Συγκίνηση για τον ιερέα που ετάφη Μεγάλη Παρασκευή

Μαύρη μέρα...Αιωνία η μνήμη του! Με τα λόγια αυτά άνθρωποι που γνώριζαν τον Ευάγγελο Μυλωνά, τον άνθρωπο που ιερούργησε για πολλές δεκαετίες στο ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο μικρό χωριό του Ιασίου Ροδόπης, τον αποχαιρέτισαν ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής. Την ημέρα του επιταφίου, ο ιερέας του χωριού οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία δίπλα στο θεό, τον οποίον υπηρέτησε εν ζωή, υπηρετώντας στη μητρόπολη Μαρωνείας και Κομοτηνής. Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών, αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας και αφού νοσηλεύτηκε για ορισμένο χρονικό διάστημα στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο Κομοτηνής. 

Τα χνάρια του πατέρα του, που επίσης ήταν ιερέας στο Ιάσιο, ακολούθησε ο Βαγγέλης Μυλωνάς. Νωρίτερα είχε αναγκαστεί να ζήσει ορισμένα χρόνια στην Γερμανία, να εργαστεί εκεί, αλλά όταν επέστρεψε ξανά στο χωριό, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, είχε πάρει την απόφαση να γίνει ιερέας. Ίσως για βιοποριστικούς λόγους, ίσως ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του, όπως και να’χει, το σίγουρο είναι ότι ο Βαγγέλης Μυλωνάς ήταν ένας καλός παπάς, που αγαπούσε την εκκλησία και πάνω από όλα αγαπούσε τους συνανθρώπους του. Ήταν κοντά τους σε κάθε τους χαρά, όταν το χωριό έσφυζε από ζωή και στην εκκλησία τελούνταν μυστήρια, γάμοι, βαφτίσεις. 

Όμως το Ιάσιο, όπως και τα περισσότερα χωριά της Ροδόπης, δέχτηκε κι αυτό τις οδυνηρές συνέπειες της αστυφιλίας και της ξενιτιάς. Πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν στη Γερμανία ή σε άλλες ελληνικές πόλεις. Στο Ιάσιο ως ιερέας ο Βαγγέλης Μυλωνάς έζησε για πολλά χρονιά τη μεγάλη πανήγυρη της Παναγίας, που κρατούσε τρεις μέρες το δεκαπενταύγουστο. Χιλιάδες χριστιανοί μαζεύονταν με τα κάρα και άλλα μεταφορικά μέσα και κατασκήνωναν στο στεγνό ποτάμι με τα μεγάλα πλατάνια, γύρω από το ξωκλήσι της Παναγιάς. Λούνα παρκ, μικροπωλητές και άλλοι έδιναν έναν πολύβουο και πολύχρωμο τόνο στο χωριό και ο ιερέας ήταν εκεί. 

Όμως ο Βαγγέλης Μυλωνάς έμεινε όμως στο χωριό, ακόμα και όταν αυτό ερήμωσε, όταν ο ίδιος μεγάλωσε και κανένας ιερέας δε δεχόταν να εργαστεί στο χωριό των μερικών δεκάδων ηλικιωμένων κατοίκων. Μάλιστα εκτελούσε χρέη ιερέα και σε παρακείμενα χωριά, όταν κανείς δεν νοιάζονταν να ικανοποιήσει την ανάγκη των κατοίκων να εκκλησιαστούν, να παρακολουθήσουν την κυριακάτικη θεία λειτουργία, να κοινωνήσουν. Ο Βαγγέλης Μυλωνάς ιερουργούσε στον Έβρενο και το Κίζαρι και ήταν εκεί όποτε του το ζητούσαν οι κάτοικοι. Οι συγχωριανοί του τον θυμούνται να μετακινείται στα χωριά με το τρακτέρ του, καθώς δε διέθετε άλλο μέσο. Τον θυμούνται με κρύο, χιόνια και βροχή να οδηγάει το τρακτέρ για να τελέσει τη θεία λειτουργία στην εκκλησία κάποιου γειτονικού χωριού.

Το ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ιάσιο τον φρόντισε ο ίδιος και με τη βοήθεια των ηλικιωμένων γυναικών του χωριού. Εκτελώντας μάλιστα κάποιες εργασίες μέσα στο ναό, ανεβασμένος πάνω σε σκάλα, πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, ο ιερέας είχε χτυπήσει. Η πτώση αυτή μέσα στην εκκλησία έμελλε να είναι μοιραία για την επιδείνωση της υγείας του. Οι ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας τελέστηκαν φέτος για πρώτη χρονιά χωρίς την παρουσία του, αφού νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο Κομοτηνής. Εκεί, όπως πληροφορήθηκε ο «Χ» τον επισκέφτηκε τη Μεγάλη Τετάρτη ο μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων. Να σημειώσουμε ότι ο μητροπολίτης σε προγενέστερη επίσκεψή του στο Ιάσιο είχε αναγνωρίσει το έργο του παπα – Βαγγέλη, τον είχε κάνει αρχιερέα χαρίζοντας του έναν σταυρό. 

Το Πάσχα ήταν διαφορετικό φέτος για τους λιγοστούς κατοίκους του Ιασίου, αφού θρηνούσαν την απώλεια του παπά τους, που άφησε την τελευταία του πνοή τη Μεγάλη Πέμπτη στο Σισμανόγλειο και κηδεύτηκε ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής στο χωριό του.

Συλλυπητήρια στους οικείους του, την σύζυγό του, τα δύο του παιδιά και σε όλους τους κατοίκους του Ιασίου.