Ο 40άρης άνεργος, η άνεργη νεαρή μητέρα, τα αδέρφια που βρέθηκαν άνεργα όταν έκλεισε το εργοστάσιο, η πρόωρα συνταξιούχος που μεγαλώνει παιδιά και αγωνία για το μέλλον τους Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά ή μπαϊράμι, όποια ονομασία κι αν έχει η γιορτή, είναι δύσκολο να γιορτάσεις με την ψυχή σου όταν είσαι άνεργος Ρεπορτάζ Δήμητρα Συμεωνίδου
Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά ή Μπαϊράμι, όποια ονομασία κι αν έχει η γιορτή, είναι δύσκολο να γιορτάσεις με την ψυχή σου όταν είσαι άνεργος. Όταν σκέφτεσαι ότι και αυτόν τον μήνα εσύ είσαι χωρίς δουλειά, χωρίς τη δυνατότητα να προσφέρεις ένα δώρο στους δικούς σου ανθρώπους, αφού τα χρήματα δεν περισσεύουν. Η σκέψη στη σκληρή καθημερινότητα και στη διαρκή αναζήτηση για εργασία είναι κυρίαρχη ακόμα και αυτές τις εορταστικές ημέρες. Ακόμα και αν υπάρχει κάποιος που θα βοηθήσει, ώστε οι γιορτές να είναι λίγο πιο χαρούμενες, ο σύζυγος ή η σύζυγος που εργάζεται, ο σύντροφος που θα πληρωθεί από τη δουλειά του, οι γονείς, οι παππούδες με την σύνταξη, πάντα κάτι θα λείπει. Θα λείπει η συνδρομή του ανέργου σε αυτές τις γιορτές, η δική του συνεισφορά στο εορταστικό κλίμα. Θα λείπει η χαρά της εργασίας και της πληρωμής και τα χρήματα που υπάρχει η δυνατότητα να δοθούν για να στρωθεί το εορταστικό τραπέζι, λίγο πιο πλούσιο από ό,τι τις καθημερινές. Την κατάσταση αυτή βιώνουν χιλιάδες συμπολίτες μας στη Ροδόπη, ο 40άρης άνεργος, η άνεργη νεαρή μητέρα, τα αδέρφια που βρέθηκαν άνεργα όταν έκλεισε το εργοστάσιο, η πρόωρα συνταξιούχος που μεγαλώνει παιδιά και αγωνία για το μέλλον τους.
Ο 40ΑΡΗΣ ΑΝΕΡΓΟΣ
Τριάντα εννέα ετών ήταν όταν απολύθηκε από το εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας, όπου δούλευε για 12 συνεχόμενα έτη ως εργάτης παραγωγής ο Χρήστος Ζερβούλης και από τότε βρίσκεται στην ανεργία, χωρίς δουλειά σταθερή, κάνοντας μεροκάματα όπου μπορεί. «Ήμουν 39 χρονών όταν απολύθηκα και δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρω δουλειά, γιατί όλοι κοιτούσαν την ηλικία μας και έπαιρναν πιο μικρούς. Έψαξα δουλειά παντού», λέει με πίκρα και παραδέχεται την αλήθεια που γνωρίζουν όλοι οι άνεργοι «μας συντηρεί η γυναίκα και ο μπαμπάς». Είναι πατέρας δύο παιδιών και τα Χριστούγεννα για την οικογένεια «περνάνε ?σφιχτά?». Την ίδια στιγμή βέβαια «τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν ότι έχουμε δυσκολίες, θα ζητήσουν και το δωράκι και την έξοδο». Δεν σκέφτηκε ποτέ να φύγει για το εξωτερικό για δουλειά, μας λέει, «θέλω να το παλέψω εδώ. Εδώ μεγάλωσα, το να κάνω μια καινούργια αρχή μετά τα 40 είναι δύσκολο?». Από την ημέρα που έκλεισαν τα εργοστάσιο της ΕΝΚΛΩ διατηρεί την ελπίδα πως θα ανοίξουν ξανά «Τρέξαμε από εδώ κι από εκεί, αλλά πλέον απογοητευτήκαμε. Μας κοροϊδεύουν. Με πειράζει ότι η κυβέρνηση, όταν ήταν αντιπολίτευση, έλεγε ότι θα μας βοηθήσει, και τώρα η αντιπολίτευση, που πριν ήταν κυβέρνηση, λέει τα ίδια. Επιμένουμε, το πονάμε το εργοστάσιο, εκεί γνώρισα τη γυναίκα μου κι έχουμε συναισθηματικούς δεσμούς». Τα χρόνια από την ημέρα της απόλυσης πέρασαν, το ταμείο ανεργίας τελείωσε και σήμερα για τον κ. Ζερβούλη «δεν υπάρχει εισόδημα, εκτός από τα μεροκάματα που βρίσκω εδώ κι εκεί».
