Ιστορίες στους διαδρόμους του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας Κομοτηνής

Ουρές, ατελείωτες ώρες αναμονής, πόνος και αγανάκτηση. Με αυτές τις λέξεις περιγράφεται η κατάσταση που βιώνουν γιατροί και ασθενείς στους διαδρόμους του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας Κομοτηνής. Κάθε περίπτωση κρύβει μία τραγική ιστορία. Προκειμένου ο ενδιαφερόμενος πολίτης να εξετασθεί από υγειονομική επιτροπή του ΚΕΠΑ πρέπει να υποβάλλει σχετική αίτηση αξιολόγησης σύμφωνα με τις οδηγίες.  Από 1η Σεπτεμβρίου 2011 στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ δημιουργήθηκε το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας υπαγόμενο στη Διεύθυνση Αναπηρίας και Ιατρικής της Εργασίας της Διοίκησης ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, για την εξασφάλιση της ενιαίας υγειονομικής κρίσης όσον αφορά στον καθορισμό του βαθμού αναπηρίας των ασφαλισμένων όλων των ασφαλιστικών φορέων, συμπεριλαμβανομένου του δημοσίου, καθώς και των ανασφάλιστων, για τους οποίους απαιτείται η πιστοποίηση της αναπηρίας. Στις υγειονομικές επιτροπές του ΚΕΠΑ εξετάζονται: Νέες υποθέσεις, όπου για πρώτη φορά κρίνονται οι ενδιαφερόμενοι από επιτροπές αναπηρίας. Εκκρεμείς υποθέσεις, όπου ήδη έχουν κατατεθεί δικαιολογητικά αλλά δεν πραγματοποιήθηκε εξέταση και δεν έχει εκδοθεί γνωμάτευση. Εκκρεμείς υποθέσεις, όπου έχει αποσταλεί από τον ασφαλιστικό φορέα ο σχετικός φάκελος προς την υγειονομική επιτροπή αλλά δεν διεκπεραιώθηκε η εξέταση από υγειονομική επιτροπή. (πχ παρατάσεις συντάξεων αναπηρίας).

Στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο Μιχάλης Κούσης, τον οποίο εντόπισε ο «Χ» έξω από το ΚΕΠΑ Κομοτηνής. Είχε ήδη περάσει από την επιτροπή και ανέμενε τους γιατρούς να του πουν ότι είναι ελεύθερος να αποχωρήσει και να επιστρέψει μετά από λίγες ημέρες, για να πάρει τα αποτελέσματα. Μέχρι πριν από 2,5 χρόνια είχε αναπηρία 80%, ποσοστό που έπεσε στο 68% μετά τις αλλαγές στο σύστημα πιστοποίησης αναπηρίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της σύνταξης που λάμβανε σχεδόν 20 χρόνια ως άτομο που έχει υποστεί ακρωτηριασμό στα κάτω άκρα. Η σύνταξη του σήμερα διαμορφώνεται στα 549 ευρώ, ενώ οι προσωπικές του ανάγκες εκτιμώνται σε 800 ευρώ το μήνα!

Δευτέρα και Τρίτη από τις 8:30 το πρωί έως τις 12:30 το μεσημέρι λειτουργεί το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας Κομοτηνής. Την Τετάρτη είναι κλειστό, την Πέμπτη γίνεται η παραλαβή των αποφάσεων και την Παρασκευή είναι επίσης κλειστό. Αυτό είναι το πρόγραμμα που αντικρίζουν οι ενδιαφερόμενοι σε ανακοίνωση που βρίσκεται στην είσοδο του ΙΚΑ Κομοτηνής.  Ειδικότερα όσον αφορά στην παραλαβή των αποφάσεων, αφού ο ασθενής εξεταστεί από την επιτροπή, προσέρχεται στο ΚΕΠΑ Κομοτηνής με την ταυτότητα του, για να παραλάβει την απόφαση τις ώρες και ημέρες λειτουργίας του. Σε περίπτωση παραλαβής απόφασης από άλλο πρόσωπο, πέραν του ασθενούς, κατά την παραλαβή της απόφασης πρέπει να προσκομίσει και τη δική του ταυτότητα και του ασθενούς. Αυτή είναι η δεύτερη ανακοίνωση την οποία διαβάζουν εισερχόμενοι στο ΙΚΑ Κομοτηνής οι ενδιαφερόμενοι. 

