Α. Καλλιοντζή: Η Κομοτηνή είναι πόλη που σημαδεύει ψυχισμούς

Ο Μουράτ και η Χριστίνα, είναι δύο άνθρωποι από διαφορετικούς κόσμους, ικανοποιημένοι από την ζωή τους, σίγουροι για τις επιλογές τους, ώσπου ένα βράδυ η μοίρα ανατρέπει τα πάντα. Οι δύο νέοι συναντιούνται και φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή τους. Αυτή ήταν η ιστορία αγάπης που μας καθήλωσε πριν από 10 χρόνια περίπου, μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες μας. Είναι η ιστορία αγάπης ενός μουσουλμάνου και μίας χριστιανής, βασισμένη στο βιβλίο της Αναστασίας Καλλιοντζή «Μη μου λες αντίο». Προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Antena με την υπογραφή του σκηνοθέτη των επιτυχιών Μανούσου Μανουσάκη. Αυτή η σειρά ήταν η αφορμή να γνωριστούν η συγγραφέας και ο σκηνοθέτης και να αναπτύξουν μία σχέση αγάπης που διατηρείται μέχρι σήμερα. Η νέα ταινία του Μανούσου Μανουσάκη «Ουζερί Τσιτσάνης» η οποία άρχισε να προβάλλεται και στην Κομοτηνή έφερε ξανά στην πόλη μας την συγγραφέα και τον σκηνοθέτη. Η Αναστασία Καλλιοντζή περπάτησε ξανά στην πόλη των φοιτητικών της χρόνων, στην Κομοτηνή που την σημάδεψε.  

-Είμαι από την Πέμπτη στην Κομοτηνή και είμαι πάρα πολύ συγκινημένη. Αισθάνομαι «μεθυσμένη» χωρίς να έχω πιει ούτε μια σταγόνα αλκοόλ. Αν δεν το έχει βιώσει κανείς, δε μπορεί να το καταλάβει. Για μένα η Κομοτηνή είναι ορόσημο, χωρίζω τη ζωή μου σε προ Κομοτηνής και μετά Κομοτηνής εποχή. Εγώ πρόλαβα την πόλη ακόμα όταν η πλατεία Ειρήνης είχε ταξί, περνούσαν από μέσα τα αυτοκίνητα, υπήρχε η ιστορική Φαίδρα. Από τότε έχουν αλλάξει τα πάντα, αλλά έχει παραμείνει η ατμοσφαιρικότητα της πόλης. Αυτό το άρωμα δεν πρόκειται να αλλοιωθεί ποτέ. Εννοείται πως διατηρώ φιλίες στην περιοχή, με πρώτη και καλύτερη τη Μελαχροινή Μαρτίδου που τη λατρεύω. 

-Ένα βράδυ στο facebook η Μελαχροινή έγραψε ότι έρχεται στην Κομοτηνή ο Μανούσος Μανουσάκης, για να τιμήσει την πόλη και να προβάλει την ταινία του. Αυτό μου φάνηκε τόσο συγκινητικό εκ μέρους του, που είπα «τα παρατάω όλα, θα πάω στην Κομοτηνή να ζήσουμε ό,τι ζήσαμε πριν δέκα χρόνια. Θα κάτσω ενάμιση μήνα!». Ο κ. Μανουσάκης δεν το γνωρίζει ότι έχω έρθει, είναι έκπληξη, κι ελπίζω να μην μας …ακούει, γιατί είναι καθοδόν. Νομίζω ότι η ταινία του θα πάει πάρα πολύ καλά, γιατί είναι ένα πολύ ωραίο, γλυκό κι ευαίσθητο θέμα. Ο Μανούσος είναι σπουδαίος κινηματογραφιστής και είναι μια πολύ ευτυχής συγκυρία ότι επέστρεψε στον κινηματογράφο. Έχω την εντύπωση ότι η πραγματική τέχνη ενός σκηνοθέτη φαίνεται στον κινηματογράφο. 

-Όποιος έρχεται εδώ είναι αδύνατο να μην επιστρέψει. Είναι μια πόλη που σημαδεύει ψυχισμούς. Πέρασαν τόσα χρόνια και το αισθάνομαι σα να μην έχει περάσει μία μέρα. Η «μυρωδιά» της πόλης έχει αποτυπωθεί σε κάθε μόριο της ύπαρξής μας. Αυτό είναι απίστευτο. Κλασικά και ?εικονογραφημένα μόλις πάτησα το πόδι μου στην πόλη πήγα στη Βενιζέλου και τους Αγ. Αναργύρους. Εκεί είχα ζήσει μια φοβερή εμπειρία το 1990.

-Εμένα αυτό ήταν το πρώτο μου βιβλίο και γράφτηκε πριν από δεκαπέντε χρόνια. Ο πήχης ανέβηκε μονομιάς ψηλά, κι αυτό παρήγαγε ορισμένες «υποχρεώσεις». Εμένα με σημάδεψε. 