Η ΝΕΑΡΗ ΜΗΤΕΡΑ
Οκτώ χρόνια στη Fanco εργαζόταν η Μαρία Λευκοβίτου και σήμερα στα 31 της χρόνια είναι άνεργη, με αποτέλεσμα η οικογένειά της με δύο παιδιά να συντηρείται μόνο από το εισόδημα του συζύγου τους. «Όταν βρέθηκα στην ανεργία δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρω δουλειά. Από τότε έχω δουλέψει μία φορά στα πεντάμηνα και τίποτα άλλο. Η αγορά εργασίας είναι πολύ δύσκολη, απευθύνθηκα και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει δουλειά που να σε βάλουν?». Όμως, όπως μας λέει «με δύο παιδιά έχεις περισσότερες ανάγκες και γι? αυτό θέλω να βρω δουλειά. Είναι πολύ μικρά, είναι 5 και 2,5 ετών. Τα Χριστούγεννα έχουν αυξημένα έξοδα. Είναι πολύ δύσκολο με ένα μισθό». Η Μαρία Λευκοβίτου έχει σκεφτεί ακόμα και την μετανάστευση στο εξωτερικό, απογοητευμένη από τη δυσκολία εύρεσης εργασίας. «Σκεφτήκαμε και το σκεφτόμαστε ακόμη να φύγουμε στο εξωτερικό. Ο σύζυγος με βλέπει που προσπαθώ να βρω δουλειά, αλλά είναι κάπως σα να μην υπάρχει μέλλον εδώ, έτσι νιώθω. Εκτός από αυτό, προσπαθώ να το δω και λίγο πιο μακριά για τα παιδιά μου». Ευχή της είναι να ανοίξουν ξανά τα εργοστάσια στη βιομηχανική περιοχή Κομοτηνής.
ΔΥΟ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ
Τα δύο αδέρφια, ο Γκιουνγκιόρ και ο Τανέρ Σαδίκ, βρέθηκαν μαζί στην ανεργία και επέστρεψαν ξανά στα χωράφια να τα καλλιεργούν, αλλά δυστυχώς το εισόδημα δεν φτάνει για όλους. Σε εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας με την ειδικότητα του πλέκτη εργαζόταν ο Γκιουνγκιόρ Σαδίκ από την Ιάμπολη και «από τότε είμαι άνεργος, κι έχουν περάσει πέντε περίπου χρόνια. Τώρα ασχολούμαι με τα καπνά, μπήκα μέσα στα χωράφια, τι να κάνουμε; Εκεί δε βγαίνει το εισόδημα, αλλά τι να κάνουμε; Έψαξα δουλειά και σε άλλα εργοστάσια αλλά δε βρήκα». Το μπαϊράμι πέρασε δύσκολα για τον ίδιο και την οικογένειά του «ζητάμε δανεικά από εδώ κι εκεί. Έχω ένα παιδί. Η σύζυγος είναι κι αυτή στο χωράφι, δεν έχουμε και παππούδες - γιαγιάδες να βοηθήσουν». Και δική του ευχή είναι να ξανανοίξει το εργοστάσιο, για να επιστρέψει στη δουλειά.
Από το 2006 εργαζόταν σε εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας και από τη στιγμή που απολύθηκε ψάχνει δουλειά ο Τανέρ Σαδίκ, αλλά «δε μπόρεσα να βρω. Κι εγώ ζω με τα καπνά, αλλά δυσκόλεψαν τα πράγματα λόγω οικονομικής κρίσης. Είμαι 35 ετών κι έχω δύο παιδιά. Η σύζυγος δεν έχει δουλειά, είναι στα χωράφια. Βγαίνει το μεροκάματο, αλλά πολύ δύσκολα. Θα προτιμούσα να έχω μια άλλη δουλειά. Αν ανοίξει το εργοστάσιο θα πάω», Όσο για τις γιορτές «πέρασαν πολύ δύσκολα», μας λέει και ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του «θέλω να σπουδάσουν και να μορφωθούν τα παιδιά μου, και να μείνουν στην περιοχή, αλλά αν μείνουν έτσι τα πράγματα δύσκολα». Σκέφτηκε να φύγει στο εξωτερικό για δουλειά, αλλά, παραδέχεται πως «είναι πολύ δύσκολο να αφήσω την οικογένειά μου».