Το τι γίνεται όμως στους διαδρόμους της υπηρεσίας είναι υπόθεση πονεμένη. Οι γιατροί που αποτελούν τις επιτροπές κάνουν τη δουλειά τους ανέφερε ο κ. Κούσης. Το ζήτημα είναι τι κάνει η πολιτεία για τα άτομα με αναπηρία; Τι παροχές τους προσφέρει προκειμένου να είναι αυτόνομα, να λειτουργούν ισότιμα όπως κάθε άλλος πολίτης αυτής της κοινωνίας; Στην περίπτωση του κ. Κούση δεν κάνει πολλά, προσφέρει 549 ευρώ,  χρήματα με τα οποία πρέπει να συντηρήσει τα δύο ανήλικα παιδιά του, να καλύψει τις ανάγκες του σπιτιού και με κάποιο μαγικό τρόπο όλα τα έξοδα που απαιτούνται για την υγεία του. Ο κ. Κούσης έχει ακρωτηριασμένο πόδι και ήρθε από την Ξάνθη στην Κομοτηνή, προκειμένου να εξεταστεί  από δευτεροβάθμια επιτροπή, καθώς  η Κομοτηνή ανέκαθεν  ήταν έδρα των δευτεροβάθμιων υγειονομικών επιτροπών. «Δε διαφωνώ με τη διαδικασία, διότι υπήρχαν μαϊμού- ανάπηροι, αλλά πρέπει να την απλουστεύσουν», δήλωσε χαρακτηριστικά στο «Χ». «Έπρεπε να κάνουν πιο απλά τα πράγματα για τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν σοβαρές αναπηρίες που δεν είναι ορατές στο μάτι. Αναπηρίες δεν είναι μόνο όσες φαίνονται. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα από εμάς με έναν ακρωτηριασμό αλλά δεν φαίνεται. Για παράδειγμα ένας διαβητικός που δε μπορεί να φάει και να κοιμηθεί ή ένας νεφροπαθής που τρέχει στα νοσοκομεία για να ζήσει είναι ακόμα χειρότερα. Παίρνουμε εμείς κουράγιο βλέποντας ότι υπάρχουν άνθρωποι με πολύ σοβαρότερα προβλήματα υγείας. Γι’ αυτούς έπρεπε να γίνει πιο εύκολη η διαδικασία», ανέφερε. 

Ο κ. Κούσης πέρασε από την πρωτοβάθμια επιτροπή της Ξάνθης, κατά το πόρισμα της οποίας υπέβαλε ένσταση. Έτσι βρέθηκε στην πόλη μας με τη βοήθεια ενός φίλου που τον μετέφερε. «Οι γιατροί δε φταίνε, εφαρμόζουν το γράμμα  του νόμου. Εάν γράψει αναπηρία 70% ή 80% πρέπει να το αποδείξει για να μη χάσει τη θέση του. Το θέμα είναι  η νομοθεσία», ανέφερε. Ο κ. Κούσης έφερε ως παράδειγμα τον ακρωτηριασμό του ποδιού, καθώς η νομοθεσία δίνει διαφορετικά ποσοστά αναπηρίας  ανάλογα με το σημείο ακρωτηριασμού. Το πώς όμως το αντιλαμβάνεται το άτομο που βιώνει την κατάσταση είναι μία άλλη υπόθεση. «Δεν υπάρχει διαφορά εάν το πόδι σου είναι κομμένο στον αστράγαλο ή στην κνήμη, πάλι τεχνικό μέλος χρειάζεσαι. Το κακό είναι ότι δίνουν 50% αναπηρία για τον αστράγαλο, 55% για πιο πάνω, αν δεν έχεις γόνατο σου δίνουν 67%,  άσχετα αν το γόνατο σου είναι κατεστραμμένο». Λίγο κάτω από το γόνατο είναι ακρωτηριασμένο το πόδι του κ. Κούση και όπως ομολόγησε υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται να μπει στο χειρουργείο, ώστε να ακρωτηριάσει και το γόνατο, για να απαλλαγεί από τους πόνους και την ταλαιπωρία στην οποία τον υποβάλλει το σύστημα. Και σαν μη φτάνουν όλα αυτά η ακινησία εξαιτίας του ποδιού του, του έχει προκαλέσει μία σειρά άλλων προβλημάτων, με κίνδυνο ακόμα και  την παραλυσία. 

