερίδα «ΔΥΤΙΚΗ ΘΡΑΚΗ». Στη συνέχεια παρακολούθησα την 5^η τάξη στο Δημοτικό Σχολείο Σαπών, όπου ο πατέρας μου υπηρετούσε ως προϊστάμενος του εκεί Δασονομείου. Αποφοίτησα δε από το Β? Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής.

Από το 1933 έως και το 1939 φοίτησα στο Γυμνάσιο Αρρένων Κομοτηνής, από όπου πήρα και το απολυτήριο.

Πέτυχα με σειρά κατάταξης 11^ος, κατόπιν εξετάσεων (15 επιτυχόντες μεταξύ 800 υποψηφίων), στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, στην Αθήνα. Λόγω όμως της κήρυξης του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, η Στρατιωτική Σχολή δεν λειτούργησε και  εξεδόθη διάταξη σύμφωνα με την οποία οι επιτυχόντες στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή μπορούσαν να εγγραφούν σε οποιαδήποτε άλλη Ανώτατη Σχολή επιθυμούσαν. Εν τω μεταξύ, λόγω της Βουλγαρικής Κατοχής στην Θράκη, η οικογένειά μου κατέφυγε, ως πρόσφυγες, στην πόλη της Νάουσας, όπου ήδη υπηρετούσε ο πατέρας μου στο εκεί Δασονομείο. Ως εκ τούτου και λόγω των δύσκολων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, η πλησιέστερη πόλη, όπου θα μπορούσα να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο, ήταν η Θεσσαλονίκη στην οποία δεν λειτουργούσε Ιατρική Σχολή, παρά μόνον Νομική, Γεωπονική, Θεολογική, Φιλοσοφική, Δασολογική και Φυσικών Επιστημών. Από τις Σχολές αυτές επέλεξα την Νομική και ενεγράφην το 1942, μεσούσης της Γερμανικής Κατοχής. Οι παραδόσεις λοιπόν των μαθημάτων καθώς και οι προβλεπόμενες εξετάσεις γίνονταν μέσα σε ατμόσφαιρα που διέπονταν από συναδελφοσύνη και αγωνιστική αντιστασιακή διάθεση.

Συμμετείχα ένθερμα στην Αντίσταση κατά των κατακτητών ως ενεργό μέλος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (στο 16^ο Σύνταγμα της 10^ης Μεραρχίας Κεντρικής Μακεδονίας - Αρχηγείο Βερμίου). Το 1943 συμμετείχα στο Συνέδριο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στο Καταφύγιο Κοζάνης, προεδρεύοντος του Μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ, όπου ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις για την περαιτέρω δράση της Οργάνωσης στην περιοχή. Ως μέλος της Οργάνωσης ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έχω μάλιστα παρασημοφορηθεί (μετά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης?).

Μετά την απελευθέρωση, το 1944, συνεχίζω τις σπουδές μου, λαμβάνω αρχικά το Πτυχίο Οικονομικών Σπουδών, έως το 1947 οπότε επιστρατεύομαι πριν πάρω το Πτυχίο της Νομικής.

Επιλέγομαι για Αξιωματικός και μετατίθεμαι για εκπαίδευση στη Σχολή Πεζικού Χαλκίδας. Από εκεί, λόγω πολεμικών επιχειρήσεων στην περιοχή της Εύβοιας, μεταφέρομαι στην Κέρκυρα, όπου τελειώνω την εκπαίδευση και αποφοιτώ από την Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κερκύρας. Στη συνέχεια τοποθετούμαι στο 503^ο  Τάγμα της Ταξιαρχίας ΡΙΜΙΝΙ.. Μετείχα σε όλες τις μάχες του Εμφυλίου Πολέμου στην περιοχή Γράμμου-Βιτσίου και παρασημοφορήθηκα τρείς φορές στο πεδίο της μάχης, με την ανώτερη διάκριση του Ελληνικού Στρατού το «Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας», με τον «Πολεμικό Σταυρό 3^ης Τάξης» και τον «Πολεμικό Σταυρό». Προτάθηκα δε, βάσει διαταγής του Αρχιστρατήγου, για «Προαγωγή επ? ανδραγαθεία» και απολύθηκα με τον βαθμό του Λοχαγού τον Ιούνιο 1951, μετά από 36 μήνες θητεία στην πρώτη γραμμή. Να σημειώσω επίσης, ότι την ίδια περίοδο υπηρετούσα και στην Αντικατασκοπεία της περιοχής.

