Λαϊκή συσπείρωση, ζητά ο υποψήφιος δήμαρχος Κομοτηνής Νίκος Φακιρίδης

Αν κάτι πραγματικά πρέπει κανείς να του αναγνωρίσει είναι η συνέπεια του δεκαετίες τώρα διεκδικώντας την εκλογή του μέσα από διάφορα αυτοδιοικητικά μετερίζια. Αυτός είναι ο υποψήφιος δήμαρχος Κομοτηνής υποστηριζόμενος από το ΚΚΕ παιδίατρος Νίκος Φακιρίδης. Το όνομά του ήταν από τα πιο συμπαθή στο περιβάλλον μου, όπου σίγουρα εξασφάλιζε επί χρόνια την ψήφο της γιαγιάς μου, η οποία μέχρι τέλους πήγαινε για να τον ψηφίσει και δεν δεχόταν, ούτε τολμούσε κανείς να της κάνει παρεμβάσεις ή υποδείξεις. Ήταν εκείνη η στόφα ανθρώπων αγέρωχων ιδεαλιστών που ξεχώριζαν την ανιδιοτέλεια των προθέσεων των υποψηφίων ασχέτως αν δεν είχαν κάποια πιθανότητα εκλογής. «Πρέπει να είναι στην αντιπολίτευση για να μάχεται και να διεκδικεί» έλεγε. 

Ο Νίκος Φακιρίδης ξανακατεβαίνει για πολλοστή φορά ηγούμενος στο ψηφοδέλτιο των δημοτικών εκλογών του Μαΐου με ζητούμενο να συγκινήσει και τις νέες γενιές των ψηφοφόρων, να αντιπαλέψει μια νοοτροπία ανθρώπων που στοιχίζονται με τους …σίγουρους κι επιτυχημένους, που θέλουν να εξασφαλίζουν πρόσβαση στις όποιες δομές της εξουσίας. Το δρόμο του Νίκου Φακιρίδη αλήθεια πόσοι τον ακολουθούν; Πόσοι θυμούνται ότι σε εποχές που κάποιοι μασούσαν τα λόγια τους ακόμη και το περιβόητο ζήτημα το μειονοτικό ο κ. Φακιρίδης έβγαινε να πει καθαρά και ξάστερα την επίσημη θέση του πολιτικού του χώρου;

Αντιγράφω από ομιλία του. «?Στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού, οι μειονότητες πρέπει να διεκδικούν τα δικαιώματά τους μέσα στα σύνορα των κρατών που ζουν. Τα κοινά ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων αποτελούν τη βάση για την αντιμετώπιση των διαιρετικών προσπαθειών, είτε αυτές προέρχονται από τις εγχώριες κυβερνήσεις και τον ξένο παράγοντα, είτε από τις ίδιες τις ηγεσίες τους, που πολλές φορές επιδιώκουν τον αποχωρισμό, ή την αυτονομία, όχι για να απελευθερώσουν το λαό τους από την κύρια, την ταξική καταπίεση, αλλά για να τον καταπιέζουν οι ίδιες, ή για να απολαύσουν τα αργύρια της προσχώρησής τους στα στρατηγικά σχέδια των ιμπεριαλιστικών χωρών.

Στη βάση αυτή το ΚΚΕ διεκδικεί λύσεις για τα ιδιαίτερα εκείνα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών που ανήκουν στη μουσουλμανική μειονότητα (τουρκικής, πομακικής και αθιγγανικής καταγωγής), ξεκινώντας από την παραδοχή ότι η κατάσταση που διαμορφώθηκε με τη Συνθήκη της Λοζάνης αποτελεί μια πραγματικότητα που πρέπει να είναι αποδεκτή και σεβαστή από όλους. Στη Συνθήκη της Λοζάνης η μειονότητα αναφέρεται ως μουσουλμανική και σ' αυτήν καθορίζονται και τα σύνορα ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα. Απορρίπτουμε τους ισχυρισμούς ότι πρόκειται αποκλειστικά για "τουρκική μειονότητα", αφού μιλάμε για έναν πληθυσμό που έχει διαφορετική εθνική καταγωγή.

Το κόμμα μας με συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια αγωνίστηκε ενάντια στην πολιτική που είχαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες ακολουθούσαν μια γραμμή "απομονωτισμού" και διακρίσεων απέναντι στη μουσουλμανική μειονότητα, κάτι που ενίσχυε τη διαιρετική προπαγάνδα της τουρκικής αστικής τάξης στο μειονοτικό πληθυσμό της χώρας. Το Κόμμα μας και σήμερα υπερασπίζεται και προβάλλει αιτήματα υποστήριξης της μουσουλμανικής μειονότητας, ενώ ταυτόχρονα επισημαίνει πως οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας στο μεταξύ τους ανταγωνισμό κάνουν προσπάθεια να χρησιμοποιήσουν και αυτά τα μειονοτικά ζητήματα, χωρίς να αποκλείεται όξυνση και πολεμική αντιπαράθεση στην περιοχή της Θράκης. Μια τέτοια εξέλιξη, που πιθανόν να καλλιεργείται και από ξένους ιμπεριαλιστικούς κύκλους, δε θα είναι προς όφελος των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας, συνολικά των Βαλκανίων?»

Θα το δείτε προπομπό σε όλες τις κινητοποιήσεις και τους αγώνες  του ΚΚΕ, να δραστηριοποιείται με την ΚΝΕ, να σηκώνει πλακάτ, να φωνάζει συνθήματα, δεκαετίες τώρα, κόντρα σε μια εξουσία των λίγων. Ένας επιστήμονας του προλεταριάτου. 

Ο κ. Φακιρίδης τονίζει ότι στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται, είναι αναγκαίο να εκφραστεί η αντίθεση του λαού στην πολιτική που τον καταδικάζει να ζει μόνιμα στην ανεργία και τη φτώχεια. Ιδιαίτερα σήμερα, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, πρέπει να ενισχυθεί η δύναμη εκείνη που μάχεται αταλάντευτα για τα δικαιώματά του και τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο. 

Αρκετά πλήρωσε ο λαός τα ψέματα και τις υποσχέσεις των κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Αρκετά τον μάτωσαν για την κρίση, τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, την ένταξη και την παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι η ευκαιρία όχι απλά για το νοικοκύρεμα του Δήμου αλλά για τη λειτουργία του σε μια άλλη φιλοσοφία.  Μήπως πρέπει να τον προσέξουμε;