-Παίζει μέγιστο ρόλο. Αν τα πάρουμε τα πράγματα θεολογικά, δεν μας έχει ο Θεός ανάγκη, εμείς τον έχουμε. Νομίζω πως η πίστη στον Θεό είναι ο δικαιολογητικός λόγος για όλες τις αξίες που έχουμε σαν άνθρωποι, ότι δηλαδή αποστρεφόμαστε τον ρατσισμό, την ξενοφοβία.

 

-Εννοείται πως έχω πολύ καλούς φίλους. Οι σχέσεις μας έχουν διατηρηθεί στο πέρασμα των χρόνων τόσο δυναμικές, όσο ήταν τότε.

-Μου αρέσουν τα λιτά πράγματα, διότι ως νέα έζησα μια πάρα πολύ έντονη ζωή στην Κομοτηνή. Έχω δουλέψει σε όλα τα νυχτερινά κέντρα της πόλης. Πλέον είμαι 43ων ετών. Πηγαίνω σε ήσυχα μαγαζιά και σε μέρη που γνωρίζουμε με τους ιδιοκτήτες. Μένω στην Αθήνα, όπου γίνεται ένας χαμός. Αν δεν αποκτήσεις στέκι, δεν περνάς καλά. Μένω στον Κεραμικό, πολύ κοντά στην πλατεία Ομονοίας, οπότε η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από την πλατεία. Είμαστε 100 διαμερίσματα, νομίζω είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πολυκατοικία των Αθηνών. Από το 100, στα 90 μένουν αλλοδαποί, αλλά έχουμε αγαστές σχέσεις. Στον κάθε άνθρωπο βλέπω «εικόνα Θεού». Ο καθένας ορίζεται και προσδιορίζεται από τις πράξεις και τις παραλείψεις του. 

-Είναι ένα τρομερό δίλημμα. Θεωρώ ότι η καλλιτεχνική φύση βοηθάει τον άνθρωπο να αντιμετωπίζει με μια πιο ανάλαφρη διάθεση την άλλη του δουλειά. Πόσο μάλλον, όταν είσαι δικηγόρος, που είναι μια τεχνοκρατική δουλειά που σε φέρνει αντιμέτωπο με το άσχημο «πρόσωπο» της ζωής. Χρειάζεται να αποφορτίζεσαι, γιατί προσωπικά είναι αδύνατο να γίνω τεχνοκράτισσα. 

-Ερχόμενη εδώ και κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο της πόλης, αν είχα έρθει ξαφνικά και δεν ζούσα στην Ελλάδα, θα έλεγα δεν υπάρχει κρίση! Είδα ανθρώπους χαμογελαστούς και φαίνονταν ευτυχισμένοι. Θεωρώ πως στην επαρχία τα πράγματα είναι πάρα πολύ καλύτερα. Η Αθήνα είναι μια τραγική ιστορία. Σε ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος, η κατάσταση είναι πιο αλλοτριωμένη κι εκεί είναι πιο εύκολο στον καθένα να νιώσει μόνος. Ειδικά σε καταστάσεις κρίσης η μοναξιά κάνει τα πράγματα να προσλαμβάνουν αφύσικες προεκτάσεις, ενώ εδώ είναι πιο οικογενειακά. 

-Έχω πολύ σημαντικούς λόγους που έχω αποσυρθεί. Ο σπουδαιότερος όλων είναι ότι θεωρώ πως σε ένα περιβάλλον ακραίας κρίσης, νομίζω ότι θα πρέπει να επικεντρώσω τις δυνάμεις μου στο να βοηθήσουμε εαυτούς κι αλλήλους, για να φύγουμε από όλο αυτό. Η «Παράνοια» ήταν ένα βιβλίο που πραγματεύεται την κρίση και το θεωρώ ακόμα εξαιρετικά επίκαιρο και μάλλον –και δυστυχώς- προφητικό. Βέβαια το «σπορ» μου είναι αδύνατο να το εγκαταλείψω. Γράφω και «γρατζουνάω» διάφορα πράγματα. Αυτό που θέλω να βγάλω στον κόσμο είναι τη συνέχεια της «Παράνοιας», γιατί έχει πολύ υλικό ακόμη. Αυτό θα είναι και το επόμενο βιβλίο μου, που κάποια στιγμή θα βγει προς τα έξω.

-Κανείς δε μπορεί να καταλάβει τι έχει γίνει. Αυτό που μου προκαλεί «ιερό» τρόμο είναι το εξής: όταν συζητάμε για το τι μέλλει γενέσθαι ακούμε συνήθως δύο φράσεις που μου προκαλούν «αλλεργία». Το «δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη» και «το που είσαι ακόμα». Όχι μόνο αποδεχόμαστε τα δεινά, αλλά, γνωρίζουμε ότι θα έρθουν και χειρότερα. Αυτό ακριβώς είναι η μοιρολατρία και δεν ταιριάζει στον Έλληνα. 

-Ευχή μου και προσευχή μου είναι να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στον κόσμο.