Στη μνήμη των δικών μας προσφύγων?

Mε το έναυσμα που μου έδωσε η δράση του Ροταριανού Ομίλου Κομοτηνής «Ροδόπη» για την βοήθεια προς τους Σύρους πρόσφυγες που καταφτάνουν κατά χιλιάδες στην Καβάλα έκανα σκέψεις, πολλές σκέψεις. Δεν μπορούν να συγκροτηθούν εύκολα, γι΄ αυτό και θα ήθελα να τις εκθέσω σε αυτό το φύλλο χαρτί μήπως και μπουν σε μια τάξη …εγκεφαλική ή ψυχική ή και τα δυο μαζί.  Δεν έχω πρόθεση ούτε να βγάλω συμπεράσματα, ούτε να είμαι απόλυτη σε οτιδήποτε γράψω παρά μόνο να δημιουργήσω γόνιμο προβληματισμό. Εύκολα συγκινείται κάποιος από το δράμα του διπλανού του, ψυχοπλακωνόμαστε διότι παραβάλουμε τον εαυτό μας στην δική του θέση. Να είμαστε μόνο με τα ρούχα που φοράμε, να μην έχουμε τρόφιμα, το παιδί μας να κλαίει, να μην έχουμε την ζεστασιά μας, να βρεχόμαστε, να μην ξέρουμε που πάμε, να μην έχουμε τα βασικά της υγιεινής διαβίωσης, να μην έχουμε νερό και τα χρήματα (όσα προλάβαμε να πάρουμε) να μην γνωρίζουμε για πόσες μέρες θα μας φτάσουν. Τραγικές καταστάσεις που σε όλες και όλους μας δημιουργούν μνήμες για εκείνα που υπέστησαν οι γιαγιάδες και παππούδες μας όταν ξεριζωθήκανε από τα μέρη τους κι ήρθανε στην ελλαδικό χώρο. Αυτό λένε οι περισσότεροι: εμείς ξέρουμε από προσφυγιά γι΄ αυτό βοηθάμε με το τόσο αλτρουισμό τους Σύρους. Οι δικοί μας είχανε δυσκολότερη διαδρομή, φύγανε με λιγότερα υπάρχοντα, ταξιδεύανε με τα πόδια και με άθλια μεταφορικά μέσα. Δεν είχανε έξυπνα κινητά με GPS και με Internet, δεν είχανε ανθρωπιστικές οργανώσεις να τους περιθάλψουν ή να τους προσφέρουν τα βασικά είδη και το κυριότερο? δεν συναντούσανε συχνά την καλύτερη υποδοχή από τους ντόπιους. Τους αντιμετώπιζαν ως παρείσακτους, ως μίζερους και χαμηλής κοινωνικής στάθμης. Κι ας ήτανε άρχοντες στις πόλεις τους, κι ας είχανε αφήσει περιουσίες στα εδάφη τους, κι ας είχανε όλο το εμπόριο της Μικράς Ασίας στην κατοχή τους, κι ας είχανε χρυσές λίρες μαζί τους (τους πουλούσανε ένα καρβέλι ψωμί για μια λίρα, μην τα ξεχνάμε αυτά). 

Ο χριστιανός τον χριστιανό καμιά συμπόνια, άγνωστη λέξη η αλληλεγγύη. Γιατί αναφέρω θρήσκευμα διότι ό,τι συμβαίνει στην Συρία από την θρησκεία προέρχεται. Η εξέγερση που ξεκίνησε εκεί τον Μάρτιο του 2011 μετατράπηκε σε εμφύλιο πόλεμο παρόμοιο με εκείνου του Λιβάνου (το Λίβανο είχε εμφύλιο πόλεμο από το 1975 ως το 1990). Ένας σεκταριστικός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των σιιτών και των σουνιτών. Σέκτα είναι μια οργανωμένη ομάδα ανθρώπων προσκολλημένη σε πολύ συγκεκριμένες πεποιθήσεις ως τα όρια του φανατισμού. Οι σιίτες θεωρούν τον Αλή (γαμπρό του προφήτη Μωάμεθ) ως διάδοχο στην ηγεσία της μουσουλμανικής κοινότητας και έχουν την δική τους Χαντίθ (αναφορά), ενώ οι σουνίτες δίνουν επιπλέον έμφαση στην σούνα (παράδοση) και την τήρηση του κορανίου με έξι Χαντίθ  (πληροφορίες από το Wikepedia). Το θρησκευτικό μωσαϊκό της Συρίας αποτελείται από 65% σουνίτες, 13% αλουίτες σιίτες, 10% χριστιανούς, 9 % Κούρδους και 3 % δρούζους. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον αλουίτη Χαφέζ αλ Ασάντ το 1970 (πολλά χρόνια εξουσία – δεν το λες και δημοκρατία αυτό το σύστημα !!)  η μειονοτική σιιτική σέκτα κατέστη κυρίαρχη στη Συρία ? ένα φαινόμενο όχι ασύνηθες στον αραβικό κόσμο, καθότι κατά ανάλογο τρόπο είχε κυριαρχήσει στο Ιράκ η μειονοτική σουνιτική σέκτα του Σαντάμ Χουσεΐν. 

