Ο Αθανάσιος Δουλγερίδης διαπρέπει ως ζωγράφος και σκηνοθέτης στην Γερμανία

Όταν υπηρετούσε στην Ροδόπης ήταν γνωστός κι αγαπητός ως ο παπά Θανάσης του Αράτου με πολλές πρωτοβουλίες στα παιδιά των κατοίκων εκεί, αργότερα επέλεξε μια άλλη προσωπική ζωή αποσχηματίστηκε από ιερέας αν και παραμένει κληρικός όπως θα πει  και ζει ως καλλιτέχνης κοντά στο Αμβούργο ο Αθανάσιος Δουλγερίδης βοηθός σκηνοθέτη πλέον του δημοτικού θεάτρου της πόλης που ζει. Η αναφορά στο πρόσωπό του γίνεται με αφορμή μια μεγάλη έκθεση ζωγραφικής που τώρα άνοιξε και έχει την σφραγίδα του ενώ προσελκύει το ενδιαφέρον των εκεί αρχών του γερμανικού κοινού και της εκεί  ελληνικής ομογένειας. Στις 15 Ιανουαρίου και στις πέντε η ώρα στο εκθεσιακό χώρο του δημαρχείου στο Neu Wulmstorf, στο Αμβούργο, παρουσία του δημάρχου της πόλης και όλου του δημοτικού συμβουλίου, έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Αθανασίου Δουλγερίδη, πρώην κληρικού, από του Αγίους Θεοδώρους της Κομοτηνής. Στην έκθεση παραβρέθηκαν εκτός του δημοτικού συμβουλίου και όλοι οι υπάλληλοι του δήμου, παρόν ήταν η πρόεδρος του καλλιτεχνικού τμήματος του δήμου και πρόεδρος του συλλόγου της ελληνικής κοινότητας του Harburg και του Bergerdorf και πλήθος κόσμου. Το εικαστικό γεγονός τίμησε εκπρόσωπος του ελληνικού προξενείου ενώ  έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για ένα μήνα, και θα την επισκεφθούν σχολεία.

Δύο λόγια με τον δημιουργό της έκθεσης τον δικό μας Αθανάσιο Δουλγερίδη από τους Αγίους Θεοδώρους, τον καλλιτέχνη που τα τελευταία χρόνια ζει και δραστηριοποιείται στο εξωτερικό κερδίζοντας το δύσκολο γερμανικό κοινό.

-Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλληνας κληρικός και το ένα δεν αναιρεί το άλλο, είμαι κανονικά και νόμιμα χειροτονημένος κληρικός, κάτι που κανείς δεν μπορεί να μου το αφαιρέσει, θα παραμείνει κληρικός βάση των κανόνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μέχρι την ώρα που θα κλείσω τα μάτια μου, θα είμαι για πάντα κληρικός, ένας φτωχός Λευίτης που έκανε πράξη ζωής της επιταγές του Ευαγγελίου. Ναι είμαι και καλλιτέχνης, εδώ θα ήθελα να πω σε κάποιους να κάνουν τον κόπο και να διαβάσουν την παραβολή των ταλάντων, εγώ δεν θέλω να ακούσω το «δούλε πονηρέ και οκνηρέ… πήγαινε εις το πυρ το εξώτερον», αλλά «το εύ δούλε αγαθέ? επί ολίγων ήσουν πιστός επί πολλά?».

Η καλλιτεχνική μου τάση είναι το δώρο που με χάρισε ο Θεός, έπρεπε να την θάψω; Ή να την αρνηθώ; Σαν ελληνορθόδοξος κληρικός υπηρέτησα πιστά την θρησκεία μου και την πίστη μου για 35 χρόνια, πολλές φορές στην ώρα του καθήκοντος αδίκησα και πόνεσα την οικογένειά μου, διότι έβαζα πάνω απ’ όλα το καθήκον σαν κληρικός. Σαν Έλληνας πολίτης υπηρέτησα την πατρίδα μου, της χάρισα 28 μήνες από την ζωή μου και όταν τον Ιούλιο του 1974 με κάλεσε η πατρίδα δεν κρύφτηκα πίσω από το φουστάνι της μάνας μου, δεν ήμουν δειλόςήμουν στην πρώτη γραμμή, στον Έβρο ποταμό, πήγα πρώτος και έφυγα τελευταίος?

-Είναι κάτι που δεν θέλω να το μοιραστώ με κανένα, ήταν ένας κύκλος της ζωής μου που έχει κλείσει, έκλεισε για πάντα, ήταν ένας τριακοπενταετής κύκλος της ζωής μου που έκλεισε, αυτό είναι μόνο. Ξέρω τι είπαν και τι σχολίασαν για μένα, θα σας πω μόνο τούτο, ας ρίξει ο πρώτος αναμάρτητος τον λίθον του αναθεματισμού πρώτα στον εαυτό του.

