Η Ροδόπη ?87 αναζητάει την παλιά της αίγλη

-Ξεκινήσαμε με έναν συνδυασμό που δεν μας βγήκε στα μέσα της σεζόν. Από εκεί και πέρα προσπαθήσαμε να τα δώσουμε όλα στο τέλος και ανταμειφθήκαμε από το αποτέλεσμα. Βέβαια τα τρία –και ιδίως τα δύο- τελευταία παιχνίδια ήταν πολύ κρίσιμα για μας. Από το τρίτο ξεκινήσαμε να παίρνουμε τα πράγματα πιο σοβαρά. Κάναμε κάποιες διορθώσεις και στο σύστημα και γύρισε η Σοφία Παρμαξή και κάποιες άλλες παίκτριες από τραυματισμούς. Τα κορίτσια έδωσαν περισσότερη ώθηση και βοήθησαν περισσότερο και στην ψυχολογία, γιατί η Σοφία, εκτός από αρχηγός της ομάδας, επειδή είναι και χρόνια στα γήπεδα, γνωρίζει κάποια πράγματα και βοηθάει τις συμπαίκτριές της, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Έτσι ανεβαίνει αυτομάτως η ψυχολογία τους και είναι όλα καλύτερα.

-Υπήρχε γκρίνια πάρα πολύ, ειδικά στην αρχή που τα αποτελέσματα δεν ήταν όπως τα περιμέναμε. Προσπαθήσαμε να δούμε τι φταίει, ώστε να το διορθώσουμε, κάναμε κάποιες αλλαγές που βοήθησαν πολύ, τονώσαμε την ψυχολογία των κοριτσιών. Νομίζω ότι κάθε φορά προσπαθούμε να προβλέψουμε τα προβλήματα, αλλά φέτος δεν μπορέσαμε, βέβαια όχι λόγω απειρίας, γιατί η ομάδα είναι από το ?87, εγώ παίζω 20 χρόνια και τα άτομα που είναι δίπλα μου στο συμβούλιο είναι 10-15 χρόνια.

-Ξεκινήσαμε από την Χαλκίδα. Εκεί προσπάθησα να έχω όσες παίκτριες μπορούσα στο ξενοδοχείο, για να τους μεταδώσω ότι από εδώ και πέρα πρέπει να κάνουμε το τρία στα τρία και να πούμε ότι προσπαθήσαμε, δεν το βάλαμε κάτω και δεν ρίξαμε λευκή πετσέτα και πως στο τέλος τα καταφέραμε. Ξεκινήσαμε από εκεί. Αντιμετωπίσαμε μια πολύ αρνητική διαιτησία στον αγώνα με την Χαλκίδα, η οποία μας έβγαλε από τα νερά μας. Προσπαθήσαμε να μην έχουμε απώλειες, ούτε λόγω τραυματισμών, ούτε λόγω καρτών, γιατί προς το τέλος κινδυνέψαμε και βγήκαμε από τα όριά μας. Αλλά κάποια στιγμή η λογική υπερίσχυσε και τα καταφέραμε. Γυρίσαμε στην Κομοτηνή, αναδιοργανωθήκαμε και είπαμε ότι τα δύο τελευταία παιχνίδια πρέπει να τα πάρουμε οπωσδήποτε. Έτσι ξεκίνησε ο αγώνας με τον Μαγνησιακό. Εκεί φοβηθήκαμε μόνο προς το τέλος, γιατί είχαμε το άγχος, όπου στο τέλος χάσαμε και ένα πέναλτι. Εκεί πήραμε τα πάνω μας, αυτή η νίκη μας «έδωσε» και την επόμενη.

