Με σφιγμένη την καρδιά επέστρεψαν από την μαρτυρική Ίμβρο

Προσβλέπουν στην αναγέννηση της κοινότητας της Ίμβρου, σιγά-σιγά, σαν μια ζώσα κοινότητα που πρέπει να έχει ελπίδα και μέλλον. Η ανάπτυξη του δημοτικού σχολείου και η ευημερία της Ιμβριακής κοινότητας παραμένουν ως ζητούμενο, αφού και φέτος απειλήθηκε η λειτουργία του ελληνικού σχολείου από τον ίδιο τον Ερντογάν, με αποτέλεσμα να φύγουν οι μαθητές κι να μείνουν φέτος μόνο δύο! Ένας σύλλογος της Ροδόπης, ο σύλλογος Αγίας Μαρίνας Ιμέρου, επισκέφθηκε το άλλοτε ακμάζων ελληνικό νησί για να προσφέρει σχολική ύλη, βιβλία τετράδια και άλλα έμεινε με το παράπονο, αφού δε μπήκε μέσα στο σχολείο. Τα έδωσε από έξω στην υπεύθυνη δασκάλα. Εκεί είναι Τουρκία. Η πόρτα ενός «ελληνικού» μειονοτικού σχολείου δεν ανοίγει εύκολα σε τρίτους. Καμία σχέση με ό,τι συμβαίνει εδώ στην ελληνική Θράκη, όπου όλοι οι Τούρκοι επισκέπτες της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης αλωνίζουν σε μειονοτικά σχολειά, σε  τζαμιά, σε δημαρχεία, σε χωριά  κλπ. Συγκλονιστικές περιγραφές από απλούς ανθρώπους που αισθάνθηκαν το βαρύ κλίμα στην Ίμβρο για τους εναπομείναντες Έλληνες που μένουν στον μαρτυρικό τόπο, κρατώντας την ρωμιοσύνη στη γη των προγόνων τους. 

 Και να θυμηθούμε κάποια στοιχεία της  σύγχρονης ιστορίας. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, τα νησιά των Θρακικών Σποράδων η Ίμβρος και η Τένεδος παραχωρήθηκαν στο Τουρκικό κράτος. Η Ίμβρος είναι νησί με έκταση 285,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται 13 μίλια βορειανατολικά της Λήμνου και 15 νοτιανατολικά της Σαμοθράκης. Η Συνθήκη της Λωζάνης που ακολούθησε, περιείχε σαφή άρθρα για την προστασία του ελληνικού πληθυσμού κάτω από ειδικό καθεστώς. Όλα όμως άλλαξαν για το συγκεκριμένο σχολείο που λειτουργούσε τότε, αλλά και για την Ίμβρο, το 1964. Με την αυξανόμενη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, λόγω του Κυπριακού, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει όλα τα ελληνικά σχολεία και να διώξει τους δασκάλους και τους διευθυντές τους.

Από το 1964 τα επτά σχολεία του νησιού και τα τρία νηπιαγωγεία ερημώνουν, ρημάζονται, καίγονται και ανάμεσά τους και το σχολείο στους Αγίους Θεοδώρους. Ανάλογα με τις διακυμάνσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, άνοιγαν ή έκλειναν τα σχολεία, κι η τουρκική κυβέρνηση, βάση ενός ευρύτερου σχεδίου, εφάρμοσε ένα σχέδιο εκτουρκισμού του νησιού. Έτσι, ενώ στο νησί το 1964 ζούσαν 6.500 Έλληνες και 200 Τούρκοι, σήμερα έχουν αντιστραφεί τα πράγματα και οι Έλληνες το χειμώνα δεν ξεπερνούν τους 200, ενώ οι Τούρκοι είναι 6.000. Όλα άρχισαν να αλλάζουν το 2003, οπότε η Τουρκία ήθελε να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δέκα χρόνια μετά η επαναλειτουργία του ελληνικού μειονοτικού σχολείου ήταν γεγονός που χαιρετίστηκε μεγαλοπρεπώς από ελληνικής πλευράς, αλλά αποτέλεσε γεγονός και για τον τουρκικό Τύπο. 

Η Κική Κωνσταντινίδου γραμματέας του συλλόγου Αγία Μαρίνα Ιμέρου που έχει ένα αναγνωρίσιμο φιλανθρωπικό έργο κι έχει βάλει ως στόχο ζωής την ανάδειξη της περιοχής του Ιμέρου και της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας, φιλοξενήθηκε στο ράδιο Χρόνος 87,5fm και μετέφερε στον Δήμο Μπακιρτζάκη την εμπειρία της, όταν για πρώτη φορά πάτησαν τα χώματα της Ίμβρου και ξεναγήθηκαν στο νησί που έχει έντονα τα ίχνη της ελληνικής παρουσίας, αν και σήμερα εκεί μένουν μόνο 150 γέροντες. Δημοσιεύουμε απόσπασμα της συνέντευξης.

- Έχει ανοίξει  το δημοτικό σχολείο εκεί και θέλαμε να κάνουμε μια δωρεά σε βιβλία και γραφική ύλη (τσάντες, μολύβια κ.λπ.). Είναι τέσσερα παιδιά, βέβαια εμάς η προετοιμασία μας ήταν πολύ μεγαλύτερη και για περισσότερα παιδιά, η αγάπη μας ήταν για πολύ περισσότερα παιδιά, μιλήσαμε με τη διευθύντρια και δασκάλα του σχολείου Βούλα Μπέρμπερη η οποία μας ξενάγησε και λίγο στους Αγίους Θεοδώρους. Είδαμε κάποια στοιχεία  από την ιστορία του νησιού. 

