Συγκίνησε η δική μας Λένα Ουζουνίδου, ως «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου»

Έσπευσε να την δει όλη η γειτονιά της, όπου μεγάλωσε στην Κομοτηνή, αλλά και πολλοί άλλοι που άκουσαν για τις διθυραμβικές κριτικές που δέχθηκε η παράσταση στην Αθήνα. Οι δύο παραστάσεις του έργου «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου» που δόθηκαν την Δευτέρα 19 και την Τρίτη 20 Οκτωβρίου στην χειμερινή σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., ήταν sold out. Επί σκηνής η δική μας, Λένα Ουζουνίδου, έβγαλε με άνεση, απνευστί, μια δύσκολη παράσταση, όπου αυτή είχε τον κύριο και μοναδικό ρόλο, ενσαρκώνοντας πολλές και πολλούς, διεκτραγωδώντας τη δύστυχη ζωή της Σταματίας, το γένος Αργυροπούλου. Μια γυναίκα που κάποτε ήταν γριά, άλλοτε μεσήλικας κι άλλοτε νέα, με φωνή που εναλλασσόταν και λόγο που σε καθήλωνε, με ελληνικά απαιτητικά από την καθαρεύουσα μέχρι την αργκό. Η σκηνοθετική ματιά, αλλά και το σκηνικό παρέπεμπαν στην Ελλάδα της παρακμής, κολλημένη στην εποχή των μικροσκοπικών σεμέν και των καρέ, των αραχνιασμένων αντιλήψεων περί Αριστεράς και Δεξιάς, στις εποχές των σκληρών μετεμφυλιακών συγκρούσεων. 

Η Λένα Ουζουνίδου μπήκε στο ρόλο και μας μετέφερε σε εποχές και νοοτροπίες που έχουμε ξεχάσει και κάποιοι της νεότερης γενιάς δεν γνώρισαν καθόλου. Είδαμε λοιπόν την Κομοτηναία ηθοποιό αγκαλιά με μια ελληνική σημαία, ως έκπληκτη αστή, γαλουχημένη στα χρηστά ήθη της δεκαετίας του ’30, στο πρώτο θεατρικό έργο του πεζογράφου Κώστα Σωτηρίου «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου». Όπως μας λέει η ίδια: «Η Σταματία δεν αυτοπροσδιορίζεται ως “δεξιά”. Είναι, εξάλλου, ένα άτομο που δεν ανέπτυξε ποτέ την πολιτική του συνείδηση. Έκανε πάντα αυτό που πίστευε ο μπαμπάς της, ανώτερος υπάλληλος του υπουργείου Εμπορίου, κι έπειτα ό,τι θεωρούσε πως ταίριαζε στη μνήμη του Μπάμπη, του αρραβωνιαστικού της, ενός λοχαγού του στρατού που σκοτώθηκε προτού καν παντρευτούν. Το κωμικοτραγικό είναι πως ο κόσμος της τουμπάρει μέσα στις δεκαετίες και όλοι οι κοντινοί συγγενείς και φίλοι της αποδεικνύονται από αριστεροί μέχρι… αναρχοαυτόνομοι!» 

Η Σταματία είναι η κλασική θεία, γεροντοκόρη ή χήρα, που συμπαραστέκεται στην ελληνική οικογένεια παντοιοτρόπως. Πρόκειται για μια ηλικιωμένη γυναίκα που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μένοντας πιστή στη μνήμη του αρραβωνιαστικού της, ο οποίος πέθανε πριν καν προλάβουν να χαρούν τον έρωτά τους, καταλήγοντας να διοχετεύσει όλη της την αφοσίωση στα παιδιά της αδελφής της. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελένη Ουζουνίδου κερδίζει το κοινό. Αυτό κατάφερε ως Πόντια και αγρότισσα στον συγκινητικό «Κοινό λόγο», ως Λενάκη στον «Γάμο» της Βάσας Σολωμού-Ξανθάκη, αλλά και στα πρόσωπα των έργων της Λούλας Αναγνωστάκη στο «I love U». 

Μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5fm που φιλοξένησε την Λένα Ουζουνίδου, η ηθοποιός δεν έκρυψε την χαρά της, γιατί η παράσταση ανεβαίνει για 7η φορά και παρόλα αυτά το θέατρο στην Κομοτηνή  είναι γεμάτο. «Είμαι γέννημα θρέμμα Κομοτηνής, οπότε και στις παραστάσεις που ανεβάζουμε εδώ έρχονται και παλιοί συμμαθητές, συγγενείς και φίλοι. Ωραίες εικόνες αληθινά» θα πει η ίδια. 

Στην παράσταση πολλοί θεατρόφιλοι όπως ο οπτικός Ανέστης Μιμίκος, ο ηθοποιός Φιλοποίμην Ανδρεάδης, η εκτελεστική γραμματέας της Περιφέρειας Ζωή Κοσμίδου, η συμβολαιογράφος Πολύμνια Λόη Λυρατζοπούλου, η εκπαιδευτικός Μαίρη Κοσμίδου, ο πρόεδρος των φαρμακοποιών Αλέξανδρος Τσαπέκος, η Γεωργία Παράσχου, η Σούλα Δολιανίτου, η Σοφία Εκμεκτζή, η Νούλα Τρικούπη, ο Κωστής και η Κατερίνα Δημητρακοπούλου και πολλοί άλλοι. 

 Στην ανταπόκριση του κόσμου εν μέσω κρίσης η ηθοποιός έχει την εξήγησή της: «Τα εισιτήρια πλέον δεν είναι ακριβά και γι? αυτό ο κόσμος έχει στραφεί ξανά στο θέατρο. Στην Αθήνα ειδικά τα θέατρα είναι ασφυκτικά γεμάτα. Έχει αρχίσει να φεύγει η μόδα της τηλεόρασης και του κάθομαι στον καναπέ και παρακολουθώ. Εδώ υπάρχει αμεσότητα, θέλεις δεν θέλεις»...

Θυμίζουμε ότι η Λένα Ουζουνίδου μπήκε στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ το 1994, παίρνοντας τα ερεθίσματα από την οικογένειά της, αφού οι γονείς της εκπαιδευτικοί και οι δύο, την πήγαιναν στο θέατρο και κάθε καλοκαίρι ήταν στο φεστιβάλ Φιλίππων και Θάσου, ενώ της άνοιξαν τον κόσμο του βιβλίου και της γνώσης. 

Από το 1997 που αποφοίτησε από τη δραματική σχολή δεν διαψεύστηκε ποτέ. Το θέατρο είναι ο χώρος της και το αποδεικνύει σε κάθε παραγωγή με την αφοσίωση και την ερμηνευτική της παρουσία. Έχουμε λοιπόν κάθε λόγο να είμαστε περήφανοι για εκείνη!

Μ.Μ.