Πνίγεται σε κάθε βροχή το Μπαγκλαντές της Κομοτηνής

Οι συνεχείς βροχοπτώσεις προκαλούν τη γκρίνια των πολιτών γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους ή γιατί δεν μπορούν να στεγνώσουν τις μπουγάδες τους.  Η υγρασία έχει ως αποτέλεσμα ακόμα την επιβάρυνση του αέρα με όλες τις γνωστές συνέπειες. Τι θα γίνονταν όμως εάν τα νερά κατέκλυζαν τις αυλές μας ή έτρεχαν από τους τοίχους των σπιτιών μας; Τι θα γίνονταν εάν για να πλησιάσουμε και να μπούμε στο σπίτι μας χρειάζονταν να διανύσουμε λίμνες από λασπόνερα και στοίβες από σκουπίδια;  Μία τέτοια κατάσταση αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι στο Τέρμα Αδριανουπόλεως (Αλάν Κουγιού). Τα σκουπίδια τα έχουν συνηθίσει, θέλουν όμως να σταματήσουν να βλέπουν τα παιδιά τους να περπατούν μέσα στα λασπόνερα.  Έργα υποδομής εδώ και τώρα ζητούν για την ξεχασμένη γειτονιά τους. Υποτυπώδη έστω, ώστε να μη σχηματίζονται έξω από τις κατοικίες τους λίμνες με τις πρώτες βροχές. 

Στα μέσα του περασμένου Σεπτεμβρίου έγινε γνωστό ότι λόγω της απορρόφησης χρημάτων, που εξασφάλισε ο δήμος Κομοτηνής για τις απαλλοτριώσεις που απαιτούνται στην μετεγκατάσταση του οικισμού, ο δήμος μας είναι ανάμεσα στους πέντε πανελλαδικά από τους 325 συνολικά, που έτυχαν ευνοϊκών χρηματοδοτήσεων. Το 2012 ήταν η τελευταία φορά που ένα κυβερνητικό στέλεχος και συγκεκριμένα ο τότε υφυπουργός Γ. Πεταλωτής είχε βρεθεί στο τέρμα Αδριανουπόλεως για να ανακοινώσει μία θετική εξέλιξη σε σχέση με την μετεγκατάστασή τους και τη δημιουργία ενός νέου οικισμού. Με την εξασφάλιση ενός κονδυλίου 850.000 ευρώ για την ολοκλήρωση των απαραίτητων απαλλοτριώσεων, σίγουρα γινόταν ένα σημαντικό βήμα στην πολυθρύλητη πλέον μετεγκατάσταση του οικισμού Αλάν Κογιού, χωρίς βέβαια αυτή η αναφορά να συνοδευόταν από την απάντηση στην ερώτηση πότε ο νέος οικισμός θα είναι έτοιμος ώστε να φιλοξενήσει του εκατοντάδες κατοίκους της παραγκούπολης.   

Το πράσινο φως για την απαλλοτρίωση της έκτασης, όπου προβλέπεται να κατασκευαστεί νέος οικισμός Ρομά στην Κομοτηνή και να γίνει η μετεγκατάσταση εκεί των κατοίκων του οικισμού τέρμα Αδριανουπόλεως, έδωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως είχε γίνει γνωστό τον περασμένο Οκτώβριο. Το ταξίδι του δημάρχου Κομοτηνής Γιώργου Πετρίδη στην Αθήνα και οι επαφές που είχε ανέδειξε την παραπάνω εξέλιξη για μία υπόθεση που εκκρεμεί εδώ και δεκαετίες. Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο δήμαρχος μιλώντας στο «Χ» για το θέμα «συνολικά η ιστορία του Αλάν Κογιού εκκρεμεί εδώ και δεκαετίες. Από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε τη διοίκηση του δήμου, από το 2011, αρχίσαμε έναν αγώνα για να ξεμπλοκάρουμε και να προχωρήσει η ιστορία αυτή. Ξεμπλοκάραμε το θέμα του γενικού πολεοδομικού. Οριοθετήθηκε και πλέον έχει πάρει ΦΕΚ από το γενικό πολεοδομικό και από την ελληνική κυβέρνηση η χωροθέτηση του χώρου μετεγκατάστασης. Είναι οριστική.

Επίσης επιδιώξαμε να λύσουμε το θέμα της αίτησης αναίρεσης που είχε καταθέσει μια ομάδα ιδιοκτητών ακινήτων της περιοχής προς απαλλοτρίωση». Πρόκειται για τους ιδιοκτήτες, οι οποίοι δεν συμφωνούσαν με την απαλλοτρίωση, στα ακίνητά τους και ζητούσαν να ακυρωθεί η όλη διαδικασία. Για το σκοπό αυτό είχαν προσφύγει δικαστικά φτάνοντας μέχρι και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Όμως ο δήμος Κομοτηνής έγκαιρα πρόλαβε και κατέθεσε στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, το ποσό που απαιτούνταν για την απαλλοτρίωση, ποσό που ανέρχεται σε 860.000 ευρώ. Μάλιστα, τόνισε ο Γιώργος Πετρίδης, «κάποιοι από τους συμπολίτες μας έχουν αναγνωριστεί ως δικαιούχοι και έχουν πάρει ήδη τις αποζημιώσεις. Όσο για τους υπόλοιπους, μετά από μια περιπέτεια αρκετών χρόνων στο Συμβούλιο της Επικρατείας, μετά από 10-11 αναβολές στην εκδίκαση του θέματος, πλέον έχουμε φτάσει στο τέλος του αγώνα αυτού και ασφαλείς πληροφορίες μας λένε ότι έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία».