-Δεν θα άλλαζα τίποτα. Χαίρομαι που μπόρεσα να κάνω πολλά. Έκανα πολλά λάθη στην ζωή μου, αλλά τα αγαπώ διότι ήταν δικά μου λάθη, με την έννοια του ευαγγελίου δεν αμάρτησα ποτέ, αλλά η λέξη αμαρτία σημαίνει αστοχία, ναι έτσι αμάρτησα διότι ξέφυγα από τους στόχους μου, ο μόνος αναμάρτητος είναι ο Θεός και οι ζωντανοί άνθρωποι αμαρτάνουν, μόνο οι νεκροί δεν αμαρτάνουν και αυτοί που είναι δεν έχουν γνώση το τι τους γίνεται γύρω τους και αυτοί που ζούνε μόνοι στα μοναστήρια, εγώ ήμουν πάντα και είμαι μέσα στον κόσμο.

-Η έκθεση γίνεται υπό την επίβλεψη του δημάρχου, τα έργα της έκθεσής μου είναι όλα της τελευταίας χρονιάς, όπως λέω και στην πρόσκλησή μου, ζωγραφίζω με απλά χρώματα χρησιμοποιώντας σκόνες από αυγό. Ζωγραφίζω μόνο ελληνικά χρησιμοποιώντας τις γραμμές της λεγόμενης βυζαντινής τεχνοτροπίας, ζωγραφίζω το σήμερα με χρώματα και με γραμμές του χθες. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή για όλο τον κόσμο για ένα μήνα περίπου. 

-Θα αρχίσω από το τέλος, έχω κάνει εκθέσεις σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Γερμανίας και της Ολλανδίας και πάντα σε δημόσιους χώρους και ποτέ σε κάποια γκαλερί. Το να κάνει κάποιος μια έκθεση σε κάποια γκαλερί είναι το μόνο εύκολο, πληρώνεις και έχεις την αίθουσα, έτσι μπορεί να εκθέτει ο κάθε ατάλαντος και ο κάθε έχω το χρήμα. Για να κάνεις έκθεση ζωγραφικής σε ένα δημόσιο χώρο, όπως είναι το δημαρχείο ή σε κάποιο άλλο δημόσιο χώρο, π.χ. στην ελληνική κοινότητα, πρέπει να έχεις το ταλέντο, πρέπει να αξίζεις, πριν από την έκθεση περνάς από την καλλιτεχνική επιτροπή του φορέα, εδώ δεν χωρά έχω γνωστό τον δήμαρχο. Εάν δεν άξιζα σαν καλλιτέχνης δεν θα με αφήνανε ούτε την πόρτα του δημαρχείου να περάσω και όχι να μου κάνουν και έκθεση. Με ρωτάτε εάν σχεδιάζω να κάνω μια έκθεση ζωγραφικής στην Κομοτηνή, αυτό δεν εξαρτάται μόνο από εμένα, πρέπει να υπάρχει και ο χώρος, εδώ θα σας πω και πάλι, στα ξένα είμαι «Έλληνας» και στην Ελλάδα είμαι «ξένος» και στην πόλη μου είμαι ακόμη πιο ξένος?

Τριάντα χρόνια είχα εργαστήρι ζωγραφικής στην Κομοτηνή, ήμουν από τους πρώτους που το σχολικό έτος 1980-1981 μαζί με την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση βάλαμε το μάθημα της ζωγραφικής στα σχολεία. Τριάντα χρόνια δίδασκα δωρεάν ζωγραφική στο εργαστήρι μου στα παιδιά, τριάντα χρόνια ζωγράφιζα, δημιουργούσα, έκανα τέχνη, πολιτισμό, τριάντα χρόνια και ούτε μια φορά δεν πήρα μια εργασία από τον δήμο της πόλης μου ή από την νομαρχία, η δε τοπική εκκλησία, η μητρόπολη μου, η εκκλησία της αγάπης με είχε κηρύξει ένα πόλεμο μέχρι της τελικής μου εξόντωσης? Ήθελε την κεφαλήν επί πίνακι, δεν ήθελε καν να υπάρχω και όλα τα χρόνια έψαχνε αφορμή και για ψευδομάρτυρες, δεν ήθελε να με δεχθεί και γι? αυτό με είχε εξορισμένο μια στην Αρίσβη και μια στην ?Σπιναλόγκα που λέγεται Άρατος. Τριάντα χρόνια εργαζόμουν κυνηγημένος, ο πολιτιστικός σύλλογος του δήμου δεν δεχόταν να βάλει τα έργα μου ούτε στις ομαδικές εκθέσεις που γινόταν στα Ελευθέρια της πόλης, υπήρχε μια μόνο ρήση «είναι παπάς». Ναι ήμουν κληρικός, αλλά ήμουν και πνεύμα, ποτέ δεν είπα ψέματα και ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκα για δικά μου οφέλη την πίστη των χριστιανών και ούτε πούλησα ποτέ μου ψεύτικη και υποκριτική αγιοσύνη, πίστευα και πιστεύω στην αγάπη του Θεού που δεν μετριέται με τις τρίχες. Έχω κάνει αίτηση για να κάνω έκθεση στην Κομοτηνή στον υπεύθυνο τομέα, από τότε έχουν περάσει μήνες και ακόμη δεν πήρα απάντηση, ζητώ κάτι το αυτονόητο από τον τόπο μου, εάν έκανα την αίτηση μου στον Λευκό Οίκο θα έπαιρνα μια θετική ή μια αρνητική απάντηση μέχρι τώρα, από την Κομοτηνή; Τι; Εντάξει φίλοι μου κανένα πρόβλημα και μη απορείτε τότε γιατί η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της. Για το 2015 έχουν προγραμματιστεί άλλες δύο εκθέσεις μου στον ίδιο εκθεσιακό χώρο, τον Μάιο και τον Οκτώβριο, ακόμη το φθινόπωρο θα κάνω μια έκθεση στο Βερολίνο και ίσως και στην Γαλλία, μιλάμε τώρα για τους χώρους που θα γίνει η έκθεση και είναι προγραμματισμένη μια παρουσίαση με έργα μου στην Ξάνθη, θα είναι ένα αφιέρωμα στο δάσκαλό μου τον Χρήστο Παυλίδη. Στις 31 του μηνός, τώρα τον Ιανουάριο θα κάνω για μια εβδομάδα μια έκθεση σε κάποιο συνεδριακό κέντρο που θα είναι μόνο Έλληνες, με θέματα από την Ελλάδα και με αγιογραφίες. Αυτόν τον καιρό συζητάμε για να γίνει μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής στο δημαρχείο του Αμβούργου, τριών καταξιωμένων Ελλήνων και ζωγράφων στο Αμβούργο, του γιατρού Κωνσταντίνου Ακριβάκη, του γιατρού Αθανασίου Γκιουλέ και από εμένα, τον Αθανάσιο Δουλγερίδη, με την έκθεσή μας αυτή θέλουμε να δείξουμε στους Γερμανούς, ότι οι Έλληνες δεν ήμαστε μόνο λάντσα και κουζίνα, αλλά ότι είμαστε και καλλιτέχνες, ότι υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες με ξεχωριστά ταλέντα.

