Την χρονιά που σήμερα αποχαιρετάμε, την ζήσαμε όλοι μαζί. Τα γεγονότα, καλά και άσχημα, τα βιώσαμε από κοινού, όμως σίγουρα στην αποτίμησή τους, ο καθένας από εμάς θα έχει κάτι διαφορετικό να θυμάται, ένα συναίσθημα, μία σκέψη. Αυτά τα διαφορετικά συναισθήματα και τις σκέψεις, ζητήσαμε να καταγράψουν οι συμπολίτες μας, άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, επαγγελματικών και κοινωνικών καταβολών. Στην αποτίμησή τους γράφουν για εμάς, γράφουν για εσάς, γράφουν για τον ίδιο τους τον εαυτό. Αναπολούν, αλλά κυρίως εύχονται. Στην εκπνοή του χρόνου?
Το βαλς των χαμένων ψευδαισθήσεων
Γράφει ο Γιώργος Κεφαλίδηςπεριβαλλοντολόγος, MSc Ενέργεια και Οικονομία, City University London
Το 2015 είναι δεδομένο ότι αποτέλεσε μια ταραχώδη και γεμάτη εντάσεις χρονιά, τόσο για την ελληνική, όσο και για την ευρωπαϊκή κοινωνία. Η ανασκόπηση της χρονιάς μπορεί να βασιστεί στις λέξεις, στις εκφράσεις κλειδιά που κυριάρχησαν στο καθημερινό λεξιλόγιό μας.
«Νέο-Ανανέωση» Πριν ακριβώς ένα χρόνο, μετρούσαμε αντίστροφα, όχι όμως για τον ερχομό των Χριστουγέννων, αλλά για την άνοδο της αριστεράς στην κυβέρνηση, η οποία θεωρητικά θα έφερνε μαζί της νέες προοδευτικές πολιτικές, οι οποίες θα αποδομούσαν δια παντός το ήδη σαθρό παλαιό πολιτικό σύστημα και θα έβγαζαν την χώρα από τον μαύρη τρύπα της ύφεσης. Οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν σε συνδυασμό με την ακατάπαυστη προεκλογική παροχολογία, έπεισαν τον ελληνικό λαό ότι ο ερχομός του Άγιου Βασίλη, απλά θα καθυστερούσε 20 ημέρες μέχρι τις εθνικές εκλογές. Το αποτέλεσμα της μέχρι τώρα πολιτικής της συγκυβέρνησης ήταν μια πολύ προσεγμένη επικοινωνιακή στρατηγική, η οποία αποσκοπούσε καθαρά στην ενίσχυση της κομματικής σταθερότητας τους και το καταβαράθρωνα όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων, αδιαφορώντας παντελώς για την οικονομική και επιχειρηματική ανάπτυξη της χώρας. Τις παραπάνω πολιτικές πόλωσης τις έχουμε ζήσει επανειλημμένως κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Η ουσία όμως του «νέου» έγγειτε αλλού, στην προσδοκία μας για καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας, αντάξιας του πολιτισμού μας, αντιλήψεις μακριά από κομματικοποιημένες κοινωνίες και κοινωνικές συμμαχίες που δεν θα βασίζονται μόνο σε κομματικά και συνδικαλιστικά όργανα. Στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, συνήθως κυριαρχούν οι εύκολες και γρήγορες λύσεις, οι οποίες είναι περισσότερο εύηχες, λαϊκίστικες και αυξάνουν τα ποσοστά δημοφιλίας του εκάστοτε πολιτικού προσώπου. Η αποτυχία τέτοιων τακτικών είναι δεδομένη, αφού βασιζόταν στο εθνικό μας άθλημα, που ήταν το να πουλάμε «αέρα» . Η πραγματικότητα και η ρεαλιστική προσέγγιση ανέδειξαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, τα οποία δυστυχώς τα συνειδητοποιήσαμε ως λαός ετεροχρονισμένα.
