Προσκύνημα στη μαρτυρική Μακρόνησο

Στην εκδήλωση τιμής και μνήμης που διοργάνωσαν στην Μακρόνησο οι σύλλογοι και οι ομάδες της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας της Κεντρικής Μακεδονίας, της Δυτικής Μακεδονίας, της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, συμμετείχαν την Κυριακή 21 Ιούνη, μέλη και φίλοι του Συλλόγου Γυναικών Ροδόπης, ανάμεσά τους άνθρωποι από την Κομοτηνή, αλλά και ο δημοτικός σύμβουλος, επικεφαλής της παράταξης Λαϊκή Συσπείρωση Νίκος Φακιρίδης. 

Στη διάρκεια της εκδήλωσης στο μαρτυρικό νησί της Μακρονήσου, διαβάστηκε χαιρετισμός της προέδρου της ΟΓΕ, Μαιρήνης Στεφανίδη, η οποία εξήρε την παλληκαριά και την περηφάνια των χιλιάδων αγωνιστών και αγωνιστριών γυναικών της Μακρονήσου,  «…που σ΄ αυτόν τον τόπο του μαρτυρίου "κοιμήθηκαν μάγουλο με μάγουλο με το θάνατο" και άντεξαν. Στη Μακρόνησο, που λειτούργησε από το 1947 μέχρι το 1954, το δωσίλογο αστικό κράτος πειραματίστηκε και εφάρμοσε τις πιο βάρβαρες μορφές σωματικής και ψυχικής βίας και σαδισμού. Πάνω από 100.000 αγωνιστές και αγωνίστριες κάθε ηλικίας, φαντάροι, αξιωματικοί, αντάρτες, καπεταναίοι, εργάτες, αγρότες, άνθρωποι του πνεύματος και του πολιτισμού, έφηβοι έως και μικρά παιδιά βασανίστηκαν ανηλεώς στο κολαστήριο της Μακρονήσου. Στα στρατόπεδα, στο σύρμα, στη χαράδρα, στη γλαροφωλιά, στο πειθαρχείο.

Το Γενάρη του 1950 έφεραν στη Μακρόνησο 1.200 γυναίκες πολιτικές εξόριστες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Τρίκερι και τις ενέταξαν στο «Ειδικόν Σχολείον Αναμορφώσεως» για να μοιραστούν την τύχη των ανδρών συντρόφων τους. Ένα κομμάτι του ελληνικού λαού, πλάι στ' άλλα -τούτες οι γυναίκες του χωριού, του νοικοκυριού, της δουλειάς, της τέχνης- ορθώθηκε ενάντια στην ωμή βία, οπλισμένο με πίστη σε ένα καλύτερο αύριο. Καμιά κατηγορία δεν τις βάραινε. Ο μόνος λόγος που βρίσκονταν στην εξορία ήταν η μη υπογραφή της "δήλωσης", της έγγραφης δηλαδή μετάνοιας για την αντιστασιακή τους δράση στα πλαίσια του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και η αποκήρυξη του ΚΚΕ. Με βασανιστήρια ψυχολογικά και σωματικά να απαρνηθούν την ιδεολογία τους, τον αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού άντρα τους, πατέρα, αδερφό και γιο τους.

Οι αγωνίστριες εξόριστες της Μακρονήσου ήταν γυναίκες αλλιώτικες από κείνες που είχε συνηθίσει μέχρι τότε ο κόσμος. Γυναίκες που έβλεπαν τους προδότες του λαού να ζούνε και να δολοφονούν, κι ωστόσο ήταν περήφανες που είχαν γιους νεκρούς πατριώτες παρά ζωντανούς προδότες. Είναι αναρίθμητα τα συγκλονιστικά γεγονότα που έχουν καταγραφεί για τον ηρωισμό των αντρών και γυναικών που πέρασαν από το κολαστήριο της Μακρονήσου. Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η πίστη στο κοινό όραμα για την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ήταν στοιχεία μιας συλλογικότητας καθοριστικής για τις αντοχές τους. Εμείς οι γυναίκες της ΟΓΕ είμαστε δεμένες σε μια συνέχεια με τις γυναίκες των εθνικοαπελευθερωτικών και εργατικών και λαϊκών αγώνων του λαού μας και κρατάμε γερά τη σκυτάλη που παραλάβαμε απ' αυτές».

Η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας, η ΟΓΕ απέτισε ελάχιστο φόρο τιμής στις αλύγιστες εξόριστες της Μακρονήσου, εκπληρώνοντας την απόφασή της να τοποθετήσει στον ιστορικό αυτό τόπο την προτομή της αγωνίστριας Μακρονησιώτισσας, δίπλα στο μνημείο του αγωνιστή Μακρονησιώτη. Εκεί έγιναν τα αποκαλυπτήρια μνημείου αφιερωμένου στη γυναίκα Μακρονησιώτισσα, που στήθηκε με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας και κατατέθηκαν στεφάνια. Στην εκδήλωση έγινε απαγγελία ποιήματος από την Μαριάνθη Αλειφεροπούλου-Χαλβατζή, από το βιβλίο ποιημάτων της ίδιας με τίτλο «Προμηθέων Τόποι», ενώ χαιρετισμό απηύθυνε και η Ηλέκτρα Ραΐζη, μέλος του ΔΣ της ΟΓΕ από τους συλλόγους της Θεσσαλονίκης.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την θεατρική παράσταση από θεατρική ομάδα των μελών και φίλων της ΟΓΕ στη Θεσσαλονίκη που στήθηκε με αφορμή την επίσκεψη - προσκύνημα στη Μακρόνησο, που παρουσίασαν 3 αποσπάσματα από το θεατρικό έργο του Γιάννη Ρίτσου «Πέρα από τον ίσκιο των κυπαρισσιών». 

Μέσα από τον χορό  των "γριών μανάδων", παρουσιάστηκε το πώς βίωσαν οι απλές γυναίκες του λαού, τον πόλεμο και την Κατοχή, αργότερα τον θρήνο για την απώλεια των παιδιών τους, για να καταλήξουν στην αποφασιστικότητα, στη διάθεση για αγώνα, στην ελπίδα ότι καμιά θυσία, κανένας αγώνας δεν πάνε χαμένα! Τα τρία χορικά ενώθηκαν μεταξύ τους με 4 τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη από «Τα Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας» σε ποίηση επίσης Γιάννη Ρίτσου, που ερμήνευσε εξαιρετικά επί σκηνής μέλος της θεατρικής ομάδας.

Μετά τη συγκινητική αυτή εκδήλωση που έδεσε απόλυτα με τον συγκλονιστικό αυτό τόπο μαρτυρίου, οι συμμετέχοντες έδωσαν ραντεβού στους νέους σύγχρονους αγώνες που απαιτούνται, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ελάχιστη υπόσχεση και φόρο τιμής στους Μακρονησιώτες και τις Μακρονησιώτισσες.