Το μπουρίνι άλλαξε κατεύθυνση και η παράσταση στο αρχαίο θέατρο Μαρώνειας έγινε ανεμπόδιστα

Ο χώρος του αρχαίου θεάτρου Μαρώνειας από μόνος του σε καθηλώνει. Ότι κι αν συμβεί εκεί αποκτά άλλη διάσταση. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε και η γυναίκα της Ζάκυθος  σε κείμενο Διονυσίου Σολομού και  σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη χειροκροτήθηκε από 300 περίπου θεατές που άφησαν τα Ι.Χ. στην διασταύρωση του χωματόδρομου και μεταφερόταν με λεωφορειάκια του grande avenue  του τουριστικού γραφείου ΚΤΕΛ Κομοτηνής. Ο «Χ» ήταν εκεί στηρίζοντας την παράσταση κι ως χορηγός επικοινωνίας. Η παράσταση ανέβηκε ενώ υπήρχε φόβος για μπουρίνι. Ο χαμηλός διακριτικός φωτισμός δυνάμωνε από αστραπές που έπεφταν ανοικτά στο Θρακικό πέλαγος συμπληρώνοντας το φυσικό σκηνικό, κάνοντας την ερμηνεία της Όλια Λαζαρίδου ακόμη πιο ιδιαίτερη. Ο διαταραγμένος ψυχισμός μιας αρχόντισσας της Ζακύνθου, στα χρόνια της πολιορκίας του Μεσολογγίου, την οδηγεί τελικά στην αυτοκτονία 

Δύσκολο κείμενο και ψυχοφθόρα ερμηνεία που ανέδειξε μια ηθοποιό με τσιγέρι. Η παράσταση ήταν στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών Επίδαυρος 2014 με στην στήριξη του Διαζώματος και την φροντίδα της τοπικής εφορίας αρχαιοτήτων. Παρούσα και η υπεύθυνη αρχαιολόγος του θεάτρου Μαρώνειας Χρύσα Καραδήμα όπως και πολλοί Κομοτηναίοι που ήρθαν ειδικά για την παράσταση από την πόλη όπως και πολλοί παραθεριστές μια και το θέατρο ανοίγει ουσιαστικά μια φορά το χρόνο. 

«O Σολωμός σχεδίασε και άρχισε να γράφει το έργο το 1826 στη Ζάκυνθο, βλέποντας με συναισθήματα πόνου και απέραντης συμπάθειας τις προσφυγοπούλες, γυναίκες από το πολιορκημένο Μεσολόγγι που επαιτούσαν ζητώντας τρόφιμα και χρήματα για τους έγκλειστους άνδρες τους, να αντιμετωπίζουν κατάμουτρα τη λεκτική βία, την προσβολή και την ταπείνωση από μια δύσμορφη, εξαθλιωμένη γυναίκα. Το έργο, αν και έχει την επίφαση ενός οραματικού οίστρου, είναι απόλυτα ρεαλιστικό, γιατί ανιχνεύει τις αιτίες της κακοδαιμονίας και της διχόνοιας σαν ζητήματα βαθιάς άγνοιας και αδυναμίας πρωτίστως ημών των ιδίων, των παρατηρητών, των φερομένων ως υποκειμένων του ορθού λόγου. Κάθε παραίτησή μας μπροστά σε κάτι παράλογο και άδικο γίνεται αυτόματα προσχώρηση στο αντίθετο στρατόπεδο, του παραλογισμού και του χάους, που εμπεριέχει το απρόβλεπτο, το οδυνηρό, το κακό. Η εκδοχή μας, μέσα από τη φωνητική αναπαράσταση του λόγου του ποιητή, που νοηματοδοτεί κάθε φράση, επιζητεί να ανασύρει και να ζωντανέψει όλες τις πτυχές που κρύβονται σ’ αυτό το έργο.

Έργο, που δεν παύει να μας γοητεύει και να μας αφορά, σαν μια σημαντική κατάθεση ενός αγνού και μεγάλου στοχαστή, ενεργοποιώντας τη σκέψη μας επάνω σε θεμελιώδη ζητήματα της πραγματικότητας και της πραγματικής μας ταυτότητας» θα  πει για το έργο  ο Δήμος ΑβΔελiωΔης