Η κυριαρχία της σιιτικής σέκτας στην κρατική δομή και τον στρατό της Συρίας όχι μόνο προσέφερε μεγαλύτερη συνοχή στο καθεστώς του Ασάντ αλλά προσέδωσε στην εξέγερση χαρακτηριστικά εμφύλιας σύρραξης καθότι οι αντικαθεστωτικοί είναι σχεδόν αποκλειστικά σουνίτες. Ως εκ τούτου οι σιίτες, ακόμη κι εκείνοι που δεν είναι φιλικά διακείμενοι στον Ασάντ, συσπειρώνονται όλο και περισσότερο γύρω του, διότι φοβούνται ότι σε περίπτωση επικράτησης των σουνιτών θα υποστούν αντίποινα και θα απολέσουν τα δικαιώματα και τα προνόμια τους. Εδώ εμπλέκονται και οι Κούρδοι, οι οποίοι επιζητούν διακαώς εδώ και δεκαετίες έναν γεωγραφικό χώρο να δημιουργήσουν μια πατρίδα, έχοντας ουδέτερη στάση. Ο σκοπός τους, προς το παρόν είναι, να κρατήσουν τόσο τις κυβερνητικές όσο και τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις έξω από τις κουρδικές περιοχές. Οι ένοπλοι αγώνες τους διεξάγονται στην νοτιοανατολική Τουρκία (σύνορα με Συρία) με κύρια επιδίωξη της εκεί κυριαρχία τους. Η Τουρκία φοβάται πως η τυχόν αυτονόμηση των Κούρδων της Συρίας θα ανοίξει τον δρόμο για την εκδήλωση αποσχιστικών τάσεων στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας με απώτερο στόχο την ενσωμάτωση όλων των κουρδικών περιοχών σε ένα ενιαίο ανεξάρτητο κράτος. Και τι να κάνει; προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια και άσυλο σε Σύρους πρόσφυγες κι επιδιώκει να τους κρατήσει στην βορειοανατολική Συρία ούτως ώστε χρησιμοποιώντας ως ασπίδα στρατιωτικές δυνάμεις να αποσοβήσει τις αποσχιστικές κι αυτονομιστικές τάσεις των Κούρδων. Μεγάλο πολιτικό μπλέξιμο! Κι αν πιάσουμε τις επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων (Ρώσων ? Αμερικάνων) που υποστηρίζουν αντίπαλες πλευρές, καθώς και την εμπλοκή των τζιχατζιστών οι οποίοι είναι κατά των πάντων, τότε θα γίνει μια χαοτική κατάσταση! Με ποιά κατάληξη? την σημερινή: χιλιάδες πολίτες να εγκαταλείπουν την Συρία, την πατρίδα τους αναζητώντας την ειρήνη και μια καλύτερη, ομαλότερη ζωή σε ξένα κράτη. Σε εκείνα τα μέρη που, πιθανόν, δεν ήξεραν ούτε στον χάρτη. Πού να γνωρίζουν κατά πού πέφτει η Ελλάδα, μια χώρα της Μεσογείου που έχει πληθυσμό μικρότερο από την δική τους (η Συρία εκτιμάται σε 19,50 εκ. κατοίκους) με θρήσκευμα χριστιανικό. Πού να γνώριζαν πως αυτοί οι άνθρωποι θα τους φερόταν σα πραγματικοί άνθρωποι, με την ολιστική έννοια του όρου. 