-Με τον Κωνσταντίνο είμαστε χρόνια δίπλα-δίπλα. Από τότε που ξεκίνησα σαν προπονήτρια ήταν ο Ντίνος γραμματέας αλλά έκανε και πολλά άλλα, γιατί ο καθένας στην ομάδα κάνει τρία-τέσσερα πράγματα. Τον ευχαριστούμε κάθε μέρα και η επιβράβευσή του είναι πως βλέπει αυτή την ομάδα να κερδίζει. Το χαίρεται και με την οικογένειά του στα ταξίδια. Περνάμε ωραία και είμαστε όντως σαν οικογένεια. 

-Ακόμη δεν έχουμε κάτσει να τα βάλουμε κάτω. Οι πανηγυρισμοί μας είναι ακόμη πολύ νωποί. Σίγουρα, για να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω χρειάζονται και χρήματα. Αν υπάρχει το χρήμα, θα έρθουν όλα τα άλλα. Είναι πρωταρχικό. Οι παίκτριες θα έρθουν, αν βρεθεί κάποιος να μας χορηγήσει τα χρήματα. Στόχος μας θα είναι να μην πέσουμε, να παραμείνουμε στη Β?, να κάνουμε μια καλή πορεία. Εγώ προσωπικά θέλω από την ομάδα να εγκατασταθεί στη Β? καιρό, ώστε να κάνει ένα καλό σύνολο και κάποια στιγμή που θα είναι έτοιμη ποδοσφαιρικά και χρηματικά, να κάνει το βήμα παραπάνω και να καθιερωθεί και στη μεγάλη κατηγορία, που χρόνια ήταν και αξίζει να είναι.

-Η Σοφία και η Σωτηρία είναι και οι δύο προπονήτριες. Η Σωτηρία έχει αναλάβει περισσότερο τα γραφειοκρατικά, γιατί είναι και το αντικείμενο που σπούδασε. Πήγαμε στα δημοτικά σχολεία και κάναμε ένα μίνι μικτό τουρνουά. Εκεί μιλήσαμε με τους δασκάλους και τους προέδρους της ΕΠΣ. Όσο μπορούν να βοηθήσουν, για να δώσουμε ώθηση στο θέμα, γιατί παλεύουμε καιρό να το κάνουμε και όλο κάτι γίνεται. Τις περισσότερες φορές ξεκινούσαμε τον σχεδιασμό τον ακαδημιών, μετά δίναμε περισσότερη προσοχή στη μεγάλη ομάδα κι έμενε  εκείνο πίσω. Γι? αυτό τώρα δεν ανακατεύομαι και πολύ με τις ακαδημίες, γιατί θέλω να υπάρχουν άνθρωποι που να είναι μόνο εκεί, γιατί εγώ το ξεκινούσα αλλά στα μισά η προσωπική και επαγγελματική μου ζωή με κουράζει. Τα κορίτσια «τρέχουν» τα πρόγραμμα καλύτερα.

-Κάθε άθλημα πιστεύω ότι προσφέρει την χαρά, το ξέσπασμα. Εμείς πωρωνόμαστε για την μπάλα. Είναι ένας τρόπος να ξεφεύγεις, να γυμνάζεσαι να αποκτάς φίλους και πειθαρχία. Το ποδόσφαιρο είναι ένα πολύ πειθαρχημένο άθλημα, είναι ομαδικό. Βοηθάει και στην επαγγελματική αλλά και στην προσωπική ζωή, όπως έχει βοηθήσει κι εμάς. 

-Εγώ ακόμη παίζω και στις προπονήσεις και στους αγώνες. Είναι λίγο μπερδεμένα τα πράγματα, γιατί έχω στο μυαλό μου να καθοδηγήσω και τα πράγματα. Σίγουρα το δικό σου το λάθος, θα είναι τρεις φορές λάθος, γιατί το κάνεις εσύ που υποτίθεται ότι διδάσκεις τα σωστά. Μπορεί να κάνω μια λάθος πάσα και να έχω πει 200 φορές να μην κάνουμε λάθος πάσες. Κι εγώ κάνω λάθη, δεν είπα ποτέ ότι είμαι τέλεια και σαν άνθρωπος και σαν παίκτρια. Οπότε τα κορίτσια κατανοούν και με αντιμετωπίζουν έτσι μέσα στο γήπεδο.

