Τα πεντάμηνα που δουλεύουν?

Την είδα να σκουπίζει έναν δρόμο που δεν θυμάμαι να σκουπίστηκε ποτέ, τουλάχιστον από οδοκαθαριστή. Περνάω άλλωστε τα τελευταία τριάντα χρόνια από εκεί και η μόνη καθαριότητα που θυμάμαι είναι όταν περνούσε το σάρωθρο και συγκέντρωνε τα απορρίμματα από την άκρη του πεζοδρομίου. Ήταν μόνη της, με εξοπλισμό το γιλέκο, μία σκούπα, ένα φαράσι και μερικές σακούλες. Σκούπιζε ένα τμήμα του δρόμου μπροστά στην πρώην ΥΕΒ στην Κομοτηνή και μόλις το φαράσι γέμιζε τα έριχνε μέσα στη μεγάλη μαύρη σακούλα. Η ίδια εργασία επαναλαμβανόταν σε όλο το μήκος του δρόμου μέχρι η γυναίκα να πάρει στα χέρια τη σακούλα με τα σκουπίδια και να συνεχίσει αλλού. 

Είναι μία από τους πενταμηνίτες, όπως τους αποκαλούμε χάριν συντομίας, άνεργους που βγαίνουν από την ανεργία μόλις για διάστημα πέντε μηνών, μέσω του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι είναι μία από τους πενταμηνίτες, που δουλεύουν, ασκούν τα καθήκοντα για τα οποία προσελήφθησαν και δε δράττουν της ευκαιρίας για να λουφάξουν στο γραφείο κάποιας υπηρεσίας. Οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται δημιουργικοί όταν εργάζονται και δε θεωρούν αγγαρεία καμία εργασία, ακριβώς γιατί ξέρουν ότι θα την έχουν μόλις για διάστημα πέντε μηνών και ίσως μετά βρεθούν ξανά στην ανεργία. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που θα βάλουν λυτούς και δεμένους για να μη γίνουν οδοκαθαριστές, αλλά υπάλληλοι γραφείου χωρίς αντικείμενο, θα προτιμήσουν την απραξία από την συνδρομή τους σε μία πιο καθαρή πόλη. Υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν τα πεντάμηνα μία ακόμα περίοδο απραξίας, με τη μόνη διαφορά ότι στη διάρκεια αυτής θα πληρώνονται. 

Ο Δήμος Κομοτηνής και οι υπηρεσίες του έχουν πολλές ανάγκες σε προσωπικό, όμως το προσωπικό που προσλαμβάνεται μέσω του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας σπάνια θα αξιοποιηθεί στο σύνολό του, αφού πάντοτε οι λουφαδόροι θα βρίσκουν τρόπους για να μην κάνουν τίποτα.