ΤΗΝ ΕΣΩΣΕ Η ΣΥΝΤΑΞΗ
Την Ευφροσύνη Καραγιαννίδου την έσωσε η σύνταξη από την ανεργία, αλλά συνεχίζει να δίνει το παρόν σε κάθε προσπάθεια για επαναλειτουργία των εργοστασίων της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας. Άλλωστε είναι μητέρα και αγωνιά για το εργασιακό μέλλον του παιδιού τους., γι? αυτό παλεύει. Στο τμήμα των πατρόν στην Fanco ως σχεδιάστρια μόδας εργαζόταν η κ. Καραγιαννίδου και όταν το εργοστάσιο έκλεισε «κατάφερα και βγήκα στην σύνταξη, διότι είχαμε ανήλικα παιδιά. Τώρα είμαι 56 ετών. Η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για το γιο μου, ο οποίος φέτος τελειώνει το λύκειο και πληρώνουμε φροντιστήρια. Ο σύζυγος έχει υποστεί πολύ μεγάλες μειώσεις στο μισθό του στον ιδιωτικό τομέα. Φέτος τα Χριστούγεννα είναι ακόμη πιο δύσκολα, γιατί και μειώσεις υπεστήκαμε και φόρους πληρώνουμε». Σήμερα εύχεται τα εργοστάσια στη βιομηχανική περιοχή Κομοτηνής να ξαναλειτουργήσουν, «για να απασχοληθούν τα παιδιά μας. Δε νομίζω πως υπάρχουν γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά τους με εργασία».
Γιορτές στην ανεργία για εργαζομένους στα πεντάμηνα
Γιορτές στην ανεργία θα κάνουν και πολλοί εργαζόμενοι που προσελήφθησαν στο Δήμο Κομοτηνής μέσω του προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας με συμβάσεις διάρκειας πέντε μηνών, οι οποίες λήγουν πολύ σύντομα. Οι Δήμοι της χώρας σήμερα λειτουργούν οριακά, εξαιτίας τόσο της διαρκούς μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης, που ξεπερνά το 60% τα τελευταία χρόνια, όσο και λόγω της έλλειψης προσωπικού. Ιδιαίτερα στους τομείς των ανταποδοτικών υπηρεσιών αλλά και στις κοινωνικές δομές, η έλλειψη προσωπικού είναι ακόμη μεγαλύτερη. Το δε ενδεχόμενο να υποβαθμιστεί η ποιότητα των παρεχόμενων δημοτικών υπηρεσιών, αλλά και να κλείσουν κρίσιμες σημασίας κοινωνικές δομές και υπηρεσίες των Δήμων εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, είναι υπαρκτό. Είναι ενδεικτικό ότι στο Δήμο Κομοτηνής τα άτομα που δούλευαν με 5μηνη σύμβαση εργασίας μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου θα έχουν φύγει, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μεγάλο κενό στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Ο 40ΑΡΗΣ ΑΝΕΡΓΟΣ
Τριάντα εννέα ετών ήταν όταν απολύθηκε από το εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας, όπου δούλευε για 12 συνεχόμενα έτη ως εργάτης παραγωγής ο Χρήστος Ζερβούλης και από τότε βρίσκεται στην ανεργία, χωρίς δουλειά σταθερή, κάνοντας μεροκάματα όπου μπορεί. «Ήμουν 39 χρονών όταν απολύθηκα και δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρω δουλειά, γιατί όλοι κοιτούσαν την ηλικία μας και έπαιρναν πιο μικρούς. Έψαξα δουλειά παντού», λέει με πίκρα και παραδέχεται την αλήθεια που γνωρίζουν όλοι οι άνεργοι «μας συντηρεί η γυναίκα και ο μπαμπάς». Είναι πατέρας δύο παιδιών και τα Χριστούγεννα για την οικογένεια «περνάνε ?