Αυτό σημαίνει ότι δεν ακυρώνεται η απαλλοτρίωση και απορρίπτεται η αναίρεση των κατοίκων.  Ακόμα και μετά τη θετική αυτή εξέλιξη, ο δήμαρχος έσπευσε να διευκρινίσει,  πως «έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, δεν χρειάζεται να πανηγυρίζουμε. Τώρα αυτό που θα πρέπει να τρέξουμε –γιατί έχουμε κι άλλες μάχες μπροστά μας- είναι να ολοκληρωθούν οι πολεοδομικές μελέτες και τα υπόλοιπα που χρειάζονται, προκειμένου να αποκτήσει ένα τοπικό ρυμοτομικό σχέδιο ο οικισμός αυτός και παράλληλα να αρχίζουμε να βλέπουμε το θέμα των εφαρμοστικών μελετών για τα έργα υποδομών τα οποία θα χρειαστούν. Και φυσικά τα κεφάλαια τα οποία θα χρειαστούν. Μάλιστα για την υπόθεση ήδη έχουμε φροντίσει, εδώ και δύο χρόνια με αθόρυβες κινήσεις, αλλά με πολύ συντονισμένες και προσεκτικές ενέργειες, και συνεργασία πολλών παραγόντων, να υπάρχουν σε ευθεία γραμμή ευρωπαϊκά προγράμματα, δηλαδή να μην περνάνε καν από το ΕΣΠΑ, ώστε να μην κόβουν λεφτά από το ΕΣΠΑ της περιφέρειάς μας, προκειμένου να προχωρήσουμε στον οικισμό. Είναι κι αυτό μια αθόρυβη δουλειά, η οποία έχει γίνει και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα μας αποδώσει καρπούς, γιατί τα χρήματα είναι πολύ σημαντική παράμετρος σε αυτή την υπόθεση». 

Ο χρόνος έναρξης της κατασκευής φυσικά ακόμα δε μπορεί να προσδιοριστεί, ακόμα όμως και αν προσδιορίζονταν οι κάτοικοι της γειτονιάς θα διατηρούσαν τις αμφιβολίες τους. 

Όχι γιατί είναι δύσπιστοι, αλλά γιατί επί δεκαετίες ακούν ότι θα μεταφερθούν αλλά συνεχίζουν να επιβιώνουν σε μία γειτονιά φάντασμα, βγαλμένη από μία άλλη εποχή. Μία τέτοια περίπτωση είναι και της Ναιμέ Γκιουρμούσογλου.  Διαμένει σε ένα φτωχόσπιτο με τα τρία ανήλικα παιδιά της. Ζητιανεύει για να τα ζήσει και το μόνο που ζητά είναι να σταματήσουν να τρέχουν τα νερά πάνω από το κεφάλι τους. Εξάλλου έχει χάσει ήδη ένα παιδί σε ηλικία μόλις 6 μηνών. Ο θάνατος του βρέφους τους σημειώθηκε πριν από τέσσερα περίπου χρόνια και οφείλονταν όπως η ίδια υποστήριξε στο κρύο. «Όλοι κάθονται σε ένα ζεστό σπίτι, γιατί όχι τα δικά μου παιδιά;» αναρωτήθηκε η μητέρα. «Άνδρα δεν έχω, είμαι μόνη μου, ζω με τα παιδιά μου, ζητιανεύω για να τα ταΐσω», είπε. Τριάντα τριών χρονών είναι η ίδια και τα τρία παιδιά της είναι 13, 12 και 9 ετών. 

Έξι παιδιά σε ηλικίας μόλις 26 ετών έχει ο Μπαχτές Σουλεϊμάν, που διαμένει στην ίδια γειτονιά με την Ναιμέ Γκιουρμούσογλου. Είναι άνεργος και ανήμπορος να ταΐσει την οικογένεια του, πόσω δε μάλλον να επισκευάσει τις τρύπες στη στέγη του σπιτιού του. Ξυπόλητος μέσα στη λίμνη που σχημάτισαν τα νερά της βροχής, μέσα στην αυλή του, μπήκε ο Ταχίρ Μετίν, για δείξει με τον πιο παραστατικό τρόπο τι αντιμετωπίζει κάθε φορά που βρέχει. Είναι και ο ίδιος πατέρας πέντε ανήλικων παιδιών που παλεύει να μεγαλώσει με το όνειρο να ζήσουν καλύτερη ζωή από τον ίδιο. 

Αυτές τις εικόνες κατέγραψε για ακόμη μία φορά ο «Χ» σε μία γειτονιά που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πόλης μας. Δεν ανήκουν σε άλλη εποχή, ούτε σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Οι κάτοικοι της γειτονιάς αυτής είναι Έλληνες πολίτες στον 21ου αιώνα και ζητούν τώρα την προσοχή μας.