Στην Κίνα των αρχαίων πολιτισμών και των αμέτρητων κατοίκων

Πεκίνο, η αυτοκρατορική πρωτεύουσα, απλωμένη στα δεκάδες πάρκα της, τεντώνει τα νωχελικά μέλη της. Πεντακάθαρη πόλη. Η φτώχεια είναι καλά κρυμμένη στον απλό επισκέπτη. Η τεράστια πλατεία της, Τιαν αν Μεν, «Ουράνιας Ειρήνης», δεσπόζει στον χώρο, άδεια ερημική το βράδυ με το μαυσωλείο του Μάο ακριβώς απέναντι. Και με χιλιάδες κόσμο την ημέρα που έρχεται από όλα τα μέρη της Κίνας και του κόσμου στην μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου, να θαυμάσει το μεγαλείο της! 

Το Σινικό Τείχος δεσπόζει επιβλητικό και λιάζεται στα απρόσιτα βουνά της Κίνας που κάποτε αποτελούσαν ασπίδα προστασίας για την τότε αυτοκρατορική Κίνα. Όταν έφτασα στην κορυφή ένιωσα την ανάσα του αέρα που χάιδευε τα μαλλιά μου φέρνοντας μηνύματα από το μακρινό παρελθόν από τον καιρό που χτιζόταν μέχρι την εποχή που τα βήματα γενναίων στρατιωτών αντηχούσαν στο πέρασμά του.

Το παλάτι του αυτοκράτορα, στην απαγορευμένη πόλη όπου παλιά χιλιάδες ευνούχοι και αμέτρητες παλλακίδες συστεγαζόταν είναι στο επίκεντρο του τουριστικού ενδιαφέροντος. Στα μικρά δωματιάκια όπου διέμεναν στριμωγμένες οι γυναίκες του αυτοκράτορα αν αφουγκραζόσουν άκουγες τις ρυθμικές ανάσες τους που μέσα από το ληθαργικό τους ύπνο ονειρεύονταν την ελευθερία τους. Μια ελευθερία που θα την βίωναν μόνο με το θάνατο. 

Η θερινή κατοικία του αυτοκράτορα είναι χτισμένη δίπλα στη λίμνη Κουν Μίνγκ, με το πάρκο και τα αυτοκρατορικά περίπτερα και να θαυμάσουμε τη μαρμάρινη – βάρκα ? τεϊοποτείο της αυτοκράτειρας Σι Ξι.

Στην ονειρεμένη Σανγκάη που καταλαμβάνει το ¼ της έκτασης του Πεκίνου και με τον ίδιο ακριβώς πληθυσμό με τη πρωτεύουσα. Είκοσι τρία εκατομμύρια! Με τα σύγχρονα κτίρια της δεσπόζει, ενώ ως περιοχή θεωρείται το Μανχάταν της Ανατολής. Στη Σαγκάη θεωρώ ότι έζησα μοναδική εμπειρία με τον τυφώνα που μαινόταν κάποια χιλιόμετρα στον Ειρηνικό ωκεανό, αλλά ο απόηχος του φαινόταν στην πόλη με την ομίχλη που σκέπαζε τις κορυφές από τα ψηλότερα κτίρια και τις ψιχάλες θαλασσινού νερού που έριχνε σαν ψιλόβροχο πάνω στην πόλη από το νερό που στροβιλιζόταν  πάνω από τον ωκεανό. Ο αέρας λυσσομανούσε...

Το άλλο πρωί ανακοινώθηκε στις γιγαντοοθόνες που υπήρχαν στην πόλη ότι «ο τυφώνας άλλαζε πορεία και κατευθύνθηκε προς Ιαπωνία»... Και την άλλη μέρα τα ίδια συμπτώματα εξακολουθούσαν και θα συνεχιζόταν μέχρι το απόγευμα. Φαντάσου τι θα γινόταν αν ερχόταν κανονικά στην πόλη. Δεν μπορώ ν’ αποφασίσω αν χάρηκα που έφυγε ο τυφώνας γιατί έτσι συνεχίστηκε κανονικά το ταξίδι μου ή αν λυπήθηκα που δεν έζησα αυτή την εμπειρία…

Αν κρίνω από αυτά που έζησα παρακάτω μάλλον ευτυχώς που άλλαξε πορεία γιατί θα έχανα την ξενάγηση στην μοναδική Ζιάν που φιλοξενεί τον πήλινο στρατό. Ο βασικός λόγος που επέλεξα το 15νθήμερο ταξίδι ήταν ο πήλινος στρατός. Θεωρούσα ότι ήταν σημαντικό σημείο αναφοράς κι ότι ήταν απαραίτητο για κάθε ταξιδιώτη που επισκέπτεται την Κίνα να πάει εκεί. Και πράγματι άξιζε τη φήμη του. Είναι μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως όπως το ονομάζουν. Ήταν υπέροχο να βλέπει κανείς τους ψηλούς στρατιώτες που είναι στοιχισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο και να είναι όλοι με διαφορετικά πρόσωπα. Πόζαραν διαφορετικοί στρατιώτες για τους ανώνυμους γλύπτες που δημιούργησαν αυτό το αριστούργημα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ένας στρατιώτης ο οποίος βρισκόταν εκτεθειμένος σε βιτρίνα μόνος του. Ήταν μοναδικό φαινόμενο γιατί μπορούσες να δεις αποτυπωμένη στο πρόσωπό του την προσπάθεια που κατέβαλλε για να κάθεται ώρες γονατιστός ώσπου να ολοκληρώσει το άγαλμα ο καλλιτέχνης. 