Το 1952, παίρνω το Πτυχίο της Νομικής. Μετά την άσκησή μου, δίδω εξετάσεις στον Άρειο Πάγο, όπως ήταν τότε καθιερωμένο, και τον Ιανουάριο του 1953 ορκίζομαι ως δικηγόρος του Πρωτοδικείου Ροδόπης.

Αρχίζω την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, χωρίς ποτέ να παραλείπω την συμμετοχή μου στα κοινά. Το 1954 μετείχα στο Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Κομοτηνής. Είχα δε ενεργή συμμετοχή στα Αθλητικά Σωματεία «Ορφέα» και «Α.Ε.Κ.» της Κομοτηνής.

Το 1958, ο αείμνηστος «Γέρος της Δημοκρατίας» Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος με γνώριζε από την συμμετοχή μου, στην υποδοχή του από την Μέση Ανατολή το 1944, ως μέλος της Νεολαίας του Φιλελευθέρου Κόμματος κατά την φοίτησή μου στο Πανεπιστήμιο, με κάλεσε και μου έδωσε εντολή να αναβιώσουμε, μαζί με τα παλαιότερα στελέχη, τη διαλυμένη οργάνωση του Φιλελεύθερου Κόμματος στην περιοχή (λόγω προσχώρησης των πολιτευτών του στον Παπάγο), και να σχηματίσουμε συνδυασμό για τις επερχόμενες εκλογές.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1956, προ των εκλογών, με είχε καλέσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής και μου ζήτησε να προσχωρήσω στην τότε ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) και να είμαι υποψήφιος στη Ροδόπη. Τον ευχαρίστησα για την τιμή, αρνήθηκα και του απάντησα ευθαρσώς ότι ανήκω στους Φιλελεύθερους και δεν προδίδω τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ως μέγας πολιτικός άνδρας που ήταν, με συνεχάρη για την έντιμη στάση μου. Παρεμπιπτόντως δε αναφέρω ότι όταν το 1982 ο Κ.Καραμανλής ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας επισκέφθηκε την Θεσσαλονίκη για τον εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου, όπου συμμετείχα και εγώ ως Πρόεδρος της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, ορισμένος από τον Ανδρέα Γ.Παπανδρέου, συναντηθήκαμε, θυμήθηκε δε το περιστατικό και με συνεχάρη ακόμη μία φορά για την ακεραιότητά μου.

Στις εκλογές του 1958, συμμετείχα ως υποψήφιος με το  Φιλελεύθερο Κόμμα, αλλά ως ήταν φυσικό, δεν εξελέγην.

Στη συνέχεια ιδρύεται η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ, υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, στην οποία συμμετείχα ενεργά.

Το 1959, ο Πρόεδρος της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας, Στρατάρχης Τίτο, προσκαλεί τον Ανδρέα Γ.Παπανδρέου για να μιλήσει, ως διαπρεπής οικονομολόγος, στα συνδικάτα για την μεικτή οικονομία, δεδομένου ότι μέχρι τότε στο γειτονικό κράτος ίσχυε η διευθυνόμενη οικονομία. Τον Ανδρέα συνόδευσε μία μικρή ομάδα νέων πολιτικών της Ε.Κ., μεταξύ αυτών και εγώ. Από κει ξεκινά και η ιδιαίτερη σχέση μου και φιλία με τον Ανδρέα.

Το 1959 παντρεύομαι τη σύντροφο της ζωής μου Νίκη Καπετανίδου, πολύτιμη συμπαραστάτιδα σε όλους τους τομείς της προσωπικότητάς μου, επαγγελματικούς, ιδεολογικούς, συναισθηματικούς και πνευματικούς. Φέραμε στον κόσμο δύο γιούς, τον Κωνσταντίνο (1960) και τον Άγγελο (1962). Σήμερα είμαστε ευτυχείς παππούδες τεσσάρων εγγονών, της Νίκης και του Δημήτρη από τον Κωνσταντίνο και τη Βέτα (Γεωργιάδου) και του Δημήτρη και της Ελένης από τον Άγγελο και τη Φίλη (Τσαραμπουλίδου).