«Δημοκρατία - Λαϊκή κυριαρχία» Φέτος χορτάσαμε ως έθνος από πολιτικές διαδικασίες, αφού καλεστήκαμε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας 3 φορές. Την κορυφαία πολιτική στιγμή αποτέλεσε το δημοψήφισμα, όπου μέσα σε μια άκρως πολωμένη εβδομάδα, με φανατικές δηλώσεις και από τις δύο αντικρουόμενες πλευρές, οδηγηθήκαμε από την αντίσταση προς τον ξένο κατακτητικό παράγοντα, την επανάσταση, την εθνική αξιοπρέπεια, την ματαιοδοξία και την απογοήτευση. Χρησιμοποιήσαμε με αναποτελεσματικό και θεατρινίστικο τρόπο (θεαθήναι) το απόλυτο όπλο της δημοκρατίας που είναι το δημοψήφισμα, τοποθετώντας 2 προτάσεις που αποτελούσαν παγίδα για το ίδιο μας το μέλλον (αυτοπυροβοληθήκαμε).
«Μεταρρυθμίσεις- Γεωγραφική θέση». Μετά το πέρας των καλοκαιρινών «επίπονων» διαπραγματεύσεων, έκανε και πάλι την εμφάνιση της στην καθημερινότητα μας η επαναλαμβανόμενη επικοινωνιακή τακτική της αξιοποίησης του εθνικού μας πλούτου και της γεωγραφικής μας θέσης, καθώς και η εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Για άλλη μια φορά η αναπτυξιακή πολιτική στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν «κρυφή» και το σχέδιο της εφαρμογής όλων των μεταρρυθμίσεων ήταν «επτασφράγιστο μυστικό». Πρακτικές και ρεαλιστικές αναπτυξιακές προτάσεις, οι οποίες θα λειτουργούν ως αντίβαρα στα υφεσιακά μέτρα, είναι φανερό ότι εκλείπουν ή πολύ απλά δεν υπάρχουν και αν υπάρχουν, δεν θα ειπωθούν, αφού ο καθημερινός πολιτικός διάλογος επικεντρώνεται σε κουτσομπολίστικες διενέξεις και αντιπαραθέσεις, που απλά έχουν ως στόχο τον αποπροσανατολισμό μας από τα πραγματικά προβλήματα.
«Μηδενισμός-Απαξίωση». Το τέλος της φετινής χρονιάς, βρίσκει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας απογοητευμένο και αηδιασμένο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα, που είχε εσκεμμένα καλλιεργήσει κλίμα υπεραισιοδοξίας, χρησιμοποιώντας επικοινωνιακές μεθόδους, που βασιζόταν κυρίως σε σενάρια συνωμοσιολογίας, ψευδαισθήσεις και ουτοπικές πολιτικές στρατηγικές. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι αποτελούν τον καθρέφτη των ίδιων μας των εαυτών, όποτε πρέπει και εμείς να αναλογιστούμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Το επικίνδυνο σε τέτοιες περιόδους, δηλαδή όταν ένας λαός διακατέχεται από συναισθήματα αδιαφορίας και απαξίωσης των πάντων, είναι η εκμετάλλευση της υπάρχουσας πολιτικής κατάστασης από ακροδεξιές, φασιστικές δυνάμεις, που συνεχώς δείχνουν ότι αυξάνουν τα ποσοστά τους, εκκολάπτοντας δυνάμεις εντός της κοινωνίας, και έχοντας ως σύμμαχο την καταστροφολογία και τον εκμηδενισμό κάθε υγιούς δημοκρατικής και προοδευτικής διαδικασίας, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να την εκφυλίσουν.
«2016». Στο μέλλον, κρίνεται απαραίτητη η απαγκίστρωσή μας από την νοοτροπία του «ξερόλα», που θα μας βοηθήσει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, που με την σειρά της θα αποτελέσει αρωγό στην καλλιέργεια μιας νέας προοδευτικής και όχι συντηρητικής και χειραγωγήσιμης κουλτούρας. Επίσης, κρίνεται απαραίτητη η αποφυγή των πολιτικών προσώπων που τείνουν στον «τενεκεδισμό», την ημιμάθεια, τον παραγοντισμό και υπολείπονται στον τομέα της διαχείρισης της εξουσίας, καθώς και του οράματος .Καταληκτικά, η επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό, πρέπει να αποτελέσει βασική προτεραιότητα της στρατηγικής της εκάστοτε κυβέρνησης στο μέλλον, βάζοντας τέλος στην διαρροή επιστημονικού δυναμικού προς το εξωτερικό.
.jpg)
Τι παίρνει το 2015 που φεύγει και τι μας αφήνει...
