Μαρία Μαλαμίδου: Μου αρέσουν οι προκλήσεις, δεν φοβάμαι τα δύσκολα!

-Ασχολήθηκα με την τοπική αυτοδιοίκηση πρώτη φορά με αφορμή την πρόταση του κ. Πετρίδη και ως δημοτική σύμβουλο μου εμπιστεύθηκε την προεδρεία του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου. Ήταν μια εμπειρία που μου άρεσε. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους λόγους που θέλησα να ξαναβάλω υποψηφιότητα. Όσο για τα βαθιά, μάλλον δεν ήταν η πρώτη φορά. Έτυχα πολλές φορές στα δύσκολα στη ζωή μου κι αυτό το ξέρουν όσοι με γνωρίζουν λίγο περισσότερο. Νομίζω, πως η αυτή τη φορά ήταν ιδιαίτερη η πρόκληση, όπως και η ανατροπή, προκειμένου να δημιουργηθούν σταθερές δομές πολιτισμού, που σχετίζονται με το θέατρο και την τέχνη. Υπήρχαν οικονομικά και διοικητικά προβλήματα, αλλά το δυσκολότερο ήταν να επαναπροσδιοριστεί και να ζεσταθεί η σχέση του κόσμου με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. που μάλλον ήταν χαλαρή. Το θέατρο δεν αποτελούσε “λαϊκή υπόθεση” ως όφειλε, μάλλον για κάτι εξεζητημένο φάνταζε κι αυτό ήταν που χρειαζόταν ν’ αλλάξει. Και άλλαξε. Tο θέατρο άνοιξε φώτα και πόρτες και γέμισε κόσμο χειμώνα και καλοκαίρι. Κι όλα αυτά με την εμπιστοσύνη και την αγάπη του κόσμου που σε κάθε βήμα στήριζε με την παρουσία του τη δουλειά και τις επιλογές μας.

-Ίσως στο πρώτο άκουσμα να φαίνονται ασύνδετες οι δύο λέξεις. Θα έλεγα, όμως, πως έχουν παραπάνω από μία συγγένειες όσον αφορά στο περιεχόμενό τους και στην πρακτική τους εφαρμογή. Και οι δύο εμπεριέχουν τον ρεαλισμό, η πολιτική στην καθημερινότητά μας και το θέατρο στο απαραίτητο διάλειμμα που χρειάζομαστε για να την αντέξουμε. Συνδυάζουν και οι δύο μια σειρά ενεργειών που είναι απαραίτητες όπως η εγκεφαλικότητα, η πρακτική, η συνεργασία και η στοχευμένη δράση για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με άλλα λόγια πρόκειται για ομαδικές δουλειές που διαπνέονται από στόχους και εμπνεύσεις που βελτιώνουν με τον δικό τους τρόπο τη ζωή μας σε διαφορετικά επίπεδα. Aπέναντι, λοιπόν, στο δίδυμο «θέατρο και πολιτική» θα έβαζα το δίδυμο «μαγεία και ρεαλισμός»!

-Κομοτηνή ναι, ξερό ψωμί όχι. Ψωμί με μέλι, όμως, ναι. Γιατί η Κομοτηνή έχει πραγματικά κάτι γλυκό κι ας είναι κρυμμένο. Έχει αυτήν την κρυφή γοητεία της πολυσύνθετης προσωπικότητας μιας πόλης, που όποιος την αγαπάει του δίνει τη δυνατότητα της αποκάλυψης ενός διαφορετικού προσώπου κάθε μέρα. Η Κομοτηνή δεν είναι απλώς η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είναι η πόλη που επέλεξα να ζήσω και στη συνέχεια να μεγαλώσω και τους γιους σ? αυτήν. Είναι μία πόλη, που αν εμείς οι ίδιοι, που λέμε ότι την αγαπάμε πραγματικά τη φροντίσουμε, μπορεί να γίνει ένα πραγματικό σημείο αναφοράς της διαφορετικότητας που φιλοξενεί. Δε θα σας αναφέρω αυτά που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε, θα ήταν άστοχο κι ανώριμο μέσα σε λίγες λέξεις να επιχειρηθεί αυτό. Ωστόσο, αυτό που θα πετύχαινε,  σύμφωνα με τις δυνατότητες που έχει η πόλη μας, θα ήταν πρώτα απ? όλα η συνέργεια όλων όσων έχουν κάτι πολύτιμο και ουσιαστικό να προτείνουν, είτε είναι θεσμικοί είτε όχι. Και φυσικά αν η πόλη μας έχει χίλια πρόσωπα τότε είμαστε αναγκασμένοι για έναν ακόμη λόγο, να σεβαστούμε αυτήν την ταυτότητα και να γίνουμε περισσότερο φιλόξενοι και εξωστρεφείς κι όχι κοντόφθαλμοι και κλειστοί.

