Η εικονική δίκη δεν είχε κοινό

Τα συγχαρητήρια συμφοιτητών και καθηγητών τους απέσπασαν οι φοιτητές, οι οποίοι έφεραν εις πέρας και φέτος την εικονική ποινική δίκη της Νομικής Σχολής Κομοτηνής. Πρόκειται για έναν θεσμό πολλών χρόνων που αναβίωσε και αυτή τη χρονιά από τεταρτοετείς φοιτητές. Έτσι το Σάββατο 21 Μαρτίου το κεντρικό αμφιθέατρο της σχολής στην πανεπιστημιούπολη μετατράπηκε σε δικαστική αίθουσα, όπου όλοι είχαν το ρόλο τους. Δικαστές, δικηγόροι, κατηγορούμενοι, μάρτυρες, όλοι είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν λόγο μέσα από μία εικονική δίκη, η οποία δεν υστερούσε σε τίποτα από μία πραγματική δίκη. Το ρόλο της προέδρου του δικαστηρίου είχε η Αναστασία Καρδάτου, τεταρτοετής φοιτήτρια Νομικής Σχολής. Δίκη σε δεύτερο βαθμό για ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά συναυτουργία και ηθική αυτουργία, απασχόλησε τους φοιτητές. Γι’ αυτό το λόγο το δικαστήριο δίκασε με σύνθεση μικτού ορκωτού, που σημαίνει ότι έλαβαν μέρος και ένορκοι. 

Να σημειωθεί ότι ο βαθμός στα μαθήματα του Ποινικού και του Ποινικού Δικονομικού Δικαίου, ήταν κριτήριο που ελήφθη υπόψη, για την κατανομή των θέσεων που έλαβαν οι φοιτητές στη δίκη. Η ανθρωποκτονία που εξέτασαν, ως μέλη μίας δίκης, οι φοιτητές του ΔΠΘ, ήταν πραγματικό γεγονός. Αφορούσε ένα έγκλημα που τελέστηκε πριν από μερικά χρόνια μεταξύ τοκογλύφων, όταν κάποιος τοκογλύφος προσπάθησε να κερδίσει από την πελατεία άλλου τοκογλύφου, με αποτέλεσμα οι παρανομούντες να οδηγηθούν ακόμα και στο έγκλημα, προκειμένου να διαφυλάξουν τα έσοδα από τις παράνομες δραστηριότητές τους. 

Οι φοιτητές έδειξαν ότι είχαν μελετήσει και παρουσίασαν μία δίκη ολοκληρωμένη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, που διήρκησε για πολλές ώρες, είχε στιγμές έντασης, εμπεριστατωμένες αγορεύσεις και μάρτυρες που προσπάθησαν να φωτίσουν την αλήθεια. Συνεπώς η δυσαρέσκεια ήταν δικαιολογημένη για τον μικρό αριθμό των φοιτητών που παρευρέθησαν για να παρακολουθήσουν την εν λόγω δίκη, όπως επίσης και για την απουσία πολλών καθηγητών της Νομικής Σχολής. Οι συμμετέχοντες φοιτητές κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια και αφιέρωσαν πολύ από τον ελεύθερό τους χρόνο, ώστε να βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα και να το παρουσιάσουν στους υπόλοιπους με σκοπό τη βιωματική γνώση, η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με το μάθημα που γίνεται στο αμφιθέατρο. Το σίγουρο είναι ότι θα έπρεπε να τιμηθούν οι φοιτητές τόσο με την παρουσία των συμφοιτητών τους, όσο και με αυτήν των καθηγητών και όχι μόνο του Ποινικού Δικαίου, που ακόμα και από τον ίδιο τον κλάδο οι περισσότεροι δεν παραβρέθηκαν στη δίκη. Εκφράστηκε η ελπίδα σε επόμενες συναφείς απόπειρες η ανταπόκριση να είναι μεγαλύτερη. 

Δήμητρα Συμεωνίδου