Να ζήσετε Μάρα και Γιάννη!

Μια μέρα αγάπης, λιόλουστη, καλλίμορφη και παραμυθητικά τρυφερή, στάθηκε η αιτιώδης αφορμή γι’ αυτό το μικρό σημείωμα αναφοράς σε μια γαμήλια τελετή. Σε μια «χαρά», όπως, ευφάνταστα και ορθώνυμα αποκαλεί το γάμο ο θυμόσοφος λαός μας.

Υπάρχουν κάποια ευτυχή συναπαντήματα στη ζωή μας, ευλογημένα από τη μοίρα της φιλίας, που λαχαίνουν στο διάβα μας αιφνίδια και απροσδόκητα. Μια τέτοια φίλη, λοιπόν, ακριβή και πολύτιμη, η Μάρα η Κοτσίρου, αποφάσισε πριν από λίγες μέρες να ενωθεί με τα δεσμά του γάμου με τον άνθρωπο που επέλεξε για σύντροφο της ζωής της, τον Ιωάννη- Χρυσόστομο Πραγγίδη, στο Πατριαρχείο Κων/πολης. 

Το μυστήριο τελέστηκε μέσα σε έναν πολύ στενό κύκλο συγγενών και φίλων. Ακριβώς όπως προστάζει η Ορθόδοξη παράδοσή μας. Μυσταγωγικά, σεβαστικά και με απόλυτη κατάνυξη. Συνέτεινε σε αυτό η ιστορική ομορφιά του περίβλεπτου ναού του Πατριαρχείου, καθώς και ο Αρχιμανδρίτης Βησσαρίων, που τέλεσε το γάμο. Μια ασκητική μορφή, βγαλμένη λες από των παλιών χρόνων την αχλύ. Τότε που οι άνθρωποι άφηναν χώρο στις ψυχές τους για ν? αφουγκραστούν και να εισακούσουν τον Λόγο του Θεού. 

Κι ήταν αυτός ακριβώς ο Λόγος, ο τόσο εξαιρετικά αναγνωσμένος, αλλά και η μυστηριακή ατμόσφαιρα που μας περιέβαλλε καθ? όλην τη διάρκεια του τελετουργικού, που μου ξανάφερνε διαρκώς στο νου τους στίχους του Γιάννη του Ρίτσου: «Χαρά χαρά… Ο Θεός πραγματοποιεί τον εαυτό του στο φιλί μας. Περήφανοι εκτελούμε την εντολή του απείρου? Κι εγώ?έβλεπα τον καλό Θεό να μας χαμογελάει στο βάθος του ανοιχτού παράθυρου.»

Αυτή, λοιπόν, η «χαρά», η εξαιρετική γαμήλια τελετή, συμπληρώθηκε και ολοκληρώθηκε από τη μοναδική σαγήνη της Πόλης των Πόλεων. Μια Πόλη, που εξακολουθεί να περιφρουρεί τους τρόπους του παλιού καιρού με τους κεχριμπαρένιους μύθους και την απόκοσμη γοητεία της Ανατολής. Αλλά και να αφομοιώνει καθετί σύγχρονο, φερμένο από τη Δύση και τον πολιτισμό της. Είναι, επί παραδείγματι, άξιο θαυμασμού το πόσο αρμονικά συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο ξενοδοχειακές μονάδες  μοντέρνες, με χαρακτηριστικό τους τη μέγιστη πολυτέλεια, όπως το καινούριο Hilton όπου διαμέναμε, με τα ιστορικά μνημεία του μυθολογημένου παρελθόντος. 

Ή ξενοδοχεία του χθες, όπως το  Palazzo Donizetti, στο οποίο έγινε το γαμήλιο τραπέζι, αναπαλαιωμένα με τον υπέρτατο σεβασμό, που με την ύπαρξή τους μας υποβάλλουν με ευαισθησία να «τραβήξουμε» τα δαντελένια κουρτινάκια της μνήμης και να ταξιδέψουμε σε αλλοτινές εποχές και σε τρυφερά αισθήματα. 

Τρεις μέρες μαγείας, ωραιότητας, αστείρευτης διασκέδασης, αγάπης και ανείπωτης χαράς ήταν το ταξίδι αυτό για όλους μας. Οι ευχές μας, βγαλμένες από τα μύχια της καρδιάς μας, ας συνοδεύουν στο ταξίδι τής ζωής τους τη Μάρα και τον Γιάννη.  Κι ας είναι ο βίος τους ανέσπερος, ανέφελος, ανθόσπαρτος, με κυρίαρχο και εμφανές το κράτος της αγάπης τους.