-Δεν είναι μια τυπική σχέση και την θέση αυτή δεν μου την χάρισαν διότι ήμουν όμορφος, την διεκδίκησα και την πήρα. Τον Οκτώβριο μου αναθέσαν να γράψω ένα παιδικό θέατρο, το έγραψα και το τελείωσα, είναι ένα θεατρικό έργο που πέρασε ήδη από την κρητική επιτροπή και περιμένω τώρα και την τυπική έγκριση για την εξ ολοκλήρου ανάληψη του έργου από εμένα. Δηλαδή εγώ θα κάνω την σκηνοθεσία, τα σκηνικά και την επιλογή των ηθοποιών και όλοι οι ηθοποιοί θα είναι μάλλον μέσα από την σχολή που διδάσκω θέατρο και ζωγραφική.

-Καταρχήν δεν είναι ένα βιβλίο είναι δύο βιβλία, το ένα είναι «Η διαχρονικότητα των ελληνικών εθίμων από την αρχαία εποχή έως σήμερα», που μου κόστισε τρία χρόνια έρευνας και εργασίας. Στο βιβλίο μου αυτό, από την πρώτη ημέρα του Ιανουαρίου, μέρα με την μέρα μέχρι 31 Δεκεμβρίου τεκμηριώνω με αποδείξεις τα έθιμα της κάθε ημέρας που υπήρχαν στην αρχαία θρησκεία και τα παραλληλίζω με τα σημερινά έθιμα, είτε αυτά είναι της πρωτοχρονιάς, είτε είναι του γάμου, της γέννας και της βάπτισης, περιγράφω τα ταφικά και τα μεταταφικά έθιμα του τότε με τα έθιμα του σήμερα. Αποδεικνύω ότι η μόνη αληθινή θρησκεία είναι η διδασκαλία του Ιησού και πως πέρασαν τα έθιμα των εθνικών μέσα από το βυζάντιο για να φτάσουν μέχρι σήμερα σε μας, εκεί μέσα γράφω γιατί πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Ελληνορθόδοξοι, όπως μας αποκαλούν οι ξένοι. Το άλλο μου βιβλίο είναι 500 σελίδων και λέγεται «Το λάθος μετέωρο πέταμα του αετού» και είναι μια αφηγηματική διήγηση των πόλεων που γνώρισα μέχρι τώρα ξεκινώντας από την Κομοτηνή και Ξάνθη.

Τα βιβλία μου αυτά θα εκδοθούν στις Βρυξέλλες, διότι εδώ και τέσσερα χρόνια παραμένουν στα αζήτητα στην Ελλάδα, δεν εκδόθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης και ίσως κάποια στιγμή θα τα εκδώσω και στα ελληνικά. Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία, πόλη μου, Κομοτηνή με τα σοκάκια σου και με τα καλντερίμια σου σε αγαπώ και σε χαιρετώ».

Ανεξάντλητος και περιγραφικός ο κ. Δουλγερίδης αποκαλύπτει ένα άλλο εαυτό που αναδεικνύει ταλέντα ζωγραφικά θεατρικά και συγγραφικά εκεί στην Γερμανία.