Η Παπαδριέλλειος Πινακοθήκη γίνεται εργαστήρι εικαστικών τεχνών

Σε εργαστήρι εικαστικών τεχνών μετατρέπεται η κλειστή και ανεκμετάλλευτη μέχρι σήμερα Παπαδριέλλειος Πινακοθήκη, χάρη στο μνημόνιο που θα υπογράψει ο Δήμος Κομοτηνής με τον σύλλογο καλλιτεχνών Ν. Ροδόπης «Αθηνίων». Στα πρότυπα της παραχώρησης του μουσείου φυσικής ιστορίας Πανδρόσου στην Οικολογική Ομάδα Ροδόπης, ο Δήμος αποφάσισε να προχωρήσει σε μία ακόμα παραχώρηση ώστε το συγκεκριμένο δημοτικό ακίνητο και χώρος πολιτισμού να αξιοποιηθεί και να αναδειχθεί στο κοινό. Η απόφαση παραχώρησης εγκρίθηκε ομόφωνα από το δημοτικό συμβούλιο Κομοτηνής, που συνεδρίασε το μεσημέρι της Μεγάλης Τετάρτης. Η απουσία χρημάτων, προσωπικού, αλλά και διάθεσης εκ μέρους των δημοτικών αρχών διαχρονικά να βρουν ένα τρόπο συνεχούς και αδιάλειπτης λειτουργίας των πολλών δημοτικών μουσείων και χώρων πολιτισμού που διαθέτει η πόλη, έχουν σαν αποτέλεσμα να παραμένουν κλειστά για τους επισκέπτες ακόμα και τους μαθητές ή φοιτητές της πόλης και να ανοίγουν μόνο για ειδικές περιπτώσεις. 

Όπως πληροφορούμαστε από την ιστοσελίδα city-life η δημιουργία δημοτική πινακοθήκης στην Κομοτηνή αποτέλεσε όραμα και προσπάθεια του αειμνήστου δημάρχου Γ. Παπαδριέλλη, του οποίου το όνομα φέρει, που συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε από τους διαδόχους του. Η δημοτική πινακοθήκη εφοδιάστηκε με μια αξιόλογη δωρεά της Κ.Ε.Δ.Κ.Ε. εις μνήμη του Γ. Παπαδριέλλη και εγκαινιάστηκε επί δημαρχίας Δημήτρη Κοτσάκη, στις 18/05/2009. Το κτήριο στο οποίο στεγάζεται η Πινακοθήκη χτίστηκε από τον Ζαφείριο Στάλιου μεταξύ 1903-1905(6) ως οικεία και βρίσκεται  στην οδό Γ. Κονδύλη 64. Λίγα χρόνια πριν, στις αρχές τις δεκαετίας 1880, είχε αρχίσει να λειτουργεί ο ατμοκίνητος αλευρόμυλος της οικογένειας στο ακριβώς απέναντι οικόπεδο. Η οικογένεια Στάλιου ήρθε στην Κομοτηνή από την Ξάνθη, όπου είχε ήδη επιδείξει σημαντικό κοινωφελές έργο με την ανέγερση εκπαιδευτηρίου.

Η οικεία Στάλιου στην Κομοτηνή, ανήκει στη γενιά εκείνη των αρχοντικών που εισάγουν νέα στοιχεία στην εξωτερική και εσωτερική διακόσμηση των κατοικιών. Στοιχεία που εισάγονται με χρονολογική καθυστέρηση από τα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Ανατολικής Ευρώπης, με τα οποία μεγαλέμποροι της Θράκης όπως η οικογένεια Στάλιου, είχαν τακτικές συναλλαγές. Είναι επιβεβαιωμένο άλλωστε ότι τα αρχικά κεραμίδια καθώς και οι χειρολαβές (σπανιολέτες) των παραθύρων, είχαν εισαχθεί από τη Μασσαλία. Το ίδιο ισχύει και για τον πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο, με τοιχογραφίες και οροφογραφίες. Είναι χαρακτηριστικό των θρακιώτικων κατοικιών να κοσμούνται με τοιχογραφίες κυρίως οι άνω όροφοί τους (όπως συμβαίνει και με την οικεία Σκουτέρη). Στην πόλη μας δυστυχώς, το κτήριο αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα δείγματα της τέχνης αυτής που σώζονται ως τις μέρες μας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι ένα κτήριο, τόσο συνδεδεμένο με την ζωγραφική τέχνη, κρίθηκε κατάλληλο για να φιλοξενήσει τη Δημοτική Πινακοθήκη.

Τα εκθέματα, είναι έργα Ελλήνων καλλιτεχνών, νεότερων αλλά και ήδη καταξιωμένων, όπως οι Θανάσης Στεφόπουλος, Κλεοπάτρα Δίγκα, Εύα Μελά, Μαρία Κτιστοπούλου, Μαρίνα Μαραβελάκη, και πολλοί άλλοι ακόμη. Προσφέρουν ένα μικρό πανόραμα των κινημάτων ζωγραφικής που παρατηρήθηκαν στην ελληνική τέχνη, κυρίως στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα κι έτσι, μια ευκαιρία περιήγησης στην ιστορία της νεότερης ελληνικής ζωγραφικής και των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν από τους εικαστικούς μας καλλιτέχνες. Η γνωριμία γίνεται μέσα από έργα νατουραλιστικά και αφηρημένης τέχνης, από άλλα με έντονα στοιχεία εξπρεσιονισμού, κάποια με μικτές τεχνικές όμως και με σύγχρονα υλικά (πλεξιγκλάς).

Στο μνημόνιο συνεργασίας που θα υπογραφεί μεταξύ του Δήμου Κομοτηνής και του συλλόγου καλλιτεχνών Ν. Ροδόπης «Αθηνίων», προβλέπεται ότι ο σύλλογος θα έχει την ευθύνη συντήρησης του χώρου, ενώ τα μέλη του θα πρέπει να μεριμνούν ώστε η δημοτική πινακοθήκη να είναι επισκέψιμη στο κοινό, κατόπιν συνεννόησης. 

Δήμητρα Συμεωνίδου