-Ναι, γκρι και σκοτεινά, μουντά χρώματα. Τώρα πηγαίνουν κάποιοι και ανακαινίζουν τα σπίτια τους, βέβαια, για να έχεις εκεί σπίτι πρέπει να έχεις και υπηκοότητα...

-Μας έπιασε θλίψη, γιατί τα περισσότερα χωριά είναι εγκαταλελειμμένα. Πήγαμε στα Αγρίδια, στο καφενείο με τους γέροντες, είδαμε πως έγιναν τα σπίτια μετά τον μεγάλο σεισμό στο νησί. Όλα είναι εγκαταλελειμμένα, ετοιμόρροπα, όπως αφέθηκαν από τον σεισμό. Επισκεφτήκαμε την Παναγία, η οποία είναι και η πρωτεύουσα του νησιού. Οι Έλληνες στην Ίμβρο είναι περίπου στα 150 άτομα.

-Ναι, είναι σκόρπιοι. Τα Αγρίδια είναι το χωριό που έχει περισσότερους Έλληνες.

-Ναι, κάνει πολύ μεγάλο αγώνα για το νησί. Το μεγαλύτερο αντάμωμα γίνεται τον 15Αύγουστο όπου φθάνουν οι περισσότεροι Έλληνες που έχουν σπίτια, είτε εγκαταλελειμμένα είτε όχι, και γίνεται μεγαλύτερη γιορτή με τη σφαγή των ζώων και την κουρκούτα.

-Στενάχωρη αίσθηση, είναι κάτι που δεν σου αφήνει και τις καλύτερες αναμνήσεις. Προσωπικά, νομίζω ότι δεν μπορώ να ξαναπάω στο νησί.

-Η δασκάλα και διευθύντρια είναι μια καταπληκτική κυρία στην Ίμβρο, η οποία κάνει πάρα πολύ μεγάλο αγώνα για το σχολείο. Μας είπε ότι υπάρχουν 4 παιδιά. Στο σχολείο δεν μπορέσαμε να μπούμε μέσα να το δούμε, το είδαμε μόνο απέξω  γιατί απαγορεύεται. Η δασκάλα κατασυγκινήθηκε που πήγαμε και δώσαμε τόση γραφική ύλη και τόσα βιβλία και πράγματα στα παιδιά. Αντιληφθήκαμε, ότι η προσπάθεια που κάνουν οι άνθρωποι εκεί, για να κρατηθούν στο νησί και για να κρατήσουν κάποιες από τις παραδόσεις μας, είναι τεράστια. Εκεί καταλάβαμε ότι πραγματικά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι «κρατάνε τις Θερμοπύλες», θα έλεγα, στο νησί και κρατάνε το ελληνικό στοιχείο με πολύ μεγάλη προσπάθεια.

-Ναι, ένα σφίξιμο και αυτό αισθάνθηκαν όλοι όσοι ήταν στο λεωφορείο. Όλοι όσοι ήμασταν εκεί φύγαμε σφιγμένοι.

-Δεν υπάρχουν πολλά νέα παιδιά στο νησί. Να σκεφτείτε ότι το δημοτικό φέτος έχει μόλις 4 παιδιά. Το γυμνάσιο δεν θα ανοίξει, όπως μάθαμε κι εμείς πρόσφατα, γιατί δεν δόθηκε η άδεια. Οπότε όσο πάει και λιγοστεύει ο ελληνικός πληθυσμός στο νησί».

Να θυμίσουμε τα μεγαλεπήβολα που είχαν ακουστεί δύο χρόνια πριν για τελωνειακή σύνδεση της Ίμβρου και Τενέδου. Η απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης, που δημοσιεύθηκε στο υπ΄αριθμ. 28150 φύλλο της εφημερίδας της κυβέρνησης της χώρας, χαιρετίστηκε  με ικανοποίηση, καθώς αποτελούσε πάγιο αίτημα των Ελλήνων αλλά και του Πατριαρχείου. Σύμφωνα με τους Ιμβριακούς συλλόγους «με την εξαιρετική αυτή εξέλιξη, τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος θα γινόταν σημεία εισόδου στην Τουρκία από το εξωτερικό και εξόδου από αυτήν για διακίνηση προσώπων, αγαθών και υπηρεσιών από και προς το εξωτερικό. 

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει απευθείας συγκοινωνία με τα γύρω ελληνικά νησιά της Σαμοθράκης και της Λήμνου, ούτε και με την Αλεξανδρούπολη. Από την Λήμνο υπάρχει σύνδεση με το λιμάνι του Κέπεζ στην ασιατική ακτή των Δαρδανελλίων, από όπου μπορεί κάποιος να περάσει στην Ίμβρο. Επίσης, μπορεί κάποιος να περάσει από δύο τουρκικά λιμάνια, το λιμάνι του Τσανάκκαλε και το λιμάνι του Καμπάτεπε που βρίσκεται στην χερσόνησο της Καλλίπολης.