Γράφει ο Σάκης Λιπορδέζης μαθηματικός
Το 2015 φεύγει και παίρνει μαζί του τα μύρια όσα ανήκουστα ακούσαμε και ανείπωτα ειπώθηκαν και όσα συνέβησαν που δεν φθάνει ένας τόμος να γραφούν, αλλά και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε και να σας χαλάμε τη διάθεση για μια ακόμη φορά αγαπητοί αναγνώστες, ενώ ο στόχος μου είναι ακριβώς το αντίθετο.
Άλλωστε ο γράφων από τη φύση του ανήκει στους θετικιστές και τους αισιόδοξους. Ξέρετε ως δάσκαλος το πλέον παιδαγωγικό παιχνίδι με θεαματικά και θετικά αποτελέσματα, που έπαιξα με τους μαθητές μου ήταν το «Ανακάλυψε το διαμαντάκι του συμμαθητή σου». Σ? αυτό λοιπόν το παιχνίδι ο καθένας μαθητής ήταν υποχρεωμένος να ανακαλύψει και να εκφράσει κάτι θετικό από το χαρακτήρα του καθενός από τους υπόλοιπους συμμαθητές του. Στο τέλος του παιχνιδιού είναι δύσκολο να σας περιγράψω την υπέροχη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην τάξη και το κλίμα μεταξύ των. Συνέβη μάλιστα το εξής παράδοξο. Την ώρα που έγραφα αυτό το κείμενο μου τηλεφώνησαν ένα τμήμα συμμαθητών που συναντήθηκαν τα Χριστούγεννα για καφέ ενώ έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την αποφοίτησή τους και μου είπαν αν μπορώ να τους συναντήσω. Τους ρώτησα αν θυμούνται το παιχνίδι και μου είπαν: «Αυτά ποτέ δεν ξεχνιούνται και πάντα όταν βρισκόμαστε θα συζητιούνται.» Αλλά και σε όσα τμήματα έπαιξα αυτό το παιχνίδι παρατήρησα ότι αναπτύχθηκε φιλία και δέσιμο μεταξύ τους που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Ένα παράδειγμα που αξίζει να σας μεταφέρω είναι ότι σε κάποιο τμήμα είχαμε έναν απείθαρχο και ζωηρό μαθητή τον οποίο περιθωριοποίησαν όλοι οι άλλοι. Οι περισσότεροι μου ζητούσαν να τον αλλάξω τμήμα. Πριν το κάνω επιχείρησα τη συνταγή του παιχνιδιού αυτού.
Μετά το παιχνίδι και ενώ όλοι αποχώρησαν από την τάξη, ο ζωηρός αυτός μαθητής δεν έφευγε. Ήταν βουρκωμένος και καθηλωμένος στο θρανίο του. «Τι συμβαίνει;» του λέω. «Δεν σου άρεσε το παιχνίδι;». Μου λέει «Κύριε που τα βρήκαν αυτά για μένα; Εγώ νόμιζα πως μόνο κακά έχουν να μου πουν και να σκεφτούν για μένα.» «Κι όμως, του λέω, είδες που υπάρχουν πάντα και παντού κρυμμένα διαμαντάκια;»
Το επόμενο διάστημα βιώσαμε όλοι έναν άλλο μαθητή, που ήδη διαπρέπει και στην επαγγελματική του ζωή.
Έτσι προτείνω να δούμε και το 2015. Να προσπαθήσουμε ν? ανακαλύψουμε τα διαμαντάκια του γιατί μόνο έτσι θα ηρεμήσουμε από τους όποιους εφιάλτες ζήσαμε τη χρονιά αυτή.
Εγώ κρατάω θετικό το ότι υπάρχει θέληση, υπάρχουν ικανότητες και ότι οι κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες που σήμερα φεύγουν στο εξωτερικό αύριο θα είναι οι Έλληνες της οικουμένης που με τα επιτεύγματά τους θα αναδείξουν το μεγαλείο και την αξία της Ελλάδας. Και ένα ακόμη. Είδα τις μέρες αυτές αρκετούς μαθητές που επέστρεψαν από τις σπουδές τους. Χάρηκα που το χαμόγελο και η αισιοδοξία δεν έλειπε από κανέναν. Ατενίζουν το μέλλον με όνειρα, δύναμη και αισιοδοξία.