Συμμετείχα στον 1^ο Ανένδοτο Αγώνα του Γεωργίου Παπανδρέου για την κατάργηση του αστυνομικού κράτους. Μετέχω στις εκλογές του 1961, γνωστές στην ιστορία ως «Εκλογές Βίας & Νοθείας» και δεν εκλέγομαι για λίγες ψήφους.

Το 1963 και 1964 γίνονται επάλληλες εκλογές, όπου η Ε.Κ. υπερψηφίζεται από τον Ελληνικό Λαό με ποσοστό που αγγίζει το 54%. Εκλέγομαι δε πανηγυρικά βουλευτής.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στη Βουλή έβαλα ως κύριο σκοπό μου να πετύχω την πραγματοποίηση των έργων που είχα οραματιστεί προεκλογικά και είχα δεσμευτεί στο λαό της Ροδόπης, δηλαδή την επέκταση του Νοσοκομείου, την ανέγερση του Διοικητηρίου, την ανέγερση του Δημαρχείου και πάνω απ? όλα την κάλυψη της κοίτης του Καρυδορρέματος (του γνωστού Μπουκλουτζά). Με την σύμπνοια και την αγαστή συνεργασία του αειμνήστου συναδέλφου, Σταύρου Γουδελή, την υποστήριξη από τον αείμνηστο επίσης, τότε Υπουργό Γεωργίας, Αλέξανδρο Μπαλτατζή και με την έγκριση του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου οι προτάσεις μου αυτές μπήκαν στον προγραμματισμό για την πραγματοποίησή τους. Ειδικότερα για το μεγίστης σημασίας έργο της εκτροπής του ποταμού και κάλυψης της κοίτης του εξανάγκασα τον τότε Υπουργό Δημοσίων Έργων Στυλιανό Χούτα να επισκεφθεί την Κομοτηνή για να διευθετήσει επιτόπου θέματα δημοτικών συμφερόντων, απαλλοτριώσεων, αποζημιώσεων κλπ και να το εντάξει τελικά στο Πρόγραμμα Δημοσίων Έργων. Η δε μελέτη ανατέθηκε στο Γραφείο Μελετών των Αφων Δάλλα και στη συνέχεια εγκρίθηκε η απαραίτητη πίστωση τον Μάρτιο του 1965.

Για κακή τύχη όμως των έργων, αλλά και της χώρας, γίνεται το Βασιλικό πραξικόπημα τον Ιούλιο του 1965 και πέφτει η Κυβέρνηση Παπανδρέου, λόγω της Αποστασίας πολλών βουλευτών που χρηματίστηκαν με πολύ μεγάλα ποσά από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, όπως καταμαρτυρούν πλέον τα ιστορικά ντοκουμέντα. Οι περισσότεροι βέβαια από τους βουλευτές μείναμε πιστοί στον όρκο μας και τα ιδανικά μας και δεν υποκύψαμε.

Το 1966 μια ομάδα σαράντα βουλευτών, γνωστή ως «Ομάδα των Σαράντα», συναντηθήκαμε στο σπίτι του Γιάννη Αλευρά και υπογράψαμε ένα πρωτόκολλο δημιουργίας μίας ριζοσπαστικής προοδευτικής τάσης μέσα στην Ε.Κ., υπό την αρχηγία του Ανδρέα, το οποίο και θα αποτελούσε τις ιδρυτικές αρχές ενός νέου κόμματος που θα μορφοποιούνταν μετά τον θάνατο του Γεωργίου Παπανδρέου και ήταν τελικά η βάση της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ.

