Ποιος θυμάται τον άτυχο Άγγελο Σολακίδη;

Ποιος θυμάται τον άτυχο Άγγελο Σολακίδη; Το ερώτημα αυτό προκύπτει από την επιστολή του Παράσχου Ανδρούτσου στο «Χ», που θυμίζει μέσω αυτής ένα γεγονός, που αξίζει να μνημονευτεί, ως αυτούσιο αλλά κυρίως ως η αφορμή για τα όσα ακολούθησαν. 

Πέρασαν 25 χρόνια από την μέρα πένθους για τον Ελληνισμό της Θράκης από την μέρα εκείνη που το μίσος έσπρωξε το χέρι φανατικού μουσουλμάνου να σκοτώσει τον 51χρονο τελωνειακό Άγγελο Σολακίδη με βίαιο τρόπο. Το θέμα αυτό είναι μείζονος σημασίας και σημαδεύει την νεότερη ιστορία της Θράκης. Όμως κοντεύει να ξεχαστεί και να διαγραφεί ποιος ξέρει για ποιους λόγους, γι’ αυτό καλό είναι να το θυμηθούμε. 

Ήταν 21 Φεβρουαρίου 1990. Σε θάλαμο του νοσοκομείου Κομοτηνής ήταν διασωληνωμένος  και μετά από εγχείριση ο Άγγελος Σολακίδης και κοντά του στον ίδιο θάλαμο άλλοι άρρωστοι μεταξύ των οποίων και ένας μουσουλμάνος από το Μέγα Πιστό. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη από τα γεγονότα εκείνων των ημερών με «ήρωα» τον Αχμέτ Σαδίκ. Ενώ ο Σολακίδης βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια νάρκωσης ο μουσουλμάνος άρπαξε ένα σιδερένιο σκαμπό και του επέφερε αλλεπάλληλα χτυπήματα στο κεφάλι προκαλώντας τον θάνατό του.

Η πληροφορία του θανάτου του Σολακίδη άφησε άναυδο το κοινό που ωστόσο συγκράτησε τον θυμό και την αγανάκτησή του. Παρόλα αυτά μερικές ομάδες νεαρών συνεπικουρούμενοι από πλιατσικολόγους μουσουλμάνους αθίγγανους δημιούργησαν μεμονωμένα επεισόδια σε λιγοστά μειονοτικά καταστήματα της Κομοτηνής τα οποία στην συνέχεια το ελληνικό κράτος αποκατέστησε πλήρως. Παρ? όλα αυτά τα ασήμαντα επεισόδια καθιερώθηκαν ως γιορτή από τους φανατικούς της μειονότητας και γιορτάζονται κάθε χρόνο με την ονομασία «νύχτα κρυστάλλων» και μάλιστα παραλληλίζονται σε αντιστάθμισμα των Σεπτεμβριανών γεγονότων της Κωνσταντινούπολης και τον φανατισμό του ελληνικού στοιχείου από τους Τούρκους. 

Να σημειωθεί ότι το τέλος του μουσουλμάνου δολοφόνου του τελωνειακού Σολακίδη ήταν το ίδιο φρικτό όταν ο ίδιος στο κελί, όπου κρατούνταν παρουσία και άλλων μουσουλμάνων κρατουμένων έδωσε τέρμα στην ζωή του κάνοντας βρόγχο το σεντόνι του κρεβατιού του.

Σήμερα λοιπόν 25 χρόνια από τον ηρωικό θάνατο του Άγγελου Σολακίδη δεν δόθηκε ούτε μια οδός της πόλης στο όνομά του. Θα μπορούσε να δοθεί η οδός που πάει στο ξενοδοχείο «Φιλία», καθώς εκεί κοντά έμενε. Ίσως όμως δεν δόθηκε για να μην υπάρξει ψηφοθηρικό κόστος για τους ασχολούμενους με τα κοινά στον Δήμο Κομοτηνής. Αλλά ούτε ημέρα του θανάτου του καθιερώθηκε προς εορτασμό, ίσως για να μην εξάπτονται οι σχέσεις των σύνοικων στοιχείων παρ? όλο που δόθηκαν ονομασίες δρόμων της πόλης προς τιμήν γνωστών ανθέλληνων μουσουλμάνων. Ούτε επίσης ο Σύλλογος Εβριτών μια και ο Σολακίδης ήταν Εβρίτης αλλά ούτε και οι τελωνειακοί δεν τίμησαν ποτέ τον άνθρωπο αυτό με κάποια εκδήλωση κάθε χρόνο την ημέρα αυτή. Αλλά ούτε και καμιά δικαστική έρευνα έγινε προκειμένου να βρεθούν οι ηθικοί αυτουργοί που όπλισαν το χέρι του φανατικού μουσουλμάνου και έτσι όλο αυτό το συμβάν κινδυνεύει να ξεχαστεί κάτι το οποίο φαίνεται ότι ευνοεί πολλές καταστάσεις.

Φέρνω σήμερα στη δημοσιότητα την επέτειο του θανάτου του Άγγελου Τσολακίδη και την επιμονή να καταγραφεί για να μην ξεχαστεί από τους νεώτερους το περιστατικό του ήρωα τελωνειακού.

Παράσχος Ανδρούτσος