Δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να καταλάβεις το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας, αρκεί να δεις τα σκουπίδια της.
Πολλάκις έχουν γίνει ρεπορτάζ τόσο στην έντυπη όσο και ηλεκτρονική έκδοση του "Χ" για την κατάσταση που επικρατεί στην Νυμφαία όσον αφορά τα σκουπίδια. Τόσο επί της ασφαλτοστρωμένης οδού που ανεβαίνει έως και το στρατόπεδο, όσο και σε όλα τα μονοπάτια αλλά και τα μικρά και μεγάλα κιόσκια η εικόνα που αντικρίζει κάποιος είναι τραγική. Ορμώμενος από τις φωτογραφίες που ανέβασε ο Θωμάς Καλογιαννίδης στο προσωπικό του profile στο facebook, αναρωτιέμαι για ακόμα μία φορά γιατι. Γιατί να συμβαίνει αυτό. Το μοναδικό αυτό τοπίο ομορφιάς, άθλησης, ξεκούρασης που έχουμε μέσα στα πόδια μας να του φερόμαστε με τον τρόπο αυτό.
Ήδη διαδικτυακά μαίνεται ο πόλεμος των ευθυνών και των λύσεων ο οποίος δεν θα αποφέρει τίποτα. Το αν φταίει ο δήμαρχος ή ο Χ αντιδήμαρχος, αν οι κάδοι επαρκούν ή όχι, αν πρέπει ή όχι να απαγορευτεί η κυκλοφορία κ.α. είναι μέρη μιας μεγαλύτερης εικόνας αλλά όχι ολόκληρη. Δυστυχώς δεν είναι μόνο η Νυμφαία που έχει το ίδιο πρόβλημα. Τοπία φυσικής ομορφιάς όπως η Μαρμαρίτσα και τα Πετρωτά, έχουν ακριβώς το ίδιο θέμα σκουπιδιών και αυθαιρεσίας των επισκεπτών τους.
Θεωρώ ότι όλα είναι θέμα παιδείας. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και αισθητό παντού γύρω μας, όπως μέσα στην πόλη όπου ο άλλος ανοίγει το παράθυρο του αυτοκινήτου του και πετάει τον τελειωμένο του καφέ του ή τα τσιγάρα του απροβλημάτιστα και εντελώς φυσιολογικά. Ή η άλλη που πετάει τα σκουπίδια από τον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας της με σκοπό να βάλει καλάθι στον κάδο σκουπιδιών απέναντι, αλλά δεν είναι ο Michael Jordan και η σακούλα προσγειώνεται δίπλα γεμίζοντας τον τόπο απορρίμματα. Φυσικά, who cares. Δεν περιμένω τέτοιες νοοτροπίες να λειτουργήσουν διαφορετικά στη Νυμφαία, όταν θα ανέβουν για πικ νικ ή περίπατο, πόσο μάλιστα όταν τα συγκεκριμένα παραδείγματα έχουν και οικογένειες και αποτελούν το άμεσο κακό παράδειγμα περιβαλλοντολογικής -και όχι μόνο- συνείδησης στα παιδιά τους.
Σε τέτοιες κοινωνίες και λογικές υπάρχουν δύο τρόποι καταπολέμησης του προβλήματος. Η πρώτη είναι η αργή μέθοδος, η σωστή αυτή που δίνει και ελπίδα για το μέλλον, και λέγεται παιδεία. Προσοχή, δεν εννοώ τα σχολεία και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά την παιδεία του ίδιου του σπιτιού, του πρώτου σχολείου, εκεί που μαθαίνεις ουσιαστικά να γίνεσαι άνθρωπος. Ο δεύτερος τρόπος είναι ο φόβος της επίπληξης και του προστίμου. Ο άμεσος, ο γρήγορος τρόπος, αυτός που δίνει λύσεις εκεί όπου η λογική πάει περίπατο. Σκουπίδι και πρόστιμο, νομοθεσία αντίστοιχη υπάρχει, απλά πρέπει να γίνει η εφαρμογή της.
Ολοκληρώνω τη σκέψη μου λέγοντας ότι οι άνθρωποι που πάνε στη Νυμφαία και αθλούνται είναι αυτοί που κατανοούν περισσότερο από όλους τη σημασία αυτού του μέρους για όλους μας. Είναι οι ίδιοι που τρέχουν μονοπάτι μονοπάτι όλο το βουνό, και αυτοί που ίσως το πονάνε και παραπάνω από εμάς που το επισκεπτόμαστε μία στο τόσο για την κυριακάτικη βόλτα μας, αυτά για το θέμα πολιτισμού, παιδείας και αθλητισμού, τα οποία είναι αλληλένδετα.