Τώρα τι μας αφήνει το 2015 που φεύγει;
Είναι κάτι που μου ήρθε στο νου ως συνειρμός των γεγονότων που συμβαίνουν στη χώρα μας και των γεγονότων που διαδραματίζονται στο βιβλίο του Παπαδιαμάντη Οι έμποροι των Εθνών.
Η ιστορία διαδραματίζεται το 1119 τότε που Βενετσιάνοι έμποροι και οι Γενουάτες πειρατές από τη δύση εξορμούσαν για να καταλάβουν τις Κυκλάδες με νόμο την αυθαιρεσία και την ιδιοτέλεια.
Σ? ένα σημείο του βιβλίου ο Παπαδιαμάντης μας μεταφέρει μία συζήτηση από το Παλάτσο Ντουκάλε του Αγίου Μάρκου.
- Ο λέων του Αγίου Μάρκου πεινάει.
- Ακονίζει τα δόντια του.
- Χρυσάφι, χρυσάφι! Μόνο η Βενετία βρήκε τη φιλοσοφική λίθο.
- Τα έντομα πετούν για τα σπουργίτια, τα σπουργίτια πετούν για το γεράκι.
- Και τα έθνη για την Βενετία.
- Αλλά τα έθνη δεν πετούν.
- Γιατί η Βενετία έκοψε τα φτερά τους.
- Η Βενετία πουλά το Χριστό και αγοράζει τον Μωάμεθ.
- Θα κάνει καλά να τους πουλήσει και τους δύο.
- Και να κάνει το Χαλίφη να προσκυνήσει τον Πάπα.
- Και να μοιρασθεί μ? αυτόν το χαρέμι του.
Αυτό μπορούσε να ονομασθεί πολιτική συζήτηση.
Το δεύτερο κομμάτι που δημιούργησε τους συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε είναι από ένα διάταγμα του Δόγη στο παλάτι του Αγίου Μάρκου το 1207 που γράφει: «Εγώ ο Πέτρος Ζιάννης, ελέω θεού ανώτατος, άρχων κ.λπ. κ.λπ. προσκαλώ, δηλώνω και επιτρέπω σε όλους τους ευγενείς αυτής της πολιτείας που έχουν στόλο και άνδρες υπό τις διαταγές τους, να καταλάβουν με έξοδα δικά τους, τα νησιά του Αιγαίου πελάγους και να κυβερνήσουν ως ευμενείς φίλοι της κραταιότατης πολιτείας.
Σήμερα αυτά τα φαινόμενα εμφανίζονται ως μνημόνια, αγορές αεροδρομίων, δημόσιων ακινήτων και υποθήκες κόκκινων δανείων και προέρχονται πάλι από την κραταιότατη κεντρική Ευρώπη.
Γι? αυτό ορθώς λέγεται ότι διαβάζοντας Παπαδιαμάντη στις μέρες μας, γνωρίζουμε όχι μόνο ένα κόσμο που φεύγει, αν δεν έχει κιόλας φύγει, αλλά προπάντων ένα τρόπο να βλέπουμε γεγονότα, ανθρώπους και καταστάσεις στην κάθε φορά επίκαιρη πραγματικότητα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.
.jpg)
2015, η χρονιά του παραδόξου!
Γράφει η Εμμανουέλα Κουρούδη Κατάστημα Μετάξι Θρακικά Εκκοκιστήρια Α.Ε.
