Στέλιος Μάινας: «Δεν γίναμε πλούσιοι κι ούτε πρόκειται να γίνουμε»

Την Τρίτη 13 Οκτωβρίου έρχεται μια παράσταση με αξιοζήλευτο θίασο στην Κομοτηνή. Ο «Θείος Βάνιας» του Άντων Τσέχωβ, με μία πάστα πρωτοκλασάτων ηθοποιών θα ερμηνεύσουν στην περιοχή μας μία παράσταση που χαρακτηρίζεται ως…αγροτική κωμωδία. 

Γιάννης Φέρτης, Γιάννης Βόγλης, Στέλιος Μάινας, Έρση Μαλικένζου, Μαρίνα Ψάλτη, Μελίνα Βαμβακά, Αλεξία Καλτσίκη, Χάρης Χαραλάμπους, και πολλοί ακόμα καλλιτέχνες, σε μία παραγωγή της Λυκόφως του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου, που συνδυάζει τραγικότητα, χιούμορ και εύληπτους κοινωνικούς προβληματισμούς. «Ο θείος Βάνιας του Τσέχωβ δεν είναι ένα βαρύ κουλτουριάρικο έργο, αλλά ένα καθημερινό έργο που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή των ανθρώπων» τόνισε μεταξύ πολλών ο ηθοποιός Στέλιος Μάινας στην εκπομπή «Ντεμέκ στα σοβαρά» στο Ράδιο-Χρόνος 87,5 fm.

Με συμμετοχές σε διάσημες ελληνικές ταινίες, όπως η Πολίτικη Κουζίνα και το Βαλκανιζατέρ, σειρές που εντυπωσίασαν, όπως το Νησί και τα Μαύρα Μεσάνυχτα, αλλά και δεκάδες παραστάσεις, από Άμλετ στο Εθνικό ως και πολλές μικρές παραγωγές σε επαρχιακά θέατρα, ο Στέλιος Μάινας σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

-Ο συγγραφέας με τον οποίο ερχόμαστε είναι ο άνθρωπος της επαρχίας. Έζησε και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην επαρχία ως γιατρός. Έγραφε εκεί, ζούσε τον παλμό και το τι σημαίνει ακριβώς επαρχία. Για να καταλάβετε εμείς παίζουμε ένα έργο το οποίο ο ίδιος το χαρακτήρισε αγροτική κωμωδία. Μέσα σε εισαγωγικά μέσα στην τραγικότητά του αυτό το έργο είναι μία κωμωδία.

-Ο Άντον Τσέχωβ δεν είναι ένας «βαρύς» συγγραφέας, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Είναι ένας συγγραφέας που είναι με το χαμόγελο και θέλει να επικοινωνεί με τον κόσμο. Μισεί τον «διανοουμενισμό», δηλαδή τους ανθρώπους που δεν καταλαβαίνεις τι λένε.

-Πραγματικά το πιο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε στον κόσμο τα απλά πράγματα. Το ανώτερο επίπεδο επικοινωνίας των ανθρώπων είναι η απλότητα, κι αυτήν ακριβώς την απλότητα έχει αυτός ο μεγάλος συγγραφέας, που έχουμε την μεγάλη τύχη να φέρνουμε στην περιφέρεια.

-Η παράσταση ασχολείται ουσιαστικά με μία απομονωμένη φάρμα σε μια απομονωμένη και παραμελημένη επαρχία της Ρωσίας στις αρχές του 19ου αιώνα. Έχει σχέση με όλες τις «κωμωδίες» του Τσέχωβ που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη απομόνωση, την καταστροφή της φύσης, την προσφορά στον άνθρωπο. Ο ήρωας που ερμηνεύω εγώ, ο γιατρός Αστρόβ, είναι ένας άνθρωπος αφιερωμένος στους ασθενείς του, που δουλεύει στο χωριό από το πρωί μέχρι να πέσει ο ήλιος. Ακόμη και τη νύχτα δε μπορώ να κοιμηθώ, γιατί φοβάμαι κάτω από τις κουβέρτες μήπως ξυπνήσει κάποιος άρρωστος.

-Ο Βάνιας είναι ένας άνθρωπος που παλεύει μαζί με την ανιψιά του τη Σόνια να καρποφορήσει η γη τους και να δώσει το απαραίτητο εισόδημα στην οικογένεια. Είναι ο άνθρωπος της υπομονής. Υπομένει και επιμένει πάνω στους ορίζοντές του και στην ιδεολογική του ταυτότητα. Πάντα αφιερώνεται στους άλλους. Η έννοια της προσφοράς, της δωρεάς, της πίστης σε ένα όραμα, αυτό με λίγα λόγια είναι το έργο μας. Ο θείος Βάνιας του Τσέχωβ δεν είναι ένα βαρύ κουλτουριάρικο έργο, αλλά ένα απλό καθημερινό έργο που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή των ανθρώπων.