Ας μεταφερθούμε στα Γκουιλίν, τα διάσπαρτα βράχια λες και ήταν πεταμένα επίτηδες από τον ουρανό. Δεσπόζουν γύρω από την πόλη και προσδίδουν μοναδική ομορφιά. Η σπηλιά του «Καλαμένιου Αυλού» είναι πανέμορφη με τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες και την ανθρώπινη παρέμβαση όπου με διάφορα χρώματα τόνιζαν τα πιο ιδιαίτερα σημεία.

Την άλλη μέρα διασχίσαμε με ποταμόπλοιο τον ποταμό Λι ανάμεσα στα διάσπαρτα βουνά που κοσμούν και τις δύο όχθες του. Η διαδρομή ήταν συναρπαστική και ευχάριστη για όλους μας και η διάθεση ήταν πολύ ανεβασμένη όπως άλλωστε και σ? όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Όταν φτάσαμε στην όχθη ένας γέρος με τον κορμοράνο του περίμενε εκεί και μπορούσες να τον φωτογραφήσεις μ? ένα μικρό αντίτιμο. Τον είδα τελευταία στιγμή και δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω.  Οι Κινέζοι χρησιμοποιούν τους κορμοράνους στο ψάρεμα. Τους τοποθετούν ένα δαχτυλίδι στο λαιμό αρκετά μεγάλο για να μην πνίγεται και αρκετά μικρό ώστε να μην χωράει να περάσει ψάρι. Τον έχουν δεμένο, ο κορμοράνος βουτάει στο νερό πιάνει τα ψάρια και ο ψαράς τα κρατάει για να τα πουλήσει και να βγάλει το μεροκάματό του για να ζήσει. Όταν γεράσει ο κορμοράνος τον αφήνουν ελεύθερο αλλά το πουλί επειδή δεν έχει που αλλού να πάει παραμένει με το αφεντικό του.

Μια φευγαλέα ματιά από την Καντόνα όπου έβλεπες στην τεράστια αγορά της όλων των ειδών τα αποξηραμένα. Από μανιτάρια, ξηρούς καρπούς έως αποξηραμένα νεύρα από ελάφι. Εντυπωσιακό θέαμα.

Για την μετάβαση στο Χόνγκ Κόνγκ γινόταν έλεγχος στους τουρίστες για ανίχνευση του ιού Έμπολα. Τον περάσαμε ευτυχώς δίχως απρόοπτα.

Το κοσμοπολίτικο Χόνγκ Κόνγκ με τα τεράστια κτίρια του που ξεφυτρώνουν συνέχεια. Εξαιτίας των τυφώνων που πλήττουν την περιοχή θεωρούν απαραίτητο να κατεδαφίζουν κάθε κτίριο ανά δεκαετία και να χτίζουν άλλο στη θέση του καινούργιο και σαφώς πιο γερό, για να αποφεύγουν τις τραγωδίες.

Στην Κίνα η ζέστη ήταν αφόρητη με θερμοκρασία 30 βαθμούς Κελσίου αλλά με την υγρασία έπιανε τους 40 βαθμούς. Για εμάς τους Έλληνες ήταν ανυπόφορη αλλά για τους ντόπιους ήταν φθινόπωρο και κυκλοφορούσαν με μακρυμάνικες ζακέτες!

Ο κόλπος του Χόνγκ Κόνγκ που απλωνόταν στον ορίζοντα, μου θύμισε κατά πολύ την ελληνική θάλασσα...Όλο το ταξίδι μαγευτικό σε φέρνει σε επαφή με ένα άλλο κόσμο και πολιτισμό. Καταναλωτικές συνήθειες κι εκεί στις ακριβές βιτρίνες, μεταφορά περιποιημένων σκυλιών  με καροτσάκια, κι ένας κόσμος που κινείται μεταξύ βουδιστικών ναών, πολυτελών εστιατορίων αλλά και σε υπαίθριες λαϊκές και πολύβουες αγορές. Αποχαιρετάμε με βαριά καρδιά την Κίνα του ενός δισεκατομμυρίου οκτακοσίων χιλιάδων κατοίκων κι επιστρέφουμε στην Ευρώπη!