Πλατεία για πεζούς ή για οχήματα;

Δέκα λεπτά από τον χρόνο μου χρειάστηκε να αφιερώνω καθημερινά από το περασμένο Σάββατο μέχρι και χθες Παρασκευή, για να αποτυπώσω το παράπονο μίας νεαρής μητέρας με τον φωτογραφικό μου φακό στην κεντρική πλατεία Κομοτηνής. «Περπατάω ένα πρωί μέσα στην πλατεία συνοδεύοντας το καρότσι με τον μόλις εννέα μηνών γιο μου, όταν ξαφνικά ακούω κόρνα και γυρνώντας το κεφάλι μου βλέπω τον οδηγό του οχήματος που έχει «κολλήσει» από πίσω μου να μου κάνει νόημα να κάνω στην άκρη για να περάσει. Εγώ να κάνω στην άκρη, του αποκρίνομαι, είμαι πάνω στον πεζόδρομο. Απτόητος εκείνος συνεχίζει να κορνάρει. 

Η παρουσία του παιδιού μου στο καρότσι με αποθαρρύνει από κάθε σκέψη να μαλώσω, άλλωστε ο οδηγός δεν έδειχνε άνθρωπος με ιδιαίτερη κατανόηση σε θέματα κυκλοφοριακής παιδείας. Είναι σωστό να διέρχονται τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια μέσα από την πλατεία;», με ρωτάει η νεαρή μητέρα και ζητάει το αυτονόητο, να μπορεί να περπατάει στην πλατεία, η ίδια και το παιδί της, χωρίς τον κίνδυνο ενός διερχόμενου οχήματος. Επιλέγω συνειδητά να επισκέπτονται καθημερινά την πλατεία πρωινές ώρες, αφού θέλω να διαπιστώσω αν πραγματικά μία μητέρα με καρότσι, ένα παιδί, ένας ηλικιωμένος, ένας οποιοσδήποτε πεζός, μπορεί να βρεθεί εκτεθειμένος στον κίνδυνο ενός διερχόμενου αυτοκινήτου ή μίας μηχανής και ενός ασυνείδητου τελικά. Διαπιστώνω ότι τα λόγια της νεαρής μητέρας περιγράφουν γλαφυρά την κατάσταση που παρουσιάζει καθημερινά η κεντρική πλατεία της πόλης μας, με τα παράνομα σταθμευμένα ή διερχόμενα οχήματα να βρίσκονται παντού. 

Οι φωτογραφίες αδιάψευστος μάρτυρας μίας εφταήμερης καταγραφής, με τις εικόνες των παρανόμων να είναι σαν επαναλαμβανόμενες. Οι στιγμές παραμονής μου στην πλατεία ολιγόλεπτες ημερησίως, αλλά αρκετές για να καταγράψω όσα που περιέγραψε η νεαρή μητέρα. 

Στις τρεις εισόδους της πλατείας, δηλαδή στη συμβολή με την οδό Ορφέως, μπροστά στο κατάστημα του ΟΤΕ και δίπλα στην Τράπεζας της Ελλάδας, τα παράνομα σταθμευμένα οχήματα είναι μία πραγματικότητα σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας. Για πέντε λεπτά ή για πέντε ώρες κάποιος θα βρεθεί να παρκάρει παράνομα το όχημά του, με αποτέλεσμα κάποιος ανάπηρος συμπολίτης μας να μη βρίσκει τη θέση στάθμευσης στα σημεία όπου αυτή επιτρέπεται και οι διερχόμενοι πολίτες να περνούν ανάμεσά τους ή ακόμα και να περιμένουν για να παρκάρουν ή να ξεπαρκάρουν. 

Μαθαίνω ότι σχετική συζήτηση έγινε ανοίξει στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, με μητέρες με παιδιά να διατυπώνουν εύλογα ερωτήματα «Η πλατεία έχει γίνει δρόμος πλέον μιας και αυτοκίνητα και μηχανάκια κυκλοφορούν ανενόχλητα εκεί όπου παίζουν τα παιδιά μας. Τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;». «Λίγο η κρίση, λίγο η απουσία ελέγχων, ο καθένας πια παρκάρει όπου θέλει. Καιρό έχουν να κόψουν κλήση. Κάποτε άφηναν και τα αλάρμ ανοιχτά, τώρα παρκάρουν κανονικά…», μαρτυρά πολίτης. Την ίδια στιγμή αστυνόμευση πουθενά? ούτε στην πλατεία, ούτε στις εισόδους της?

Αρμόδιο για τη βεβαίωση παραβάσεων στην πλατεία είναι το Τμήμα Τροχαίας, ενώ για να μπει σήμανση και περιορισμοί όπως κολωνάκια κτλ είναι ο Δήμος. 

Η πινακίδα που ορίζει ότι η πλατεία είναι πεζόδρομος και απαγορεύεται η διέλευση ή η στάθμευση, με εξαίρεση οχήματα τροφοδοσίας καταστημάτων τις ώρες 7 – 10 π.μ. και 3-5 μ.μ. υπάρχει, αλλά το περιεχόμενό της παραβιάζεται καθημερινά.

Τελικά η πλατεία δημιουργήθηκε για τους πεζούς ή για τα οχήματα;