Κάθειρξη 15 ετών για άγριο ξυλοδαρμό νεαρού άνδρα στη Νυμφαία

Ήταν Μάρτιος του 2011 όταν ένας νεαρός άνδρας σοβαρά χτυπημένος σε όλο του το σώμα και το πρόσωπο, καταφέρνει έρποντας μέσα στο δάσος της Νυμφαίας να φτάσει έξω από ένα στρατόπεδο και να ζητήσει βοήθεια από τον πρώτο φαντάρο που είδε μπροστά του. Η υπόθεση του ξυλοδαρμού του 33χρονου Αλβανικής καταγωγής Μάριου Σκέντ Χέκουρι είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία για την αγριότητα της υπόθεσης, με τα πραγματικά αίτια της επίθεσης μέχρι σήμερα να παραμένουν ένα μυστήριο. Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Ξάνθης ήρθε προχθές Τετάρτη η δικαίωσε για το θύμα, αφού επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 15 ετών σε καθέναν από τους δύο δράστες επίσης Αλβανικής καταγωγής. 

Ο «Χ» είχε δημοσιεύσει τότε αναλυτικό ρεπορτάζ για τον ξυλοδαρμό του νεαρού άνδρα στο άλσος Νυμφαίας, συμπεριλαμβάνοντας και την προσωπική του μαρτυρία από το κρεβάτι του νοσοκομείου, όπου νοσηλεύτηκε: «Το ραντεβού του 33χρονου Αλβανικής καταγωγής με ένα φίλο του δόθηκε στην Νυμφαία αλλά στην ουσία ήταν ενέδρα, όπου του την είχαν στημένη κάποιοι άλλοι που ήθελαν να του δώσουν ένα γερό μάθημα να τον καθαρίσουν. Ο λόγος ότι θεωρούσαν πως ο 33χρονος παθών ήταν αυτός που αποκάλυψε στοιχεία για τη δράση τους στην αστυνομία με αποτέλεσμα να συλληφθούν για σωρεία κλοπών αλλά τελικά να αφεθούν ελεύθεροι με όρους. Μόλις κατάλαβε ότι του την είχαν στημένη πήδηξε από το αυτοκίνητο κι άρχισε να τρέχει με όση δύναμη είχε μέσα στο δασάκι της Νυμφαίας. Τον ακολούθησαν και κάποια στιγμή ο ένας Αλβανός, τον πρόλαβε. «Άρχισε να με χτυπά με τα χέρια, με το ξύλο του όπλου. 

Αιμορραγούσα έχασα τις αισθήσεις μου», θα πει. «Είχα πέσει και σε μια λακκούβα κι έτσι με έπιασαν. Ήμουν το θύμα τους. Μου έδιναν μπουνιές στο πρόσωπο και έλεγαν ότι τους πρόδωσα. Δεν καταλάβαινα. Γύρισα μπρούμυτα να αποφύγω το χτύπημα δέχθηκα ένα μεγαλύτερο πίσω στο κεφάλι. Ήμουν αναίσθητος. Με παράτησαν νομίζοντας ότι με ξέκαναν. Πρέπει να έμεινα πάνω από τρεις ώρες εκεί. Άρχισε να βρέχει και η βροχή ήταν αυτή που με ξύπνησε. ..Προσπάθησα να σηκωθώ, ήταν αδύνατον, πονούσα παντού. Άρχισα να μπουσουλώ, να περπατώ με χέρια και πόδια μέσα στο δάσος. Έσφιξα τα δόντια είπα πρέπει να φτάσω σ’ ένα σημείο να με δουν κάποιοι. Έφτασα κάποια στιγμή στο πρώτο στρατόπεδο. Ο φαντάρος φωνάζει «άλτ». 

Δεν μπορούσα να σηκωθώ, να σηκώσω τα χέρια, να παραδοθώ. Του ζήτησα βοήθεια να ειδοποιήσει κάποιο ασθενοφόρο. Ειδοποίησε τον στρατό και την αστυνομία. Ήρθαν αμέσως. Με είδαν που ήμουν σε κακό χάλι. Σε λίγο έφθασε το ασθενοφόρο και με οδήγησαν  στον νοσοκομείο της Κομοτηνής». Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του είχε κριθεί επιβεβλημένη η μεταφορά του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης. Το θύμα νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης με πολύ σοβαρές βλάβες, εγχειρίστηκε για τις κακώσεις στο κρανίο του, ενώ σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση είχε υποστεί, μεταξύ άλλων, σύνθλιψη κρανιακού οστού.

Ο δικηγόρος της Ξάνθης Στέργιος Γιαλάογλου ήταν ο δικηγόρος του θύματος και εξήγησε πως αυτή η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια και τελικά στην καταδίκη των δύο δραστών: «Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση και τότε ήταν η αγριότητα της επίθεσης. Ασχολήθηκα τελικά με την υπόθεση από την πλευρά του θύματος, ο οποίος μετά από διάστημα ενός χρόνου, σχεδόν, όταν πλέον είχαν αποκατασταθεί οι σωματικές του βλάβες, προσπάθησε να βρει μια λύση. Προσπάθησε, δηλαδή, να προστατευθεί, γιατί δεχόταν ακόμη και εκείνο το διάστημα απειλές κατά της ζωής του. Προσπάθησα να τον πείσω ότι στην χώρα αυτή πράγματι δεν έχει να φοβάται τίποτα και ότι πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στους νόμους, στην αστυνομία και στην ελληνική δικαιοσύνη. Ξεκινήσαμε από το 2012  την προσπάθεια να εντοπίσουμε κατ? αρχήν τους δράστες που ήταν άγνωστοι. Αυτός τους ήξερε με τα ονόματά τους, αλλά δεν είχε καταφέρει εξαρχής να εντοπιστούν». Είχε γίνει παραπομπή της υπόθεσης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Κομοτηνής για απλή σωματική βλάβη, αλλά με απόφαση της Εισαγγελικής Αρχής η υπόθεση είχε παραπεμφθεί στο Τριμελές για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Τελικά, με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Κομοτηνής παραπέμφθηκε στο Μικτό Ορκωτό για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Οι δύο δράστες που είχαν συλληφθεί, κατηγορούνταν και για μία σειρά άλλων υποθέσεων, κυρίως ληστειών, και εξέτιαν ήδη ποινή κάθειρξης σε φυλακές.