Γράφει η NEWS BEAST στις 14/6/2013: «Η κρίση στη Συρία μπορεί να θεωρείται από πολλούς εμφύλιος πόλεμος σε μία μακρινή χώρα, γράφει σε άρθρο της για τις εξελίξεις στη Συρία η βρετανική εφημερίδα Daily Mail. Είναι όμως πολύ παραπάνω, αναφέρει η εφημερίδα. Μετατρέπεται ταχύτατα σε έναν σχισματικό αγώνα για εξουσία που προκαλεί αιμορραγία στη Μέση Ανατολή ενώ ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο να συμπαρασύρει όλη την περιοχή σε μία θανάσιμη μάχη ανάμεσα σε δύο μουσουλμανικές ιδεολογίες: τους σουνίτες και τους σιίτες. Ήδη ο πόλεμος που μαίνεται στη χώρα έχει στοιχίσει τις ζωές 93.000 ανθρώπων ενώ 1,6 εκατ. πολίτες έγιναν πρόσφυγες. Και οι αριθμοί αυτοί γιγαντώνονται πολύ γρήγορα εν μέσω αναφορών για βαρβαρότητες και από τις δύο πλευρές.»

Ξεδιπλώθηκε μπροστά μας τελικά αυτό που προβλέπανε το 2013. Ρωτώ κι εξίσταμαι: γιατί δεν ρυθμίσανε από τότε οι μεγάλες δυνάμεις το θέμα; οι πολίτες τί στάση κρατούσανε; πολεμούσανε κι εκείνοι είτε με την μια πλευρά είτε με την άλλη; πώς συνεχίζεται αυτός ο εμφύλιος αν δεν έχει υποστηρικτές;  

Και διαβάζοντας πέντε πράγματα για την Συρία, με την αφορμή όλων αυτών που συμβαίνουν, έμαθα πως:  Συρία, πριν από τις επιδρομές των Αράβων και την εξάπλωση του Ισλάμ, ήταν μια Βυζαντινή επαρχία με ένα ελληνοποιημένο ή Ελληνικό και ελληνόφωνο πληθυσμό, που ανήκε στην Ελληνική Βυζαντινή Εκκλησία. Η Δαμασκός ήταν μία από τις σημαντικότερες ελληνικές βυζαντινές πόλεις της περιφέρειας και ήταν μια πόλη υψηλού κοσμικού και θρησκευτικού βίου, ελληνικής παιδείας, και ελληνικού πολιτισμού. Ο βυζαντινός χριστιανισμός άνθισε στη Συρία, και επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί από τους Αγίους που ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι παιδιά αυτής της χώρας.  (Olympia.gr   - 24/06/2012)

Προσφορά κι αλληλεγγύη, αυτά μας μένουν να κάνουμε. Να σταματήσουμε τον πόλεμο και να στείλουμε αυτούς τους ανθρώπους σπίτια τους δεν μπορούμε. Αδυνατούμε μπρος στα συμφέροντα, τις φιλοδοξίες, τις υψηλές πολιτικές και θρησκευτικές  προσδοκίες, τον δογματισμό, τον εγωκεντρισμό και στην απάνθρωπη μισαλλοδοξία. Προσφορά κι αλληλεγγύη, αυτά να μεταδώσουμε και σε εκείνους που δεν μας γνώριζαν αλλά μας μαθαίνουν με τις πράξεις μας. Είναι μεγαλόψυχος ο ελληνικός λαός κι αυτό το βλέπει πλέον η παγκόσμια κοινότητα. Δεν το νοιάζει αν δίνει το υστέρημα του, δεν τον ενδιαφέρει σε ποια θρησκεία υποκλίνεται ο διπλανός του. Ο,τι κι αν κάνει το κάνει διότι απλά έτσι νοιώθει, διότι το θεωρεί σα χρέος του έναντι στους δικούς του ανθρώπους που δεν τους βοηθήσανε όσο μπορούσανε να βοηθήσουνε. Στη μνήμη των παππούδων, προγιαγιάδων. Και περισσότερο για αυτά τα προσφυγόπουλα, τα μικρά, τα βρέφη που τα βλέπουμε πεινασμένα και κρυωμένα. Αυτά που προτού να αντιληφθούν τον κόσμο εισπράττουν την αρνητική πληρωμή για τις επιλογές των μεγάλων. Ας είναι το πέρασμα τους από την χώρα μας μια ευχάριστη εμπειρία, μέσα σε όλα τα δεινά που υφίστανται κι ας εκτιμήσουν πως ο λαός μας είναι φιλελεύθερος, πολιτισμένος και η δύναμη της ψυχής του δεν του επιτρέπει να κάνει διακρίσεις. Έχει στην καρδιά του υψηλό απόθεμα αγάπης, προσφοράς κι αλληλεγγύης. Η δική μας προσφορά κι η δική τους ευγνωμοσύνη εύχομαι να μας κάνει καλύτερους και χρήσιμους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.