Η ομάδα αυτή με ηγέτη πάντα τον Ανδρέα ξεκίνησε τον 2^ο Ανένδοτο Αγώνα κατά της Αποστασίας και των συντελεστών της και με μπροστάρη τον «Γέρο της Δημοκρατίας» γυρίσαμε όλη την Επικράτεια για να ενημερώσουμε τον Λαό για το πραξικόπημα. Μέσα σ? αυτή την ανώμαλη περίοδο, σταμάτησε ουσιαστικά να λειτουργεί το Κράτος με επακόλουθο να σταματήσουν σχεδόν όλα τα δημόσια έργα, μαζί και αυτά της Κομοτηνής.

Εν τω μεταξύ, τον Οκτώβριο του 1964, εν μέσω της Ολυμπιάδας του Τόκυο, συμμετέχω, κατόπιν εντολής του Πρωθυπουργού, σε εμπορική & διπλωματική αντιπροσωπία της Ελλάδος στην Ιαπωνία, όπου είχα την ευκαιρία να συναντήσω τον τότε Αυτοκράτορα Χιροχίτο καθώς και τον Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος έκτιζε στα εκεί ναυπηγεία τα πρώτα του σούπερ τάνκερ. Αναγορεύθηκα δε επίτιμο μέλος της Δίαιτας (Βουλής) της Ιαπωνίας. Μεταξύ δε των (πρώτων μεταπολεμικών) εμπορικών συμφωνιών που πετύχαμε ήταν και η εξαγωγή με την μέθοδο του κλίρινγκ των ελληνικών καπνών στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, γεγονός μεγάλης σημασίας για την καπνοπαραγωγό περιοχή μας. Στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων με επιχειρηματικούς παράγοντες της Ιαπωνίας μου προτάθηκε η αντιπροσώπευση πολύ γνωστής και μεγάλης αυτοκινητοβιομηχανίας στην Ελλάδα, γεγονός που αρνήθηκα πιστεύοντας ότι πρέπει να υπηρετώ μόνο τους σκοπούς για τους οποίους με τίμησε με την ψήφο του ο λαός και για τους οποίους άλλωστε ασχολήθηκα εξ αρχής με τα κοινά και όχι για την προσκόμιση προσωπικών οικονομικών ανταλλαγμάτων.

Φτάνουμε στο 1967. Η εξουσία καταλαμβάνεται από τους πραξικοπηματίες Συνταγματάρχες και εγκαθιδρύεται Δικτατορία με την κατάργηση του Συντάγματος.

Φυλακίστηκα στα κρατητήρια της Ασφάλειας και της ΕΣΑ και ανακρίθηκα πολλές φορές κατά την διάρκεια της επταετίας, και υπέστην διωγμούς ποικιλοτρόπως, τόσο στην επαγγελματική όσο και στην ιδιωτική μου ζωή. Έξω από το δικηγορικό μου γραφείο και από το σπίτι μου υπήρχε πάντοτε «φύλακας-φρουρός» άνθρωπος της Ασφαλείας, ο οποίος κατέγραφε όλες μου τις επαφές και όλους όσοι με επισκέπτονται ή ακόμη και με χαιρετούσαν. Χαρακτηριστικό είναι ότι μέχρι την πτώση στην χούντας, πίσω από την εξώπορτα του σπιτιού μου υπήρχε πάντα ένα βαλιτσάκι με λίγα ρούχα και είδη ατομικής υγιεινής, ώστε να το παίρνω μαζί μου κάθε φορά που με συλλάμβανε η Χωροφυλακή, γεγονός που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη των παιδιών μου, όπως μου εξομολογήθηκαν και οι δύο.

Μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να δραπετεύσω στο εξωτερικό ως μέλος του ΠΑΚ (Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα) που είχε ίδρυσε ο Ανδρέας στη Στοκχόλμη το 1968, με τον οποίο αλλά και τους υπολοίπους συντρόφους επικοινωνούσα μέσω εργατών-μεταναστών με δημοκρατικά πιστεύω, οι οποίοι λειτουργούσαν ως ταχυδρόμοι. Εγώ προτίμησα να μείνω και να αγωνιστώ εδώ στον τόπο μου κοντά στους συμπολίτες μου και στο λαό μου με είχε εκλέξει, την συμπαράσταση και αγάπη του οποίου δέχθηκα ποικιλοτρόπως, καθ? όλη τη διάρκεια της Δικτατορίας. Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι όταν, ως εκλεγμένος βουλευτής, επισκεπτόμουν τα χωριά της Ροδόπης και ρωτούσαν τους κατοίκους για τα αιτήματα και τις ανάγκες τους, όλοι με μία φωνή μου έλεγαν «?δεν θέλουμε τίποτε Τάκη, μας φθάνει που εμείς οι δημοκρατικοί νοιώθουμε ελεύθεροι και όχι πολίτες β? κατηγορίας πια?».

