Ψάχνουμε πατρίδα. Από την Ινδία, τη Σρι Λάνκα, τη Σενεγάλη, το Πακιστάν

Είναι Στάση στην παραλία της Ασπροβάλτας. Εκεί που άλλοτε έσφυζε ζωή από τους διερχόμενους Έλληνες με την απομάκρυνση του δρόμου και την κυκλοφορία της Εγνατίας Οδού έξω από τον οικισμό, πλέον οι στοχευμένοι τουρίστες είναι Σέρβοι κατά πλειοψηφία, Σκοπιανοί, Ρουμάνοι και γενικά Βαλκάνιοι. Η παραλία με τα beach bar είναι γεμάτη, όπως και οι ελεύθεροι λουόμενοι με τις ομπρέλες κατά μήκος της ακτής, απολαμβάνουν την γαλανή θάλασσα κάνοντας ποδήλατο, βουτιές, χρησιμοποιώντας πλαστικές βάρκες, φουσκωτά ή στρώματα. Η παραλία έχει την δική της ζωή και κίνηση. Όλες οι ταμπέλες των προσφερόμενων ειδών και στις ταβέρνες της Ασπροβάλτας είναι σε τρεις ξένες γλώσσες.  

Άφησαν τις χώρες τους για να αναζητήσουν μια άλλη πατρίδα που θα τους παρέχει τα αυτονόητα στην ζωή. Χώρες με αποικιοκρατικό παρελθόν, με ιστορία του οποίου δεν τιμά διόλου τον δυτικό πολιτισμό μας αφού από εκεί πέρασαν οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ολλανδοί και κυρίως οι Άγγλοι δουλέμποροι μετέφεραν καραβάνια ιθαγενών στην Αμερική και τους πουλούσαν σε μεγαλοϊδιοκτήτες για να τους εκμεταλλευτούν στις φυτείες καφέ, ζάχαρης, βαμβακιού καθώς και στα ορυχεία. Από τις αρχές του 16ου ως το τέλος του 19ου αιώνα πολλά εκατομμύρια Αφρικανών πέρασαν τον ωκεανό κάτω από άθλιες συνθήκες και έγιναν το καύσιμο που έδωσε κίνηση στο παραγωγικό σύστημα. Χώρες με εμφύλιους, με αίητζ κι έμπολα. Ο νεαρός Χούλιο, ο Μωχάμετ, ο Ραμές, ο  ήρθαν στην Ελλάδα για να βρουν καλύτερες συνθήκες ζωής. Προσαρμόστηκαν εδώ και δουλεύουν πουλώντας μικροπράγματα στις παραλίες. Ξέρουν να προσεγγίσουν τους τουρίστες,  αντιλαμβάνονται αμέσως την εθνικότητά τους μιλούν ήδη σπαστά ελληνικά, χαμογελούν αλλά γνωρίζουν λίγα από μια βαβυλωνία γλωσσών, λόγω ανάγκης. Κάνουν υπομονή στα ατέλειωτα παζάρια του κόσμου και στο τέλος αφού ξεφορτωθούν το εμπόρευμα φεύγουν ικανοποιημένοι. 

Τι μπορεί να κάνεις στην παραλία;  

Τατουάζ χένα από ένα πλούσιο κατάλογο σχεδίων έγχρωμο ή απλό που διαρκεί 25 μέρες. Να προμηθευτείς μοντέρνες τσάντες «μαϊμού», γυναικείες κι ανδρικές, σακίδια και πορτοφόλια. Να αποκτήσεις ινδικά φορέματα θάλασσας, παρεό αλλά και ποδιές κουζίνας σε τεράστια χρωματική ποικιλία. Ξύλινα διακοσμητικά για το σπίτι αφρικανικής έμπνευσης και τεχνοτροπίας, αλλά και ρολόγια …ρόλεξ, Μοντ Μπλανκ κι άλλων επώνυμων οίκων με 6 ευρώ, χαϊμαλιά, φο μπιζού, σκουλαρίκια, γυαλιά ηλίου κι ένα πλήθος ψιλολόγια μ΄ ένα ευρώ. Και μόνο η όλη διαδικασία έχει το δικό της ενδιαφέρον. Οι άνθρωποι δεν είναι κουραστικοί, ούτε φορτικοί. Κάθε άλλο. Χαίρονται να επικοινωνούν, με μικρούς και μεγάλους. 

Οι δικές τους πατρίδες μπορεί να φαντάζουν στα μάτια μας εξωτικές, με ονειρεμένες τροπικές παραλίες, φυτείες τσαγιού, στολισμένους ελέφαντες, βουδιστικούς ναούς, άγρια ζωή, εντυπωσιακές τελετές, αλλά οι εσωτερικές έριδες, οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Σρι Λάνκα για παράδειγμα με αυτονομιστές και κυβερνητικούς δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας. Ο υπερπληθυσμός στην Ινδία, οι δύσκολες συνθήκες στο Πακιστάν δημιουργούν τάσεις φυγής προς την Ευρώπη με ανθρώπους φιλήσυχους που θέλουν απλά να επιβιώσουν. 

Ατέλειωτες ώρες στον ήλιο περιμένουν να πουλήσουν γυαλιά ηλίου με 6 ευρώ μια και η καλοκαιρινή σεζόν τελειώνει και το ξέρουν. Μετά τι,  τους ρωτάμε.  Χαμογελούν. Κάτι θα γίνει. Ινδουιστές, μουσουλμάνοι, βουδιστές ή όποιας άλλης θρησκείας οι άνθρωποι αυτοί νέοι οι περισσότεροι ανακαλύπτουν τις παραλίες της Βόρειας Ελλάδας για να επιβιώσουν με συνθήκες φτώχιας. Κοιμούνται σε αντίσκηνα, τρώνε ελάχιστα και μαζεύουν κάποια χρήματα για τους δικούς τους στην πατρίδα. 

Ο Χρόνος είχε την δυνατότητα να τους μιλήσει και να τους φωτογραφήσει αφιερώνοντάς τους το σημερινό θέμα.