Πάντα με γοήτευαν οι λέξεις της επιστήμης. Είναι αυτές που μέσα σε 5-6 γράμματα περιέχουν όλους τους νόμους και τις έννοιες με τις οποίες λειτουργεί ολόκληρο το σύμπαν. Είναι αυτές που χρησιμοποιείς για να περιγράψεις αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, αυτά που συμβαίνουν έτη φωτός μακριά, αλλά το σπουδαιότερο, είναι αυτές τις οποίες χρησιμοποιείς για να προσπαθήσεις να εξηγήσεις έννοιες και καταστάσεις που δεν μπορείς να αντιληφθείς. Κάπως έτσι, μέσα σε ένα αμφιθέατρο του Φυσικού τμήματος, συνδέθηκα με την έννοια του παραδόξου. Παράδοξο γενικά χαρακτηρίζεται οτιδήποτε αντιβαίνει στη κοινή αντίληψη, ή κάτι που συμβαίνει και θεωρείται απίστευτο. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ άλλη λέξη να περιγράφει καλύτερα το έτος 2015. Πελαγωμένοι μέσα στην ελληνική πραγματικότητα, ακόμα ξυπνάμε απορημένοι από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Κάθε μέρα μια νέα είδηση έρχεται να προστεθεί στο παράδοξο το οποίο καλούμαστε να αντιληφθούμε. Ελληνική κρίση, φαινόμενα βίας, μεταναστευτικό, capital controls, τρομοκρατικές επιθέσεις, ανεργία, μέτρα, μέτρα και νέα μέτρα. Οι γενιές των «μεγάλων» που προσγειώθηκαν απότομα από ελεύθερη πτώση, και οι γενιές των «μικρών» που τους κοπήκαν τα φτερά πριν προλάβουν να κάνουν την δοκιμαστική τους πτήση. Και μέσα στην προσπάθεια να εξηγήσουμε τα παράδοξα που συμβαίνουν γύρω μας, καταλήξαμε να ξεχάσουμε να φροντίσουμε τα βασικά. Να εφοδιάσουμε τους νέους με ό,τι μας απέμεινε, να αλλάξουμε δεδομένα και να δοκιμάσουμε με περισσότερο πείσμα, να αρνηθούμε τα λάθη του παρελθόντος και να βαδίσουμε μπροστά, με άλλη αντίληψη. Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο, στην ελληνική κοινωνία του παραδόξου όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Για μένα προσωπικά, όπως πιστεύω και για πολλά νέα παιδιά της γενιάς μου, το 2015 ήταν καθοριστικό. Πήραμε αποφάσεις, ρισκάραμε, δοκιμάσαμε και κάναμε ένα ακόμη βήμα προς την κατανόηση του παραδόξου. Βλέποντας το συνολικό αποτέλεσμα των προσπαθειών της νέας γενιάς, δεν θα μπορούσα να είμαι πιο αισιόδοξη για το μέλλον.
Εύχομαι, ελπίζω και οραματίζομαι ένα 2016 καλύτερο για όλους, με περισσότερες προσπάθειες, περίσσεια αισιοδοξία, αξιοκρατία, λογική, συνέπεια, ατομική και κοινωνική ευημερία, και παγκόσμια ειρήνη.
.jpg)
Οικονομική αποτίμηση της χρονιάς 2015
Γράφει ο Γιάννης Τζαμπάζης
Η περασμένη χρονιά για την Ελλάδα υπήρξε αναμφισβήτητα εξαιρετικά έντονη. Στα σημαντικά γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς, συγκαταλέγω την επιβολή των capital controls που σηματοδοτούν την απαρχή μιας νέας αυστηρά ελεγχόμενης τραπεζικής λειτουργίας, την απώλεια εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα, η οποία δυστυχώς δύσκολα ξανακερδίζεται και την χαοτική, πανικόβλητη και ανακόλουθη συμπεριφορά των πολιτών για τη διασφάλιση της περιουσίας τους.
Όμως ακόμη και μετά από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και τον σημαντικό χαμένο χρόνο για την οικονομία, διαφάνηκαν τους τελευταίους δύο μήνες κάποιες αξιοσημείωτες οικονομικές και επενδυτικές κινήσεις, χάρις στις οποίες μπορεί να βελτιωθεί το κλίμα και να αναστραφεί, ελάχιστα έστω, ο δείκτης της ανεργίας, ο μοναδικός δείκτης που ουσιαστικά καταδεικνύει την πορεία ανάπτυξης μιας χώρας.
Στα θετικά των τελευταίων μηνών του 2015, θεωρώ ότι μπορούν να περιληφθούν η επιτυχημένη τέταρτη στη σειρά ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών, με σενάρια ακραίων crash tests, που διασφαλίζουν ως ένα βαθμό τις αυξήσεις των μετοχικών κεφαλαίων και κατά συνέπεια τις χρηματοδοτήσεις των υγιών επιχειρήσεων της αγοράς. Στα συν του 2015 επίσης, οι ταχέως εξελισσόμενες αποκρατικοποιήσεις του τελευταίου μήνα, οι οποίες αποτελούν ένα από τα επιθετικότερα εργαλεία ανάπτυξης, απασχόλησης και αντιστροφής του διαμορφωθέντος κλίματος. Μοναδικό πρόβλημα και τροχοπέδη για τις επενδύσεις, αποτελεί η πολιτική αβεβαιότητα που θα επιφέρουν οι αντιπαραθέσεις χωρίς ουσία μεταξύ των κομμάτων, η οποία, όταν είναι στείρα, φρενάρει οτιδήποτε πάει να ξεκινήσει, απλώς για να δικαιολογηθεί η άσκηση αντιπολίτευσης.