Το πρόβλημα των μη επαρκών κάδων, ή της αργής συλλογής των σκουπιδιών είναι υπαρκτό, αλλά και 100 κάδους παραπάνω να είχε, πάλι η κατάσταση θα ήταν η ίδια. Χρειάζεται μία οργανωμένη τοπική αυτοδιοίκηση, που να λειτουργεί απροβλημάτιστα στις προσφερόμενες υποδομές, και φυσικά άνθρωποι που να έχουν λογική και να αντιλαμβάνονται βασικά πράγματα για να λειτουργήσει όπως πρέπει. Μέχρι τότε μόνο με φόβο, αστυνόμευση και πρόστιμα μπορούν να διορθωθούν τέτοιες συμπεριφορές.
Στ. Φανφάνης
Ήδη διαδικτυακά μαίνεται ο πόλεμος των ευθυνών και των λύσεων ο οποίος δεν θα αποφέρει τίποτα. Το αν φταίει ο δήμαρχος ή ο Χ αντιδήμαρχος, αν οι κάδοι επαρκούν ή όχι, αν πρέπει ή όχι να απαγορευτεί η κυκλοφορία κ.α. είναι μέρη μιας μεγαλύτερης εικόνας αλλά όχι ολόκληρη. Δυστυχώς δεν είναι μόνο η Νυμφαία που έχει το ίδιο πρόβλημα. Τοπία φυσικής ομορφιάς όπως η Μαρμαρίτσα και τα Πετρωτά, έχουν ακριβώς το ίδιο θέμα σκουπιδιών και αυθαιρεσίας των επισκεπτών τους.
Θεωρώ ότι όλα είναι θέμα παιδείας. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και αισθητό παντού γύρω μας, όπως μέσα στην πόλη όπου ο άλλος ανοίγει το παράθυρο του αυτοκινήτου του και πετάει τον τελειωμένο του καφέ του ή τα τσιγάρα του απροβλημάτιστα και εντελώς φυσιολογικά. Ή η άλλη που πετάει τα σκουπίδια από τον δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας της με σκοπό να βάλει καλάθι στον κάδο σκουπιδιών απέναντι, αλλά δεν είναι ο Michael Jordan και η σακούλα προσγειώνεται δίπλα γεμίζοντας τον τόπο απορρίμματα. Φυσικά, who cares. Δεν περιμένω τέτοιες νοοτροπίες να λειτουργήσουν διαφορετικά στη Νυμφαία, όταν θα ανέβουν για πικ νικ ή περίπατο, πόσο μάλιστα όταν τα συγκεκριμένα παραδείγματα έχουν και οικογένειες και αποτελούν το άμεσο κακό παράδειγμα περιβαλλοντολογικής -και όχι μόνο- συνείδησης στα παιδιά τους.
Σε τέτοιες κοινωνίες και λογικές υπάρχουν δύο τρόποι καταπολέμησης του προβλήματος. Η πρώτη είναι η αργή μέθοδος, η σωστή αυτή που δίνει και ελπίδα για το μέλλον, και λέγεται παιδεία. Προσοχή, δεν εννοώ τα σχολεία και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά την παιδεία του ίδιου του σπιτιού, του πρώτου σχολείου, εκεί που μαθαίνεις ουσιαστικά να γίνεσαι άνθρωπος. Ο δεύτερος τρόπος είναι ο φόβος της επίπληξης και του προστίμου. Ο άμεσος, ο γρήγορος τρόπος, αυτός που δίνει λύσεις εκεί όπου η λογική πάει περίπατο. Σκουπίδι και πρόστιμο, νομοθεσία αντίστοιχη υπάρχει, απλά πρέπει να γίνει η εφαρμογή της.
Ολοκληρώνω τη σκέψη μου λέγοντας ότι οι άνθρωποι που πάνε στη Νυμφαία και αθλούνται είναι αυτοί που κατανοούν περισσότερο από όλους τη σημασία αυτού του μέρους για όλους μας. Είναι οι ίδιοι που τρέχουν μονοπάτι μονοπάτι όλο το βουνό, και αυτοί που ίσως το πονάνε και παραπάνω από εμάς που το επισκεπτόμαστε μία στο τόσο για την κυριακάτικη βόλτα μας, αυτά για το θέμα πολιτισμού, παιδείας και αθλητισμού, τα οποία είναι αλληλένδετα.
Το πρόβλημα των μη επαρκών κάδων, ή της αργής συλλογής των σκουπιδιών είναι υπαρκτό, αλλά και 100 κάδους παραπάνω να είχε, πάλι η κατάσταση θα ήταν η ίδια. Χρειάζεται μία οργανωμένη τοπική αυτοδιοίκηση, που να λειτουργεί απροβλημάτιστα στις προσφερόμενες υποδομές, και φυσικά άνθρωποι που να έχουν λογική και να αντιλαμβάνονται βασικά πράγματα για να λειτουργήσει όπως πρέπει. Μέχρι τότε μόνο με φόβο, αστυνόμευση και πρόστιμα μπορούν να διορθωθούν τέτοιες συμπεριφορές.
Στ. Φανφάνης
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