σφιχτά?». Την ίδια στιγμή βέβαια «τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν ότι έχουμε δυσκολίες, θα ζητήσουν και το δωράκι και την έξοδο». Δεν σκέφτηκε ποτέ να φύγει για το εξωτερικό για δουλειά, μας λέει, «θέλω να το παλέψω εδώ. Εδώ μεγάλωσα, το να κάνω μια καινούργια αρχή μετά τα 40 είναι δύσκολο?». Από την ημέρα που έκλεισαν τα εργοστάσιο της ΕΝΚΛΩ διατηρεί την ελπίδα πως θα ανοίξουν ξανά «Τρέξαμε από εδώ κι από εκεί, αλλά πλέον απογοητευτήκαμε. Μας κοροϊδεύουν. Με πειράζει ότι η κυβέρνηση, όταν ήταν αντιπολίτευση, έλεγε ότι θα μας βοηθήσει, και τώρα η αντιπολίτευση, που πριν ήταν κυβέρνηση, λέει τα ίδια. Επιμένουμε, το πονάμε το εργοστάσιο, εκεί γνώρισα τη γυναίκα μου κι έχουμε συναισθηματικούς δεσμούς». Τα χρόνια από την ημέρα της απόλυσης πέρασαν, το ταμείο ανεργίας τελείωσε και σήμερα για τον κ. Ζερβούλη «δεν υπάρχει εισόδημα, εκτός από τα μεροκάματα που βρίσκω εδώ κι εκεί».
Η ΝΕΑΡΗ ΜΗΤΕΡΑ
Οκτώ χρόνια στη Fanco εργαζόταν η Μαρία Λευκοβίτου και σήμερα στα 31 της χρόνια είναι άνεργη, με αποτέλεσμα η οικογένειά της με δύο παιδιά να συντηρείται μόνο από το εισόδημα του συζύγου τους. «Όταν βρέθηκα στην ανεργία δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρω δουλειά. Από τότε έχω δουλέψει μία φορά στα πεντάμηνα και τίποτα άλλο. Η αγορά εργασίας είναι πολύ δύσκολη, απευθύνθηκα και στον ιδιωτικό τομέα, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει δουλειά που να σε βάλουν?». Όμως, όπως μας λέει «με δύο παιδιά έχεις περισσότερες ανάγκες και γι? αυτό θέλω να βρω δουλειά. Είναι πολύ μικρά, είναι 5 και 2,5 ετών. Τα Χριστούγεννα έχουν αυξημένα έξοδα. Είναι πολύ δύσκολο με ένα μισθό». Η Μαρία Λευκοβίτου έχει σκεφτεί ακόμα και την μετανάστευση στο εξωτερικό, απογοητευμένη από τη δυσκολία εύρεσης εργασίας. «Σκεφτήκαμε και το σκεφτόμαστε ακόμη να φύγουμε στο εξωτερικό. Ο σύζυγος με βλέπει που προσπαθώ να βρω δουλειά, αλλά είναι κάπως σα να μην υπάρχει μέλλον εδώ, έτσι νιώθω. Εκτός από αυτό, προσπαθώ να το δω και λίγο πιο μακριά για τα παιδιά μου». Ευχή της είναι να ανοίξουν ξανά τα εργοστάσια στη βιομηχανική περιοχή Κομοτηνής.
ΔΥΟ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ
Τα δύο αδέρφια, ο Γκιουνγκιόρ και ο Τανέρ Σαδίκ, βρέθηκαν μαζί στην ανεργία και επέστρεψαν ξανά στα χωράφια να τα καλλιεργούν, αλλά δυστυχώς το εισόδημα δεν φτάνει για όλους. Σε εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας με την ειδικότητα του πλέκτη εργαζόταν ο Γκιουνγκιόρ Σαδίκ από την Ιάμπολη και «από τότε είμαι άνεργος, κι έχουν περάσει πέντε περίπου χρόνια. Τώρα ασχολούμαι με τα καπνά, μπήκα μέσα στα χωράφια, τι να κάνουμε; Εκεί δε βγαίνει το εισόδημα, αλλά τι να κάνουμε; Έψαξα δουλειά και σε άλλα εργοστάσια αλλά δε βρήκα». Το μπαϊράμι πέρασε δύσκολα για τον ίδιο και την οικογένειά του «ζητάμε δανεικά από εδώ κι εκεί. Έχω ένα παιδί. Η σύζυγος είναι κι αυτή στο χωράφι, δεν έχουμε και παππούδες - γιαγιάδες να βοηθήσουν». Και δική του ευχή είναι να ξανανοίξει το εργοστάσιο, για να επιστρέψει στη δουλειά.
