Πότε η δουλειά έγινε ντροπή;

Συνωστισμός και φωνές, μάτια που κοιτούσαν με αγωνία να δουν το όνομα στις λίστες, χαμόγελα για τους προσληφθέντες, απογοήτευση και θυμός για τους απορριφθέντες. Η εικόνα αυτή που συναντήσαμε χθες το πρωί στο δημαρχείο της Κομοτηνής, όπου ανακοινώθηκαν τα προσωρινά αποτελέσματα της προκήρυξης για 30 θέσεις εργασίας στο Δήμο Κομοτηνής, αποτυπώνει τη μία πλευρά του νομίσματος, στην υπόθεση εργασία. Είναι οι άνθρωποι που επιζητούν την εργασία, όχι απλά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, αλλά άνθρωποι που αντιλαμβάνεται την εργασία ως αγαθό, που αισθάνονται ότι έτσι προσφέρουν, αισθάνονται δημιουργικοί. Άνθρωποι που οργίζονται όταν δε μπορούν να βρουν δουλειά, που νιώθουν άχρηστοι όταν πρέπει αναγκαστικά να καθίσουν σπίτι, γιατί η αγορά εργασίας έχει γι’ αυτούς κλειστές πόρτες. Άνθρωποι που δεν αισθάνθηκαν ποτέ ότι η δουλειά είναι ντροπή, αλλά που θα πήγαιναν να δουλέψουν σε οποιαδήποτε δουλειά τους προσφέρονταν με ένα μεροκάματο που θα τους εξασφάλιζε μία αξιοπρεπή ζωή. Είναι άνθρωποι που θα κρατήσουν τη  σκούπα με το κεφάλι ψηλά, θα ανεβούν στο πίσω μέρος του απορριμματοφόρου στις 4 το πρωί, με κρύο και θερμοκρασίες υπό του μηδενός, αλλά όταν τους χαιρετίσεις θα στο ανταποδώσουν με χαμόγελο. Άνθρωποι που δε δίστασαν να αποζητήσουν το μεροκάματο σε μεγάλη ηλικία, γιατί αυτό πλέον δεν τους δίνεται με ευκολία, νέοι συμπολίτες μας που κουράστηκαν να περιμένουν στις ουρές του ΟΑΕΔ και κουράστηκαν να λαμβάνουν τα επιδόματα ανεργίας αγωνιώντας για το αύριο. Είναι άνθρωποι που δε βολεύτηκαν στα 200 ευρώ του γονέα και στην άνεση μιας καφετέριας.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος και τη συναντήσαμε και αυτή στην Κομοτηνή με τις συμπεριφορές του τύπου «εμένα το παιδί μου έχει πτυχίο δε μπορεί να κρατήσει σκούπα?». Το παράδειγμα του προηγούμενου προγράμματος κοινωφελούς εργασίας που εφαρμόστηκε στο Δήμο Κομοτηνής με την πρόσληψη εργαζομένων με πεντάμηνες συμβάσεις είναι ενδεικτικό μίας νοοτροπίας απαξιωτικής προς τον εργάτη της καθαριότητας, τον άνθρωπο που μαζεύει τα σκουπίδια μας, τον άνθρωπο που τελικά καθαρίζει τις βρωμιές όλων μας. Τότε δεκάδες άνθρωποι είχαν προσληφθεί για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην υπηρεσία Καθαριότητας και Περιβάλλοντος του Δήμου Κομοτηνής, αλλά ως διά μαγείας βρέθηκαν πίσω από ένα γραφείο να υπηρετούν ?ανύπαρκτες ανάγκες. Είναι η κόρη του υποψήφιου βουλευτή που έβαλε το μπαμπά της να πάρει τηλέφωνο για να πει ότι δεν πρέπει να σκουπίζει δρόμους, γιατί έχει πτυχίο, είναι ο γιος του πολιτικού μηχανικού που σπούδασε, κι είναι άνεργος, αλλά στο μυαλό του κάθε άλλη δουλειά πλην αυτής που σπούδασε είναι ντροπή. Είναι όλοι εκείνοι που στέρησαν μία θέση εργασίας, έστω πεντάμηνης διάρκειας, από έναν άνεργο που ήθελε πραγματικά να δουλέψει, για να μπουν αυτοί με το ύφος του πτυχιούχου ζητώντας?. να μην δουλεύουν. Είναι όσοι στέρησαν από την πόλη, τους οικισμούς και τους πολίτες της υπηρεσίες καθαριότητας, για να καθίσουν σε ένα γραφείο και να κοιτούν ?ταβάνια. Είναι όσοι ντράπηκαν να βγουν στους δρόμους, αλλά άφησαν μερικούς μετρημένους στα δάχτυλα να βγάζουν τη δουλειά. Είναι όσοι δε δίστασαν με θράσος να πάρουν τηλέφωνα σε αιρετούς. Είναι όσοι θεωρούν τη δουλειά ντροπή, διαιωνίζοντας νοοτροπίες βολεμένων.

Το νέο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας ήδη ανακοινώθηκε για κάποιες περιφέρειες και πολύ σύντομα θα επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα με τις προσλήψεις εργαζομένων με συμβάσεις πεντάμηνες ή εφτάμηνης διάρκειας. 

Οι έχοντες τη μύγα ας φροντίσουν, λοιπόν, αυτή τη φορά να μη στερήσουν τη δουλειά από όσους τουλάχιστον την έχουν ανάγκη και θα ανταποκριθούν σε ό,τι τους ζητηθεί και ταυτόχρονα να μην στερήσουν το Δήμο από σημαντικές υπηρεσίες. Αν τελικά αποφασίσουν να κάνουν τα χαρτιά τους ας καταθέσουν αίτηση μόνο για δουλειά ?προσοντούχου.