-Τον θείο Βάνια ερμηνεύει εξαιρετικά ο Γιάννης Φέρτης. Πρέπει να πούμε στο κοινό της Κομοτηνής ότι αυτή τη φορά έχουμε δύο μεγάλους ηθοποιούς, τον Γιάννη Φέρτη και τον Γιάννη Βόγλη, οι οποίοι θα βρίσκονται στην περιοχή σας. Το να φεύγεις από τη «ζεστή» αγκαλιά της πρωτεύουσας, του σπιτιού σου και τον sold-out παραστάσεων και να προσφέρεις στο κοινό της περιφέρειας, αυτό είναι μια εσωτερική απόφαση. Αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί που έχουν δώσει πολλά στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο και θα τους απολαύσει το κοινό από κοντά.

-Φαίνεται ότι η ιστορία και η ζωή μας κάνει κύκλους. Αν υπάρχει μια παρηγοριά είναι ότι δεν είμαστε οι πρώτοι άνθρωποι ούτε οι τελευταίοι που ζουν αυτές τις καταστάσεις. Προφανώς και άλλες γενιές έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις. Είμαστε ένας λαός με μεγάλη υπομονή, ένας λαός που έχει αγωνιστεί και έχει παλέψει να επιβιώσει, και νομίζω ότι θα επιβιώσουμε κι αυτή τη φορά. 

-Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε να απαντήσω σε αυτό. Θέλω να σας πω ότι την ανταπόκριση που έχει στατιστικά το θέατρο την τελευταία δεκαετία δεν την έχει κανένα άλλο μέσω ψυχαγωγίας. Αυτό σημαίνει πως οι άνθρωποι θέλουν τη ζωντανή και ζεστή παρουσία των ανθρώπων, θέλουν να ακούσουν ένα παρηγορητικό λόγο, θέλουν να επικοινωνήσουν. Ο κόσμος έκλεισε επιτέλους τις τηλεοράσεις και τώρα πηγαίνει να δει τα πράγματα από κοντά, να συναγελαστεί και να αναπνεύσει μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Μεγάλο κέρδος αυτό. Είχαμε ξεχάσει να μοιραζόμαστε πράγματα και το θέατρο είναι μοιρασιά. 

-Στην Αθήνα –και ειδικά στην παράστασή μας- το νεανικό κοινό ήταν πάνω από 70%. 

-Θα σας πάω πρώτα στα αρνητικά. Η τέχνη είναι ένα «μέσο» βιοπορισμού, κι ακριβώς επειδή έχει επηρεαστεί ο βιοπορισμός όλων μας αρνητικά τα τελευταία χρόνια φυσικά και η τέχνη είναι το πρώτο που κλονίζεται. Δηλαδή πρακτικά δεν έχουν καμία σχέση ούτε οι τιμές των εισιτηρίων τώρα με τις τιμές της προηγούμενης δεκαετίας ούτε έχουμε τόσα έσοδα όσα παλιότερα. Παρόλα αυτά ο καλλιτέχνης δε ζει μόνο από το χρήμα και δε ζει για το χρήμα. Βεβαίως ζούμε τις οικογένειές μας από αυτή τη δουλειά αλλά δεν είναι ο πρώτος μας σκοπός να γίνουμε πλούσιοι. Δεν γίναμε πλούσιοι κι ούτε πρόκειται να γίνουμε. Ο πλούτος ο δικός μας δεν είναι υλικός, είναι πνευματικός. 

-Είμαστε χαρούμενοι που ερχόμαστε και φθινοπωρινή περίοδο στην περιφέρεια. Ανυπομονούμε να έρθουμε στην Κομοτηνή, η οποία μας αρέσει τόσο πολύ πραγματικά γιατί ήσαστε σε μία πόλη που έχει διατηρήσει ένα χαρακτήρα, τέτοιο που θα θέλαμε να έχουν όλες οι πόλεις για να ζει ο κόσμος. Δηλαδή εγώ πηγαίνω στην περιφέρεια, κι αυτές είναι οι πόλεις που αγαπώ και θα ήθελα να ζήσω. Αντικατοπτρίζουν την ανθρωπιά και τις ανθρώπινες συνθήκες. 

-Δεν το συζητώ είναι σίγουρο ότι θα τη βρει.