-Δε μου αρέσουν οι όροι που φέρουν στείρα στερεότυπα. Η «καλή και χρηστή» διοίκηση ίσως είναι μία ταλαιπωρημένη έκφραση και γι? αυτό δε θα ενδώσω στην απολυτότητα του νοήματός της. Θα σας απαντήσω επιλέγοντας την αυτοκριτική στο βαθμό που έχω το δικαίωμα να το κάνω ως ενεργή δημότης αυτής της πόλης. Δεν είναι όλα τέλεια και δεν ήταν. Όπως το είπατε, τραυματισμένες οι έννοιες της σοβαρότητας, της διαφάνειας και της υπευθυνότητας και πληγωμένοι κι όλοι εμείς που τις καταντήσαμε έτσι. Γιατί όλοι είμαστε συνύπευθυνοι για ό,τι κληρονομήσαμε και για ό,τι αντιμετωπίζουμε. Είτε εμπλεκόμαστε, είτε ανεχόμαστε, είτε δεν αντιδρούμε, είτε θέλουμε να ξεχάσουμε. Και για να μην αυτοοικτιρόμαστε, αλλά και ο απόηχος της όποιας απογοήτευσης να αλλάξει, έχω να σας πω, ότι προσπαθήσαμε. Δουλέψαμε πολύ γι? αυτό. Τα πράγματα ήταν τόσο απλά και καθόλου απλοϊκά. Ήθελε σοβαρή δουλειά, υπεύθυνη αντιμετώπιση και καθαρή ματιά. Και αυτό θεωρώ, ότι έκανε στο σύνολό της η δημοτική αρχή του κ. Γιώργου Πετρίδη στην οποία συστρατεύθηκα και ξανασυντάσσομαι εκ νέου. Δεν έταξε, δεν εμπορεύτηκε το πρόβλημα του κόσμου, δεν ξεχώρισε υποστηρικτές και μη υποστηρικτές. Έβαλε το κεφάλι κάτω και εργάστηκε για το σύνολο των συμφερόντων της πόλης, χωρίς προτιμήσεις σε εύκολες και λαϊκίστικες λύσεις. Επέλεξε να είναι σωστή κι όχι αρεστή.

-Δεν είναι ένα, είναι περισσότερα. Επειδή αγαπώ το διάβασμα ίσως κάποιοι περιμένουν να αναφέρω διάσημα αποφθέγματα που έχουν αποδείξει την ιστορική τους σημασία και σπουδαιότητα. Όμως, πρώτα απ? όλα λειτουργεί ως μότο στη ζωή μου μια απλή φράση που μου έλεγαν οι γονείς μου: «?θα περάσει!». Κι αυτό ξέρετε είναι και για τα καλά και για τα κακά.  Δημιουργεί τις απαραίτητες ισορροπίες, είτε πρόκειται να σε πάρει από κάτω η θλίψη της δυσκολίας, είτε πρόκειται να σε πάρει και να σηκώσει η χαρά. Έτσι φυλάγομαι απ? την κατάθλιψη και ταυτόχρονα απ? την επικίνδυνη αλαζονεία. Κάτι άλλο που συχνά μου έλεγε η μητέρα μου είναι: «δεν μπορείς να είσαι καλά, εάν δεν είναι καλά και η γειτονιά!» κι έτσι μ? έναν σοφό τρόπο μου έμαθε την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά. Αυτά τα δύο είναι κυρίαρχα και σχεδόν καθημερινά με βοηθούν να ζω καλύτερα και μάλιστα να νιώθω όμορφα μεταξύ των ανθρώπων που με περιβάλλουν. Να μη χάνω το κουράγιο μου και να μην είμαι αδιάφορη για όσα συμβαίνουν γύρω μου.

-Είναι μεγάλη τιμή να ανταγωνίζομαι με επίλεκτους. Δε θα είχε αξία εάν δεν εκτιμούσα τους ανθρώπους που συναγωνίζομαι. Περισσότερο λοιπόν με προκαλεί ο ανταγωνισμός, παρά με φοβίζει. Μ? αρέσουν οι προκλήσεις, αλλά κι όταν φοβάμαι κάτι πηγαίνω κατευθείαν πάνω του. Είναι ο μόνος τρόπος να το ξεπεράσω. Τα έτοιμα και τα σίγουρα δεν τα είχα ποτέ. Εκ του αποτελέσματος ποτέ δε χάνω κάνοντας έναν αγώνα. Ο δρόμος κάπου θα βγάλει, είτε εκλεγώ είτε όχι. Κάτι θα πάθω και κάτι θα μάθω, ό,τι και να γίνει. Και φυσικά προσπαθώ πάντα γι? αυτό που πιστεύω!