Για όλα αυτά ο κ. Κούσης  προ μηνών απεύθυνε επιστολή στο ΚΕΠΑ Ξάνθης, τη δευτεροβάθμια υγειονομική επιτροπή, τις ηγεσίες των υπουργείων Υγείας και Δικαιοσύνης καθώς και τον εισαγγελέα. Η αποκαλυπτική επιστολή του αναφέρει τα εξής: «Θα εκφραστώ με λόγια καρδιάς σαν πικραμένος πατριώτης και γονιός και όχι σαν ανάπηρος όπως κάποιοι με βλέπουν. Θα εκφραστώ σαν πατέρας δύο ανήλικων κοριτσιών 7 και 8,5 ετών, μιας και δυστυχώς είμαστε μονογονεϊκή οικογένεια. Τα μεγαλώνω με πολύ στοργή και αγάπη, διότι το έχουν απόλυτη ανάγκη, μιας και το μόνο που έχω να τους δώσω είναι αυτό. Τα προβλήματά μας είναι τεράστια και,  σίγουρα εσείς δεν είστε σε θέση να γνωρίζετε.  Η Μαρίνα μου έγινε 8,5 ετών και μπορεί πλέον να με βοηθάει έστω και λίγο, όπως του να μου δένει τα κορδόνια, να καθαρίζουμε το σπίτι, ακόμη και να φροντίζει την μικρή της αδελφή, μιας και μένουμε σε αγρόκτημα έξω από το χωριό και αυτό είναι ένα πρόβλημα μεγάλο που εσείς δεν μπορείτε να κατανοήσετε. Το γιατί πρώτον δεν γνωρίζετε και δεύτερον δεν σας αφήνουν να λειτουργήσετε με ανθρώπινη συνείδηση, συνείδηση γονιού αλλά και ενός ατόμου με τα προβλήματα που έχω. Παρόλα τα προβλήματα που έχω, όπως τον ακρωτηριασμό του κάτω αριστερού μου άκρου, το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί μετά από χρόνια από την αιτία αυτή είναι στη μέση μου, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μη μπορώ να σηκώσω τίποτε αλλά και να μην μπορώ να σκύψω,  να πιάσω τα πόδια μου. Παίρνω κάθε πρωΐ και βράδυ χάπια,  γιατί κατάντησα υπερτασικός, κοιμάμαι με cipap στους 75 βαθμούς, έχω μόνιμες φλεγμονές στο πόδι μου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να φοράω πάντοτε την προσθήκη και να ταλαιπωρούμε με το καρότσι τις 25 από τις 30 ημέρες του μήνα. Έρχονται στιγμές και μάλιστα πολύ συχνά που παρακαλώ όποιον μπορεί να με εξυπηρετήσει για τη μεταφορά των παιδιών στο σχολείο, λόγω έλλειψης καυσίμων και προβλημάτων υγείας το ίδιο και για άμεσες ανάγκες μου, όχι μόνον τις δικές μου αλλά του σπιτιού και περισσότερο των μωρών μου. 