Το 1968 απεβίωσε, ευρισκόμενος σε περιορισμό κατ΄οίκον, ο Γεώργιος Παπανδρέου. Παρά τις απαγορεύσεις αρχικά της Αστυνομίας έσπευσα μαζί με την σύζυγό μου στην Αθήνα για τον έσχατο χαιρετισμό. Η Χουντική Κυβέρνηση διαισθανόμενη η λαϊκή αντίδραση, αλλάζει πλεύση και αναγγέλλει την κηδεία «Δημοσία Δαπάνη». Τότε εμείς, οι βουλευτές της ΕΚ, συγκεντρωθήκαμε στο σπίτι του στελέχους του κόμματος Ν.Μπακόπουλου και παρουσία της συζύγου του «Γέρου», Κυβέλης, αρνηθήκαμε την πρόσφορά και συνεισφέραμε όλοι οικονομικά στα έξοδα της κηδείας. Σημειωτέον ότι η ανάλγητη χούντα δεν επέτρεψε την είσοδο στον γιό του, Ανδρέα, παρά μόνο στην σύζυγο αυτού, Μαργαρίτα και στον νεαρό τότε εγγονό του  Γιώργο. Περιττό να αναφέρω ότι την ημέρα της κηδείας του «Γέρου της Δημοκρατίας» συγκεντρώθηκε πάνω από ένα εκατομμύριο λαού μετατρέποντάς την με τα συνθήματα «Αθάνατος», «Είσαι ο Πρωθυπουργός» κλπ, σε πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στη Χούντα των Συνταγματαρχών.

Μετά την πτώση της Δικτατορίας γίνονται διάφορες ανακατατάξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας. Ιδρύεται το ΠΑΣΟΚ το οποίο μέσα σε επτά χρόνια κερδίζει με μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές το 1981 και σχηματίζει κυβέρνηση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τότε με καλεί στο Καστρί και μου ζητά να αναλάβω την διοίκηση της μεγαλύτερης κρατικής βιομηχανίας της Ε.Β.Ζ. (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης). Παρέμεινα Πρόεδρος της ΕΒΖ για πέντε χρόνια και κατά τη διάρκεια της διοίκησής μου προχώρησα σε μεγάλους εκσυγχρονισμούς και στα πέντε εργοστάσια της Βιομηχανίας καθώς και στο κύκλωμα εμπορικής διάθεσης της ζάχαρης, με την πάταξη των ιδιωτικών μονοπωλίων και την καθιέρωση της μοναδικής τιμής ζάχαρης πανελλαδικά αλλά και στον εκδημοκρατισμό του τρόπου κατανομής της συμβολαιακής καλλιέργειας των τεύτλων και έτσι κατάφερα και την αύξηση της παραγόμενης ποσότητας και συγχρόνως την αύξηση των εισοδημάτων των τευτλοπαραγωγών αλλά και της σημαντικής μείωσης της τιμής διάθεσης, ιδιαίτερα σε περιοχές μακριά από τους τόπους παραγωγής.

Καθ? όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης συμμετείχα (και συνεχίζω να συμμετέχω) ενεργά σε όλα τα Συνέδρια του ΠΑΣΟΚ.  

Μετά το τέλος της θητείας μου επέστρεψα στην Κομοτηνή και ασχολήθηκα ξανά με την μαχόμενη δικηγορία μέχρι το 1995, οπότε και συνταξιοδοτήθηκα, χωρίς ποτέ να έχω σταματήσει, ακόμη και τώρα, να ασχολούμαι με τα κοινά, σε ένα πιο επιτελικό επίπεδο βέβαια λόγω ηλικίας.

ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2014