Όταν το εργαστήρι θεατρικής παιδείας παράγει έργο

Η σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. θύμιζε όμορφες μέρες θεάτρου, ενώ ερμήνευαν ρόλους άνθρωποι καθημερινοί που ζουν δίπλα μας, αλλά έχουν μέσα τους τη φλόγα της τέχνης. Συνοδοιπόρος κι εμψυχωτής αυτής της προσπάθειάς τους η Άννα Μαχαιροπούλου που επιμελήθηκε σκηνοθετικά την παράσταση Βάκχες. Στο έργο αυτό έπαιξαν βάζοντας τον καλύτερό τους εαυτό οι ερασιτέχνες ηθοποιοί Γιώργος Αθανασιάδης, Κική Αμβροσιάδου, Ντέμης Καρελιάδης, Άρης Κιλιγκαρίδης, Κωνσταντίνα Μπάτζιου, Πέτρος Μπένος, Σταυρούλα Παπακοσμίδου, Εύα Σκότη και Εύη Φιλιππίδου κερδίζοντας δικαιωματικά το χειροκρότημα του κόσμου που έσπευσε και γέμισε ασφυκτικά το χειμερινό ΔΗΠΕΘΕ για δύο μέρες. Βοηθοί στον φωτισμό ο Δημήτρης Τζατζανάς και στο μακιγιάζ Mouty Art.  Η ανακαίνιση του εσωτερικού χώρου έκανε πιο άνετη την παρακολούθηση των παραστάσεων, αφού με ειδική παρέμβαση βελτιώθηκαν οι θέσεις του κοινού.

Το έργο ενδιαφέρον και ανατρεπτικό. «Ο Θεός Διόνυσος, γιος του Δία και της Σεμέλης, έρχεται από την Ασία στην Ελλάδα για να επιβάλλει τη λατρεία του. Μαζί του οι πιστές του ακόλουθες, οι Βάκχες. Πρώτος σταθμός, η γενέτειρα της μητέρας του Σεμέλης, οι Θήβες. Όταν η Σεμέλη, κόρη του βασιλιά της Θήβας, Κάδμου, ήταν έγκυος στον Διόνυσο, απαίτησε από το Δία να εμφανιστεί μπροστά της με όλη του την λαμπρότητα, με αποτέλεσμα η Σεμέλη να κεραυνοβοληθεί, όταν ο Δίας ξεδίπλωσε την αληθινή του μορφή. Εκείνος πρόλαβε και έσωσε το έμβρυο που το έραψε μέσα στον μηρό του και κατόπιν το πήγε στη Λυδία να το μεγαλώσουν οι Σάτυροι κι οι Σιληνοί».

Οι ερμηνείες δύσκολες αλλά αποδόθηκαν σωστά. Σύμφωνα με την υπόθεση «Ο ίδιος ο θεός έχει ενσωματωμένες αυτές τις αντιφάσεις, κινείται σ’ αυτήν την περιοχή όπου τα αντίθετα συνδέονται: υπάρχει στο ενδιάμεσο χώρο του θηλυκού και του αρσενικού, του ανθρώπινου και του ζωώδες, της γλυκύτητας και της σκληρότητας, της ιερής έκστασης και του πανικού, της γονιμότητας της ζωής και του θανάτου. Το όνομα του τραγικού ήρωα, Πενθέα, βγαίνει από την λέξη πένθος. Πενθούμε μια απώλεια, μια έλλειψη. Ο Πενθέας είναι η ενσάρκωση του ορθολογισμού, του αυτοέλεγχου, του αγώνα ενάντια στην φύση, της κυριαρχίας, της πολεμικότητας, των ιδανικών δηλαδή της ανδρικής κυριαρχίας στην ελληνική κοινωνία. Δεν είναι δύσκολο να δει τον Διόνυσο ως διασαλευτή της τάξης κι ανατροπέα. Το πένθος του και μαζί το πένθος του πάσχοντα ανθρώπου είναι η άρνηση και η μη αποδοχή των αντίθετων στοιχείων που αποτελούν κι αυτά μέρος της ανθρώπινης φύσης. Το χάος, το παράλογο, η ένωσή μας με την φύση, η ιερή έκσταση και όλα τα πράγματα που δεν μετριούνται με μέτρα, κιλά, ή νομίσματα και δεν μπορούν να κλειστούν σε λέξεις. Ποιο είναι το πένθος, ο πόνος του ανθρώπου τελικά; Η απάρνηση αυτού του άλλου μισού του εαυτού του».

Ο Ευριπίδης έγραψε την τραγωδία του Βάκχες το 407 π.Χ., κατά την παραμονή του στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου, στην Πέλλα της Μακεδονίας. Είναι το τελευταίο του έργο και «διδάχθηκε» (παίχτηκε) πρώτη φορά μετά τον θάνατό του, το 405 π.Χ. στην Αθήνα, από τον γιό του ή ανεψιό του, Ευριπίδη κι αυτόν. Απέσπασε μάλιστα το πρώτο βραβείο, πράγμα σπάνιο για τον ποιητή όσο ζούσε. Αν και η γένεση της τραγωδίας προήλθε από τη Διονυσιακή λατρεία, το έργο αυτό είναι το μόνο που μας σώθηκε με διονυσιακό περιεχόμενο και επίσης το μοναδικό έργο της αρχαιότητας όπου ο Διόνυσος πρωταγωνιστεί ως ανθρωποποιημένος θεός. Τον ίδιο μύθο είχε πραγματευθεί ο Αισχύλος σε μια χαμένη πια τραγωδία με τίτλο «Πενθεύς».

Όπως είπε η Σοφία Μενεσελίδου, πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. η προσπάθεια που ξεκίνησε  με το εργαστήρι θεατρικής παιδείας θα συνεχιστεί. Το δημοτικό θέατρο θα αδράξει της ευκαιρίας για να γίνουν πολλά και όμορφα πράγματα μέσα στο 2015. Αναμένουμε!