Εύχομαι να μην σας τύχει κύριε υπουργέ. Παρόλα τα προβλήματα αυτά παρέμεινα να υπηρετώ αυτό που λέγεται πλέον κράτος, άμισθος στην Εθνική Φρουρά με πόστο τις δημόσιες σχέσεις και εκπαίδευση Εθνοφυλάκων στις πληροφορίες για την ασφάλεια της πατρίδας μου, και εδώ και λίγα χρόνια να εκπαιδεύομαι στην Αστυνομική Διεύθυνση Ξάνθης για την πολιτική άμυνα. Ναι θα μπορούσα να απαλλαγώ, λόγω προβλημάτων υγείας, αλλά δεν το έκανα και δεν θα το κάνω γιατί είναι πατρίδα μου, λαός μου και  μέσα σε όλα αυτά είναι και τα παιδιά μου, διότι κάθε άνθρωπος μπορεί να προσφέρει κάτι σε αυτόν τον τόπο ακόμη και από ένα αναπηρικό καρότσι όπως εγώ. Στο σημείο που με φέρατε, το μόνο που σκέφτομαι πλέον είναι εάν δεν είχα τα μωρά μου, να είστε σίγουρος ότι θα είχα δώσει τέλος στην ζωή μου διότι κουράστηκα πάρα πολύ και δεν αντέχω άλλο, από τους αντισυνταγματικούς νόμους σας. Γι? αυτούς τους λίγους λόγους,  όχι ζητώ ΑΛΛΑ ΑΠΑΙΤΩ από το κράτος και από ανθρώπους και μόνο ανθρώπους,  να επανεξετάσουν το θέμα μου περί ημιπληγίας και παραπληγίας για οικονομικούς λόγους.  Ώστε να μπορούν δια αμοιβής κάποια άτομα να με εξυπηρετούν, διότι με 549,00 ευρώ δε δύναμαι να εξοφλήσω τα χρέη στον μπακάλη του χωριού, τον βενζινά και τα δανεικά. Δεν έχω να πουλήσω τίποτε άλλο από την ψυχή μου στο διάβολο. Διότι κάποιο ενοίκιο που έπαιρνα το έχει κατάσχει εις χείρας τρίτου η εφορία για χρέη και,  παρόλα αυτά φαίνεται σαν εισόδημα. Στο κάτω κάτω τι ζητώ; Να έχω ατελώς μέσο μεταφοράς και να δικαιούμαι καύσιμα, όπως όλοι εσείς που μας κυβερνάτε», καταλήγει η επιστολή. 

Διαφορετική είναι η ιστορία του Φεζή Μουσταφά ο οποίος χρόνια προσπαθεί να πάρει πιστοποίηση αναπηρίας, για το διαλυμένο του αστράγαλο. Ήρθε από την Ορεστιάδα στην Κομοτηνή, ώστε να περάσει από δευτεροβάθμια επιτροπή. Το πρόβλημα στο δεξί του πόδι προέκυψε από παθολογικά αίτια σε πολύ μικρή ηλικία. Οι γιατροί αναγκάστηκαν να τοποθετήσουν ειδικές λάμες οι οποίες όπως περιέγραψε, συγκρατούν ουσιαστικά το πόδι του. Εξαιτίας αυτού δεν μπορεί να ανέβει ούτε σκαλοπάτια και φυσικά η εργασία είναι απαγορευτική. Την τελευταία δεκαετία προσπαθεί να πάρει πιστοποίηση αναπηρίας, όμως οι επιτροπές του αναγνωρίζουν αναπηρία 55% με αποτέλεσμα να μη μπορεί πάρει αναπηρική σύνταξη(απαιτεί ποσοστό 67%). Ο κ. Μουσταφά υπέβαλε νέα ένσταση και έτσι βρέθηκε στην Κομοτηνή για τον έλεγχο του. «Δεν μπορώ να κινηθώ, οι λάμες μου επιτρέπουν συγκεκριμένες κινήσεις, είναι κάτι που έχω από το 1981», ανέφερε σχετικά.  Ο κ. Μουσταφά είναι πατέρας τριών παιδιών, το ένα από τα οποία είναι μαθητής λυκείου και το δεύτερο μαθητής γυμνασίου. Η αδυναμία του να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια του, του έχει προκαλέσει ψυχολογικά προβλήματα όπως ανέφερε με αποτέλεσμα σήμερα να ακολουθεί ειδική αγωγή.  Οι γονείς και ο αδερφός του, στηρίζουν την οικογένεια του και ο ίδιος ελπίζει πως η αυτή τη φορά, η επιτροπή θα του δώσει το ποσοστό αναπηρίας που θα του εξασφαλίσει έστω μία μικρή σύνταξη.