Η βιαιότητα της επίθεσης άλλωστε δικαιολογεί απόλυτα την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας. «Ενώ το θύμα ήταν μέσα στο αυτοκίνητο του επιτέθηκαν, τον χτυπούσαν. Αυτός διαπιστώνοντας ότι έφεραν και όπλο μαζί τους, άνοιξε εν κινήσει το αυτοκίνητο και πετάχτηκε έξω για να γλυτώσει. 

Δυστυχώς, ενώ τον έβλεπαν να πέφτει από το αυτοκίνητο και να είναι σε κρίσιμη κατάσταση, αυτοί δεν σταμάτησαν, τον κυνήγησαν και τον ξαναβρήκαν και εκεί άρχισαν να τον χτυπούν με το όπλο. Αφού του διέλυσαν το κεφάλι, στη συνέχεια, εκείνο ήταν που έκανε σε έμενα τη χείριστη εντύπωση, είναι ότι πήραν και μια πέτρα και επιχείρησαν το -ήδη ανοιγμένο- κεφάλι να το διαλύσουν, δηλαδή να μην υπάρχει η πραγματική πιθανότητα να γλυτώσει.  Τον θεώρησαν νεκρό, κι έτσι τον εγκατέλειψαν. Αυτός χάρη στην τρομακτική ψυχική δύναμη, που τον χαρακτήριζε και τον χαρακτηρίζει, κατάφερε να συρθεί μέχρι το στρατόπεδο, κι εκεί οι στρατιώτες τον βοήθησαν. Στην ιατροδικαστική έκθεση αναγράφεται ότι έλειπαν κομμάτια από το κρανίο του. Έγινε τέτοια τρομακτική βλάβη, ήταν θέλημα Θεού όπως λέει και ο ίδιος να ζήσει και ευχαριστεί τον Θεό που γλύτωσε». 

Το θύμα ήταν παρόν στο δικαστήριο στην Ξάνθη, όπου αναγνώρισε τους δύο δράστες. Οι κατηγορούμενοι προσήλθαν στη δίκη χωρίς συνηγόρους υπεράσπισης με αποτέλεσμα το δικαστήριο να ορίσει τους Γιάννη Μπρατίδη και Αποστόλη Χατζησταμάτη. 

Οι δύο δράστες ισχυρίστηκαν στην απολογία τους ότι δεν ήταν αυτοί που χτύπησαν με τόση αγριότητα το θύμα, αλλά δεν είχαν πειστικό άλλοθι για να παρουσιάσουν. Ο εισαγγελέας της Έδρας Νικόλαος Καραμολέγκος ζήτησε την ενοχή των κατηγορουμένων, δεχόμενος ότι οι δύο δράστες τέλεσαν, αδιαμφισβήτητα τις πράξεις για τις οποίες κατηγορήθηκαν καθώς και ότι, με βάση και τα όργανα που χρησιμοποίησαν για να τον χτυπήσουν (πέτρα, υποκόπανος όπλου, κλωτσιές και γροθιές) αλλά και την κατάσταση στην οποία τον άφησαν, προκύπτει ότι στόχος τους ήταν να τον σκοτώσουν και όχι απλώς να τον τραυματίσουν.

Ο δικηγόρος Στέργιος Γιαλάογλου επεσήμανε το βαρύ ποινικό παρελθόν των δύο κατηγορουμένων και την εν γένει εγκληματική τους συμπεριφορά. «Είναι εγκληματικές φυσιογνωμίες, με την έννοια ότι ακόμη και τώρα είναι κρατούμενοι για άλλες ποινές, με σωρεία καταδικών». 

Εστίασε ιδιαίτερα στη βαναυσότητα των χτυπημάτων, ενώ σημείωσε ότι στην πρώτη δίκη, κατά την οποία είχαν ζητήσει αναβολή οι κατηγορούμενοι, ο ένας εκ των δύο προσήλθε φορώντας το σκούφο που είχαν αφαιρέσει από το θύμα, τη βραδιά της επίθεσης, δείχνοντας την προκλητικότητά του. 

Έκανε γνωστό τέλος ότι μετά το περιστατικό το θύμα, λόγω φόβου, μετακόμισε στο εξωτερικό, αρχικά στη Δανία και σήμερα ζει στη Γερμανία μαζί με τη σύζυγό του και τα τρία του παιδιά και προσπαθεί να ξεχάσει. 

Η απόφαση καταδίκης ήταν ομόφωνη και καθένας από τους δύο δράστες εισέπραξε ποινή κάθειρξης 15 ετών, ενώ ασκήθηκε έφεση.