-Δυστυχώς η Τοπική Αυτοδιοίκηση γενικότερα στη χώρα μας έχει αποδεδειγμένα πολεμηθεί στο βαθμό που η οικονομική περικοπή από την κεντρική κυβερνητική πολιτική της έχει επιβάλει έναν συντηρητικό διαχειριστικό ρόλο. Κι εδώ ακριβώς είναι το ζητούμενο. Εάν με όλα όσα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά συμβαίνουν παραιτηθούμε από την ενεργή συμμετοχή τότε θα γίνουμε έρμαια ενός σχεδιασμού που μάλλον δε θα λάβει υπόψιν του τις ανάγκες και τις προθέσεις μας. Εφόσον ήδη τα όσα έχουν διαδραματιστεί τα τελευταία τρία χρόνια απέδειξαν ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν άφησε χωρίς μάχη τίποτα απ? όσα μπορούσε να διεκδικήσει, απαντάει αυτόματα, ότι σίγουρα μπορεί να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στους πολίτες. Ο ρόλος της θα μπορούσε να παρομοιαστεί με το ρόλο του σπιτιού μας, που αν δε το στηρίξουμε ως νοικοκύρηδες, θα πέσει να μας πλακώσει?

-Χαρά της ζωής κι ακόμη καλύτερα χαρά στη ζωή μας φέρνει (εκτός από το ανεκτίμητο αγαθό της υγείας, που θεωρείται δεδομένο και δεν το εκτιμούμε) η δημιουργία, η εξέλιξη, η επικοινωνία, η φιλία και φυσικά ο έρωτας. Κι όλα αυτά αποτελούν μία εσωτερική πρώτα υπόθεση ψυχής και μυαλού. Επίσης χαρά της ζωής είναι η ευκαιρία ή ακόμη και η προσπάθεια να επιλέγει κάποιος αυτό που είναι πιο κοντά στη φύση του και να μπορεί να παραμένει συνεπής σ? αυτό. Ακόμη, χαρά στη ζωή φέρνει περισσότερο η άρση της πόζας, που δυστυχώς όλοι μάθαμε να έχουμε προκειμένου να θωρακιστούμε. Η επίπλαστη σπουδαιότητα, δε φέρνει ούτε χαρά, ούτε ευτυχία.

-Θέλει μια ιδιαίτερη και συντονισμένη φροντίδα στην αισθητική της ως «εικόνα πόλης». Δε δικαιολογείται να ταξιδεύουμε, να μαθαίνουμε, να θαυμάζουμε άλλες πόλεις και να μην υιοθετούμε μια πιο σύγχρονη και ανθρώπινη ματιά για την Κομοτηνή μας. Ίσως είναι πιο μακρόπνοο σχέδιο και θέλει υπομονή. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα βελτίωσης και παρέμβασης, όπως αυτό της φιλικής κυκλοφορίας προς τα ΑμεΑ και του ποδηλατόδρομου, αλλά είναι μόνο η αρχή. Δεν είναι ανάγκη να είναι όλα μεγαλεπίβολα. Και με μικρές κινήσεις καθημερινής παραίτησης μπορούν να βελτιωθούν αρκετά σημεία της πόλης. Χρειάζονται κι άλλες ενέργειες, ώστε να μπορούμε να περπατάμε σ? αυτήν την πόλη και να χαμογελάμε. Κι? αυτό δεν είναι μόνο δουλειά του Δήμου, είναι και υπόθεση νοοτροπίας που ίσως θ? αργήσει πολύ ν? αλλάξει, όσο όλοι κοιτάμε μόνο τη βολή μας.

-Δεν έχω να υποσχεθώ τίποτα άλλο εκτός απ? αυτό που ήδη ξέρουν για μένα. Να εργαστώ και να προσπαθήσω μαζί τους, ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μια καλύτερη καθημερινότητα. Κανείς άλλωστε δεν κάνει τίποτα μόνος του. Η ψήφος του κόσμου χρειάζεται να έχει συνέχεια με τη μορφή της συμμετοχής του, αλλά και των προτάσεών του. Έτσι η στήριξη της ψήφου μεταφράζεται σε συνεργασία για να καταφέρουμε όλοι μαζί αυτό που μας αξίζει. Τίποτα δε χαρίζεται.  Στην εποχή της απαξίωσης της πολιτικής γενικότερα, των εύκολων διαπιστώσεων και της μεγαλόστομης κριτικής που ασκείται καθημερινά, επιλέγω τη θέση της πράξης. Είναι δύσκολη θέση, είναι όμως η μόνη που μπορεί να φέρει αποτελέσματα βελτίωσης και προτείνω στους συμπολίτες μου να το κάνουμε μαζί!

Σας ευχαριστώ.