Σα να μην πέρασε μία μέρα?

Μπορεί να πέρασαν 26 χρόνια από τη στιγμή που άφησαν για πάντα τα μαθητικά έδρανα, αλλά στη συνάντηση αποφοίτων λυκείων της Ροδόπης της χρονιάς 1989 ήταν σα να μην πέρασε μία μέρα. Η χαρά και ο ενθουσιασμός στη συνάντηση, θύμιζε τις στιγμές ενός διαλλείματος, όταν οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν, να γελάσουν, να ξεχαστούν από την κούραση των μαθημάτων και να πουν τα δικά τους. Η ταβέρνα Θράκες στο Κόσμιο Κομοτηνής γέμισε ασφυκτικά από τους 165 απόφοιτους της χρονιάς εκείνης και τους 20 καθηγητές τους, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά τους. Η ιδέα που ξεκίνησε σα μία συζήτηση μεταξύ φίλων στην Κομοτηνή, έγινε επίσημη πρόσκληση και η βραδιά τα είχε όλα. Δάκρυα συγκίνησης, αγκαλιές, αναμνήσεις, αλλά και νοσταλγία για τα ξένοιαστα μαθητικά χρόνια. Η πρόσκληση αφορούσε τους απόφοιτους της χρονιάς 1989 από τα τέσσερα τότε λύκεια της πόλης μας, το 1ο, 2ο, 3ο και Τεχνικό Λύκειο. 

Η συζήτηση που έγινε καταρχήν μεταξύ συμμαθητών του 1ου λυκείου, επεκτάθηκε και σε αυτούς τους 2ου, καθώς φοβήθηκαν να μην είναι αριθμητικά λίγοι στη συγκέντρωση. Τελικά οι διοργανωτές κατάφεραν στην πρώτη αυτή συνάντηση να συγκεντρώσουν σχεδόν το σύνολο των αποφοίτων των τεσσάρων λυκείων εκείνης της χρονιάς. 

Με τη χρήση της τεχνολογίας εντοπίστηκαν οι συμμαθητές, αφού αρκετοί ζουν όχι μόνο εκτός Κομοτηνής, αλλά και εκτός Ελλάδας, στον Παναμά, την Αυστραλία, την Ολλανδία και αλλού. Στη συνάντηση θα ήθελαν να παραβρεθούν όλοι, αλλά τελικά τα κατάφεραν όσοι είχαν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν μέχρι την Κομοτηνή. Από την Ολλανδία, αλλά και από διάφορες πόλεις της χώρας μας, Αθήνα, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Λευκάδα, Λαμία, οι συμμαθητές αντάμωσαν ξανά στην πόλη των μαθητικών τους χρόνων και είχαν πολλά να θυμηθούν. 

Εκ μέρους των μαθητών λόγια συγκίνησης, αλλά και χαράς, γιατί μπόρεσαν να συναντηθούν ξανά μετά από τόσα πολλά χρόνια, απεύθυναν οι Ιωάννα Κωστενίδου και Γιώργος Πασσόπουλος, για να δώσουν στη συνέχεια το λόγο στους καθηγητές τους, πολλοί από τους οποίους, αν και συνταξιούχοι πλέον και κάτοικοι άλλων πόλεων, βρέθηκαν στη συγκέντρωση, αποδεικνύοντας ότι δεν ξέχασαν τους παλιούς μαθητές τους. «Ευχαριστούμε πολύ για την πολύτιμη παρουσία σας στη ζωή μας», έγραφαν τα αναμνηστικά που δόθηκαν στους καθηγητές με τις υπογραφές των αποφοίτων ’89 και εκείνοι ανταπέδωσαν όχι μόνο με τα λόγια, που είπαν διά ζώσης, για όσους τουλάχιστον ήταν παρόντες, αλλά και με όσα έγραψαν στο ευχολόγιο, ένα τετράδιο, που μοιράστηκε για να κρατήσει και πάλι ζωντανές τις αναμνήσεις. 

«Χαράξατε τη ζωή μου ανεξίτηλα, σαν ένα πολύτιμο διαμάντι», έγραψε η φιλόλογος Μάγδα Γιαμουστάρη. «Χάρηκα πολύ και συγκινήθηκα πολύ περισσότερο ξαναβλέποντας τα όμορφα προσωπάκια σας σχεδόν όπως ήταν όταν σας γνώρισα», έγραψε ο μαθηματικός Νίκος Ραχμανίδης. Από την Αθήνα ταξίδεψε για να βρεθεί στη συνάντηση ο φιλόλογος του 1ου λυκείου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης που έγραψε στο ευχολόγιο «μεγάλη η συγκίνηση που μου δόθηκε η δυνατότητα  να είμαι κοντά σας και να γυρίσω πίσω σε αλησμόνητες στιγμές που έζησα κοντά σας». 

Η συγκίνηση έδωσε τη σειρά της στη διασκέδαση και οι παλαιοί συμμαθητές γλέντησαν μέχρι το πρωί. Ανανέωσαν το ραντεβού τους σε επόμενη συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί σε πέντε χρόνια στις 9 Μαΐου 2020, όπου ελπίζουν και πάλι όλοι να είναι παρόντες!