Η Ροδόπη δεν μπορεί να του προσφέρει ούτε ένα αξιοπρεπές μεροκάματο τσομπάνη
Ζητιανεύει για λίγα ευρώ, τόσα όσα χρειάζεται για να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Βουλγαρία. Ήρθε πριν έναν χρόνο στην Ελλάδα, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Έψαξε εργασία και μεροκάματο, για να θρέψει τα οκτώ στόματα που περιμένουν τη δική του βοήθεια πίσω στην Βουλγαρία, την γυναίκα του και τα εφτά του παιδιά. Ο Δημήτρης στέκει μπροστά από το Εσκί Τζαμί Κομοτηνής. Περιμένει να τελειώσει η προσευχή και ζητάει την ελεημοσύνη των πιστών μουσουλμάνων. Δείχνει το δεμένο χέρι του και ελπίζει σε λίγα κέρματα. Με αυτά τα λίγα κέρματα προσπαθεί να μαζέψει τα χρήματα που χρειάζονται για να ταξιδέψει στην Βουλγαρία.
Ο 45χρονος άνδρας δεν ήταν πάντα ζητιάνος, εργαζόταν στην Βουλγαρία, στην περιοχή του Χασκόβου ως εργάτης ξυλείας. Όμως οι δουλειές λιγόστεψαν, εκείνος απολύθηκε και έμεινε χωρίς μεροκάματο. Νόμιζε ότι θα είχε καλύτερο μέλλον στην χώρα μας. Άφησε πίσω την οικογένειά του και ήρθε στο νομό μας. Εργάστηκε σε χωράφια, στην τσάπα και στα κεράσια, την περίοδο της συγκομιδής. Μέσα σε ένα κερασοχώραφο έσπασε το χέρι του και σήμερα δεν μπορεί ούτε να εργαστεί. Κάποτε στην Βουλγαρία εργάστηκε και ως τσομπάνης. Αναζήτησε την ίδια δουλειά και στη Ροδόπη. "Μου δίνουν 200 ευρώ για όλον τον μήνα, δε μου φτάνουν να συντηρήσω την οικογένειά μου", λέει και παραπονιέται για την ακρίβεια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βουλγαρία.
Θυμάται με νοσταλγία την Βουλγαρία του κομμουνισμού, λέγοντας ότι τότε τα αγαθά ήταν φθηνά. Σήμερα όπως λέει ένα ζευγάρι παπούτσια για τα παιδιά κάνει 10 ευρώ. Στην Ελλάδα, λέει, είναι ακόμα ακριβότερα. Στην χώρα μας του κάνει εντύπωση η τιμή του νερού. "Πρέπει να δώσω 1 ευρώ για να πιω νερό". Κοιτάει τα κέρματα που έχει στα χέρια του και υπολογίζει πόσα χρειάζονται ακόμα για το εισιτήριο προς Βουλγαρία. "Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι καλή, στην Τουρκία δεν είναι καλή, στην Βουλγαρία δεν είναι καλή. Που να πάω", αναρωτιέται και σκύβει το κεφάλι ευχαριστώντας τη γυναίκα που του έδωσε ένα κέρμα.
Δήμητρα Συμεωνίδου
Ο 45χρονος άνδρας δεν ήταν πάντα ζητιάνος, εργαζόταν στην Βουλγαρία, στην περιοχή του Χασκόβου ως εργάτης ξυλείας. Όμως οι δουλειές λιγόστεψαν, εκείνος απολύθηκε και έμεινε χωρίς μεροκάματο. Νόμιζε ότι θα είχε καλύτερο μέλλον στην χώρα μας. Άφησε πίσω την οικογένειά του και ήρθε στο νομό μας. Εργάστηκε σε χωράφια, στην τσάπα και στα κεράσια, την περίοδο της συγκομιδής. Μέσα σε ένα κερασοχώραφο έσπασε το χέρι του και σήμερα δεν μπορεί ούτε να εργαστεί. Κάποτε στην Βουλγαρία εργάστηκε και ως τσομπάνης. Αναζήτησε την ίδια δουλειά και στη Ροδόπη. "Μου δίνουν 200 ευρώ για όλον τον μήνα, δε μου φτάνουν να συντηρήσω την οικογένειά μου", λέει και παραπονιέται για την ακρίβεια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βουλγαρία.
Θυμάται με νοσταλγία την Βουλγαρία του κομμουνισμού, λέγοντας ότι τότε τα αγαθά ήταν φθηνά. Σήμερα όπως λέει ένα ζευγάρι παπούτσια για τα παιδιά κάνει 10 ευρώ. Στην Ελλάδα, λέει, είναι ακόμα ακριβότερα. Στην χώρα μας του κάνει εντύπωση η τιμή του νερού. "Πρέπει να δώσω 1 ευρώ για να πιω νερό". Κοιτάει τα κέρματα που έχει στα χέρια του και υπολογίζει πόσα χρειάζονται ακόμα για το εισιτήριο προς Βουλγαρία. "Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι καλή, στην Τουρκία δεν είναι καλή, στην Βουλγαρία δεν είναι καλή. Που να πάω", αναρωτιέται και σκύβει το κεφάλι ευχαριστώντας τη γυναίκα που του έδωσε ένα κέρμα.
Δήμητρα Συμεωνίδου
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
