Ο τραυματισμός αθλητή στα ερασιτεχνικά γήπεδα εγείρει προβληματισμούς

Τυχαίνει να το παρακολουθήσαμε κι εμείς αυτοπροσώπως. Ένα συμβάν που έλαβε χώρα στον τρίτο γύρο του κυπέλλου ΕΠΣ Θράκης. Πρόκειται για τον τραυματισμό του επιθετικού Γεωργιάδη της νεανικής ομάδας του Σπάρτακου Αγίων Θεοδώρων, ύστερα από σύγκρουσή του με αμυντικό της Αιγείρου. Νεκρική σιγή για μερικά λεπτά στο γήπεδο με τον παίχτη να βρίσκεται κάτω σφαδάζοντας στον πόνο. Σημειώθηκε ο τραυματισμός πιθανώς σε μέση και σβέρκο, με τον παίχτη να μεταφέρεται να προληπτικούς λόγους στο νοσοκομείο Κομοτηνής. Ο Αστέρας Αιγείρου πήρε τελικά την πρόκριση στα πέναλτι, αλλά αυτό που έμεινε από την αναμέτρηση είναι ένα παράπονο κι ένας φόβος, που ανέδειξε με θάρρος ο προπονητής του Σπάρτακου Νίκος Ιωσηφίδης με καταγγελία του.

Όλα αυτά επανέφεραν στο προσκήνιο ένα πρόβλημα, το οποίο έχει θιχτεί σε ρεπορτάζ του «Χ» πριν λίγες εβδομάδες, δηλαδή το ζήτημα της απουσίας γιατρών από τους αγώνες ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.

«Στο γήπεδο του Σώστη, στον αγώνα της ομάδος μου με τον Αστέρα Αιγείρου για το κύπελλο, ζήσαμε λεπτά αγωνίας βλέποντας ένα παιδί να βρίσκεται ακίνητο στον αγωνιστικό χώρο έπειτα από μια διεκδίκηση της μπάλας. Η εικόνα αυτή δεν μπορεί να βγει απ το μυαλό μου και μ’ έκανε σε συνδυασμό και μ? αλλά γεγονότα το τελευταίο διάστημα ν? αναρωτηθώ για πάρα πολλά. Το συμπέρασμα μου είναι ότι όλοι εμείς που ασχολούμαστε από κάποιο πόστο με το ποδόσφαιρο (παράγοντες, προπονητές, διαιτητές, ποδοσφαιριστές, φίλαθλοι, δημοσιογράφοι) προφανώς χάνουμε το δάσος.

Επειδή πάντα εξαρτάται από εμάς, λιγότερο ή περισσότερο, να βελτιώσουμε εκείνο που είναι λάθος, τα παράπονα για τα πράγματα «που δεν αλλάζουν» είναι μία δικαιολογία που αποτελεί ομολογία είτε αδιαφορίας είτε αδυναμίας!

Τα πράγματα, πάντοτε αλλάζουν. Η παρέμβασή μας καθορίζει σε μικρό η σε μεγάλο βαθμό την κατεύθυνση της αλλαγής τους. Αν θα είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο είναι θέμα φιλοσοφίας, νοοτροπίας, διάθεσης και κατανόησης του ρόλου τον οποίο έχουμε αναλάβει ο καθένας μας.

Το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της κοινωνίας μας !

Ναι και η κοινωνία μας και το ποδόσφαιρο περνά κρίση. Ναι! τα πράγματα είναι δύσκολα και προφανώς προσπαθούμε όλοι μας να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες!

Όχι δεν υπάρχει δικαιολογία για κανένα γήπεδο που ο κάθε ποδοσφαιριστής ρισκάρει την ακεραιότητα του! Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ανοχή του σκληρού-αντιαθλητικού ποδοσφαίρου, δεν υπάρχει δικαιολογία για την προπονητική φιλοσοφία του «χωριάτικου ποδοσφαίρου» λέγοντας «τι να κάνουμε έτσι είναι η κατηγορία», δεν υπάρχει δικαιολογία για την μη αντικειμενική πληροφόρηση του φιλάθλου, δεν μπορεί να βολευόμαστε μ? αυτή την κατάσταση.

Ναι η κοινωνία μας περνά κρίση. Βουλιάζει αλλά δίνει και αγώνα επιβίωση, δεν τα παρατά. Έτσι και στο ποδόσφαιρο του νομού μας. Σίγουρα έχουν γίνει κάποια βήματα μπροστά. Παρόλα αυτά απαιτείται αυτογνωσία από τον καθένα μας που ασχολείται μ? αυτό που λέγεται ποδόσφαιρο. Δεν μας φταίνε οι άλλοι για το χάλι μας, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας. Το ποδόσφαιρο το καταστρέφουμε εμείς οι ίδιοι! Μας αρκεί μια νίκη για να πάμε το βράδυ σπίτι μας ευτυχισμένοι ξεχνώντας όλα τα στραβά κι ανάποδα. Σήμερα ήταν το παιδί της ομάδας μας! Αύριο θα είναι το δικό σας παιδί που θα μένει ακίνητο στο γήπεδο! Ας μην περιμένουμε να γίνει το «κακό» για ν? αλλάξουμε νοοτροπία όλοι μας. Μην αφήνουμε να γίνει μια επιτυχία, το χαλάκι κάτω από το οποίο θα κρυφτούν όλα τα προβλήματα που υπάρχουν. Τέλος για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι μόνο στο σημερινό παιχνίδι! Σήμερα απλά μου δόθηκε το έναυσμα. Πρέπει να ενεργοποιηθούμε όλοι! Το χρωστάμε ως αντίτιμο στο ρόλο που μας έχει χαρίσει το ποδόσφαιρο. ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΑΛΑΩ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΑΙ, 

Και εμείς με την σειρά μας μένουμε να αναρωτιόμαστε πότε και εάν αυτό το ακανθώδες ζήτημα της έλλειψης γιατρών από τους αγώνες της ΕΠΣ Θράκης θα επιλυθεί.