-Το παρελθόν είναι παρελθόν. Τότε υπήρχε μια παρέα, όχι πως τώρα δεν είμαστε. Απλώς τότε ήμασταν μια παρέα με την κ. Τάνια Καρασταμάτη που εργάζεται στον «Χ» και με άλλες κοπέλες και ήμασταν όλη μέρα μαζί. Στην προπόνηση, στα σχολεία, στα φροντιστήρια. Με τις κοπέλες αυτές κάνουμε παρέα ακόμη, δεν είναι φίλες, είναι στην ουσία αδελφές. 

Έλλειψε από την ομάδα στη μεγαλύτερη διάρκεια της χρονιάς, λόγω ενός προβλήματος που αντιμετώπισε στους κοιλιακούς. Με το σύνθημα «η νίκη είναι μονόδρομος», φορώντας το σήμα της αρχηγού, επέστρεψε δυναμικά την κατάλληλη στιγμή και πέτυχε 4 γκολ στους 2 τελευταίους αγώνες, 2 εντός έδρας κόντρα στον Βόλο και άλλα 2 εκτός έδρας κόντρα στην Πανσερραϊκή. 

Για τον ρόλο της μιλάει η ίδια:  «κρατούσα ψηλά την επίθεση κι απασχολούσα την αντίπαλη άμυνα έτσι, ώστε να έχουμε περισσότερες παίκτριες να ανεβαίνουν από εμάς, για να τις κλείνουμε στο μισό γήπεδο. Παίζαμε πιο επιθετικά», ενώ για το αποτέλεσμα στον τελευταίο αγώνα τονίζει πως «φαινομενικά ήταν δύσκολο, αλλά στη διάρκεια του αγώνα έτσι όπως παίξαμε εμείς, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν και τόσο δύσκολο».

Προέρχεται από την Αθήνα και βρήκε την Κομοτηναϊκη οικογένειά της στο πλευρό της κ. Περιβολοπούπολου και του ΔΣ της ομάδας. «Ό, τι θέλουμε ό, τι ώρα για αν είναι, είναι εκεί» αναφέρει η παίκτρια για τους ανθρώπους της Ροδόπης, στην ομάδα όπου το «εγώ» καθεμιάς υποτάσσεται στο γενικό καλό της ομάδας. Δυστυχώς για τη Ροδόπη ?87 η παίκτρια ολοκληρώνει τον κύκλο σπουδών της στα ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής και θα μπορεί να ενισχύσει τον σύλλογο μόνο μέχρι τον Φεβρουάριο του 2016. 

Τα συναισθήματά της για την παραμονή είναι δυνατά: «χάρηκα ιδιαίτερα που μείναμε, γιατί όταν η ομάδα έπαιζε στην τρίτη κατηγορία, φαινόταν ότι δεν είναι για εκείνη την κατηγορία και πως έπρεπε να ανέβει», ενώ για τα παλιότερα χρόνια ανακαλεί πως «οι μνήμες που έχω από πιο παλιά είναι με την Βίκυ. Εκείνη μου έμαθε πώς να παίζω, τι να κάνω και πως να κινούμαι μέσα στο γήπεδο. Πέρα από το γήπεδο κάνουμε και παρέα και εκτός από τις ποδοσφαιρικές τις συμβουλές, υπάρχουν και οι υπόλοιπες». Η Ροδόπη είναι μια «οικογένεια» και σύμφωνα με την Σωτηρία, όπου στην Καστοριά κατάλαβε ότι η μεγαλύτερη χαρά του ποδοσφαίρου έγκειται στην ομαδικότητα και στα έντονα συναισθήματα που δοκιμάζουν όλες μαζί.