Από το 2006 εργαζόταν σε εργοστάσιο της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας και από τη στιγμή που απολύθηκε ψάχνει δουλειά ο Τανέρ Σαδίκ, αλλά «δε μπόρεσα να βρω. Κι εγώ ζω με τα καπνά, αλλά δυσκόλεψαν τα πράγματα λόγω οικονομικής κρίσης. Είμαι 35 ετών κι έχω δύο παιδιά. Η σύζυγος δεν έχει δουλειά, είναι στα χωράφια. Βγαίνει το μεροκάματο, αλλά πολύ δύσκολα. Θα προτιμούσα να έχω μια άλλη δουλειά. Αν ανοίξει το εργοστάσιο θα πάω», Όσο για τις γιορτές «πέρασαν πολύ δύσκολα», μας λέει και ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του «θέλω να σπουδάσουν και να μορφωθούν τα παιδιά μου, και να μείνουν στην περιοχή, αλλά αν μείνουν έτσι τα πράγματα δύσκολα». Σκέφτηκε να φύγει στο εξωτερικό για δουλειά, αλλά, παραδέχεται πως «είναι πολύ δύσκολο να αφήσω την οικογένειά μου».
ΤΗΝ ΕΣΩΣΕ Η ΣΥΝΤΑΞΗ
Την Ευφροσύνη Καραγιαννίδου την έσωσε η σύνταξη από την ανεργία, αλλά συνεχίζει να δίνει το παρόν σε κάθε προσπάθεια για επαναλειτουργία των εργοστασίων της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας. Άλλωστε είναι μητέρα και αγωνιά για το εργασιακό μέλλον του παιδιού τους., γι? αυτό παλεύει. Στο τμήμα των πατρόν στην Fanco ως σχεδιάστρια μόδας εργαζόταν η κ. Καραγιαννίδου και όταν το εργοστάσιο έκλεισε «κατάφερα και βγήκα στην σύνταξη, διότι είχαμε ανήλικα παιδιά. Τώρα είμαι 56 ετών. Η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για το γιο μου, ο οποίος φέτος τελειώνει το λύκειο και πληρώνουμε φροντιστήρια. Ο σύζυγος έχει υποστεί πολύ μεγάλες μειώσεις στο μισθό του στον ιδιωτικό τομέα. Φέτος τα Χριστούγεννα είναι ακόμη πιο δύσκολα, γιατί και μειώσεις υπεστήκαμε και φόρους πληρώνουμε». Σήμερα εύχεται τα εργοστάσια στη βιομηχανική περιοχή Κομοτηνής να ξαναλειτουργήσουν, «για να απασχοληθούν τα παιδιά μας. Δε νομίζω πως υπάρχουν γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά τους με εργασία».
Γιορτές στην ανεργία για εργαζομένους στα πεντάμηνα
Γιορτές στην ανεργία θα κάνουν και πολλοί εργαζόμενοι που προσελήφθησαν στο Δήμο Κομοτηνής μέσω του προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας με συμβάσεις διάρκειας πέντε μηνών, οι οποίες λήγουν πολύ σύντομα. Οι Δήμοι της χώρας σήμερα λειτουργούν οριακά, εξαιτίας τόσο της διαρκούς μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης, που ξεπερνά το 60% τα τελευταία χρόνια, όσο και λόγω της έλλειψης προσωπικού. Ιδιαίτερα στους τομείς των ανταποδοτικών υπηρεσιών αλλά και στις κοινωνικές δομές, η έλλειψη προσωπικού είναι ακόμη μεγαλύτερη. Το δε ενδεχόμενο να υποβαθμιστεί η ποιότητα των παρεχόμενων δημοτικών υπηρεσιών, αλλά και να κλείσουν κρίσιμες σημασίας κοινωνικές δομές και υπηρεσίες των Δήμων εξαιτίας της έλλειψης προσωπικού, είναι υπαρκτό. Είναι ενδεικτικό ότι στο Δήμο Κομοτηνής τα άτομα που δούλευαν με 5μηνη σύμβαση εργασίας μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου θα έχουν φύγει, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μεγάλο κενό στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
