"Η χρυσή λύρα" το κορυφαίο φολκλορικό φεστιβάλ στο Ρούσε

Στην παραδουνάβια πόλη Ρούσε Βουλγαρίας πραγματοποιήθηκε το  44η φολκλορικό φεστιβάλ "Η χρυσή λύρα". Είναι ένα από τα πρώτα στη Βουλγαρία φόρουμ για παραδοσιακή κουλτούρα. Εκατοντάδες ερμηνευτές - χορευτικά συγκροτήματα και χορωδίες, οργανοπαίχτες, ομάδες για λαϊκά έθιμα προσελκύουν κάθε έτος λάτρες της λαϊκής δημιουργίας από τη χώρα και το εξωτερικό.  Το φεστιβάλ παρουσίασε την παραδοσιακή κληρονομιά της περιοχής του Ρούσε, και της ευρύτερης περιοχής της κεντρικής και ανατολικής Βόρειας Βουλγαρίας με  40 συγκροτήματα και πολλούς  σολίστες ηλικίας από 6 έως 80 ετών που συναγωνίστηκαν για το μεγάλο βραβείο "Η χρυσή λύρα". Ο διαγωνισμός περιλάμβανε  δύο κατηγορίες - διασκευές και αυθεντικό φολκλόρ. Ο  Νικολάι Νένοφ, διευθυντής του Μουσείου του Ρούσε, υφηγητής Εθνολογίας και μέλος της ελλανοδίκης επιτροπής: θα πει ότι  "Η χρυσή λύρα" είναι φεστιβάλ που εμφανίστηκε μαζί με πολυάριθμα παρόμοια φόρουμ. Διεξάγονταν επί χρόνια σε μία φυσικά αμφιθεατρική περιοχή κοντά στο Ρούσε. Ενώ τα τελευταία δύο χρόνια μεταφέρθηκε στο κέντρο της πόλης με σκοπό να είναι πιο ελκυστικό και προσιτό για όλους που αγαπούν την λαϊκή τέχνη". 

"Με την πάροδο του χρόνου τα κριτήρια της ελλανοδίκης επιτροπής που αποτελείται από μουσικολόγο, εθνογράφο, χορογράφο ακολουθούσαν την εξέλιξη της λαϊκής δημιουργίας", συνεχίζει ο κ. Νένοφ. "Ο αστικός πολιτισμός επηρέασε τα τραγούδια, τους χορούς και γενικά το φολκλόρ των ντόπιων ανθρώπων, που σήμερα παρουσιάζονται στις σκηνές του φεστιβάλ. Το πλεονέκτημα της εκδήλωσης είναι ότι δημιουργεί προϋποθέσεις για διαδοχικότητα μεταξύ των γενιών".

Συνεχίζονται τα έθιμα όπως το Τζαμάλ από το χωριό Κόσοφ, που συμπεριλήφθηκε στο σύστημα των ζωντανών ανθρώπινων θησαυρών υπό την αιγίδα της UNESCO. Κοντά στο χωριό Κόσοφ είναι το χωριό Ιβάνοβο , όπου βρίσκονται οι βραχώδεις εκκλησίες , που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Στο χωριό Ιούπερ πάλι της περιοχής του Ράζγραντ ο ντόπιος πληθυσμός έχει διατηρήσει το έθιμο των Λαζαρίνων, το οποίο ακόμα στα τέλη του 19ου αιώνα περιγράφει ο Βούλγαρος εθνογράφος Ντιμίταρ Μαρίνοφ.  Να που οι γείτονές μας ξέρουν να αναδεικνύουν τα έθιμα τους δίνοντάς τους διεθνή διάσταση. Πολύ πιο οργανωμένα αναβιώνουν και στην ελληνική Θράκη αλλά ποτέ κάτω από μια συγκροτημένη παρουσία με επιστημονική υποστήριξη στα πλαίσια ενός φεστιβάλ. Μήπως πρέπει να διδαχθούμε από τους γείτονές μας;