Ο Ράτζα γιορτάζει μακριά από την πατρίδα του

Φόρεσε τα καλά του ρούχα και βγήκε έξω για να συναντήσει «δικούς του» ανθρώπους, όχι συγγενείς του, αλλά τους φίλους που απέκτησε στην Ελλάδα και με αυτούς θα γιορτάσει το κουρμπάν μπαϊράμ, αφού βρίσκεται μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα του. Ο 26χρονος Raja Veis Muhammad από το Πακιστάν αυτές τις μέρες της μουσουλμανικής γιορτής δε μπορεί να είναι με τα αδέρφια του και με τους θείους, όχι γιατί δεν το θέλει, αλλά γιατί δεν το επιτρέπουν οι συνθήκες. Ο νεαρός Πακιστανός, που ζει νόμιμα στη χώρα μας, μπήκε στην Ελλάδα ως παράνομος μετανάστης, αναζητώντας κάτι καλύτερο από τη φυλακή, τα βασανιστήρια και το διωγμό μέσα στην ίδια του την πατρίδα. Στο Πακιστάν σε νεαρή ακόμα ηλικία φυλακίστηκε από τους Ταλιμπάν και βασανίστηκε επί ένα μήνα. Όταν ένας μέλος της οικογένειάς του σκοτώθηκε στο Πακιστάν, άρχισε το ταξίδι της προσφυγιάς με τα πόδια, άντεξε την έλλειψη χρημάτων και στέγης, τους ληστές και τους λαθροδιακινητές τους οποίους συνάντησε σε όλα τη διαδρομή του μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα. 

Την Κομοτηνή ο Ράτζα δεν την επέλεξε, μάλλον έτυχε να μείνει εδώ. Περπάτησε έξι μήνες με τα πόδια από το Πακιστάν, πέρασε από Αφγανιστάν, Ιράν, Τουρκία και μπήκε στη χώρα μας παράνομα από τον ποταμό Έβρο. Εκεί συνελήφθη μαζί με άλλους μετανάστες και κρατήθηκε για 6 περίπου μήνες στο κέντρο μεταναστών στη Βέννα Ν. Ροδόπης. Όντας έγκλειστος κίνησε τις διαδικασίες και κατάφερε να πάρει προσωρινό άσυλο στη χώρα μας. Όταν αφέθηκε ελεύθερος από τη Βέννα δεν είχε τα χρήματα για να φτάσει μακριά. Άλλωστε δεν είχε ένα συγκεκριμένο προορισμό στο μυαλό του, ήθελε να πάει κάπου όπου μπορεί να εργαστεί και ζήσει μία καλύτερη ζωή. Σήμερα ο νεαρός μετανάστης έχει συμπληρώσει ήδη δύο χρόνια ζωής στην Κομοτηνή. 

Στην πόλη μας βρήκε ανθρώπους φιλόξενους, με διάθεση να του προσφέρουν ένα πιάτο φαί αλλά κυρίως τη συντροφιά τους σε έναν πρόσφυγα, που αναγκάστηκε να αφήσει πίσω του τους συγγενείς του. Πριν μερικούς μήνες ο Ράτζα έχασε τη μητέρα του, αλλά δε μπόρεσε να παραστεί ούτε στην κηδεία της, αφού το ταξίδι για το Πακιστάν εκτός από πολυδάπανο είναι και επίφοβο. Την πρώτη μέρα του κουρμπάν μπαϊράμ τον συναντήσαμε στο Κικίδιο, πήγε νωρίς το πρωί στο τέμενος του οικισμού για να προσευχηθεί μαζί με όλους τους μουσουλμάνους του χωριού και στη συνέχεια αντάλλαξε ευχές. 

Ο Ράτζα γιορτάζει μακριά από την πατρίδα του, αλλά συνεχίζει να είναι αισιόδοξος, αφού και στην πόλη μας βρήκε ανθρώπους για να μοιραστεί μαζί τους τη γιορτή, να δώσει αλλά και να λάβει ευχές. Θυμάται με συγκίνηση τις στιγμές εορτασμού του κουρμπάν μπαϊράμ στο Πακιστάν και ελπίζει σύντομα να μπορέσει να ξανασμίξει με τους δικούς του. 

Δήμητρα Συμεωνίδου