Όσον αφορά στο χώρο των πολύτιμων μετάλλων τον οποίο παρακολουθώ στενά λόγω επαγγέλματος, επισημαίνω ότι τα πολύτιμα μέταλλα την χρονιά που πέρασε, ακολούθησαν μια σταθερή πλαγιοκαθοδική πορεία, με τον χρυσό να κινείται μεταξύ των 1.300 ? 1.050 $ ανά ουγγιά, κάτι που εξισορροπήθηκε από την ετήσια άνοδο του δολαρίου σε σχέση με την εκπεφρασμένη σε ευρώ τιμή του χρυσού. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού, το 2015 αποτέλεσε επίσης χρονιά αγορών χρυσού. Εγκαταλείφθηκε έτσι η πολιτική πωλήσεων χρυσού της περιόδου 1990-2010, αφού ήδη προ διετίας σημειώθηκε η μεγαλύτερη αύξηση των τελευταίων 50 ετών σε αποθεματικά χρυσού των κεντρικών τραπεζών, ενώ αγοράστηκαν 477 επιπλέον τόνοι, οι οποίοι προστέθηκαν στα ως άνω αποθεματικά.
Αυτές οι κινήσεις, προμηνύουν ότι ο χρυσός, ως ασφαλές καταφύγιο διασποράς κινδύνου, θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις ραγδαίες εξελίξεις αντιμετώπισης κρίσεων και στην παγκόσμια φούσκα ομολόγων που μας απειλεί μελλοντικά με κλιμάκωση της κρίσης, την οποία αδυνατούμε ακόμη να προβλέψουμε. Δεν αποκλείεται δε, η επαναφορά του «Χρυσού Κανόνα» ο οποίος καταργήθηκε τον Αύγουστο του 1971 επί Προεδρίας Νίξον. Στα σημαντικότερα επίσης γεγονότα της χρονιάς που πέρασε, ήταν και η μετά από οκταετία αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων από την FED με σοβαρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία. Η αντίστροφη κίνηση μέσα στο 2015 από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ήταν η διατήρηση της ποσοτικής χαλάρωσης, το τύπωμα χρήματος για επαναγορά ομολόγων, και η πολιτική χαμηλών επιτοκίων. Αυτές οι κινήσεις είχαν ως στόχο την ώθηση των επενδύσεων στις οικονομίες της ευρωζώνης.
Το κοσμηματοπωλείο, η οικογένειά μου κι εγώ προσωπικά λοιπόν, σας ευχόμαστε το νέο έτος που σε λίγο θα ανατείλει να είναι λαμπερό, πιο αισιόδοξο, με υγεία και αλληλεγγύη. Οι επιλογές των ανθρώπων που επηρεάζουν τις παγκόσμιες οικονομίες να είναι πρωτίστως οι ασφαλέστερες και εν συνεχεία οι περισσότερο επωφελείς για όλους.
Ευτυχισμένο το Νέο Έτος!
.jpg)
Γι? αυτό δεν ήθελα να ανατρέξω σε αυτή τη χρονιά
Γράφει ο Θόδωρος Μπατζάκας
Το 2015 λοιπόν φεύγει και δίνει τη θέση του στο 2016. Βέβαια, αν αναλογιστώ στο τι συνέβη αυτή τη χρονιά, μάλλον θα ήθελα να το διαγράψω παρά να ανατρέξω στα γεγονότα της. Περάσαμε 3 εκλογικές αναμετρήσεις (μαζί με το δημοψήφισμα), αμέτρητες αναθεωρήσεις σε ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο ή μας υποσχέθηκαν, ένα καλοκαιρινό θρίλερ με την επικείμενη έξοδο ή όχι από το Ευρώ ή ακόμη και την Ε.Ε., την μοναδική (κυριολεκτικά) εμπειρία των Capital Controls που θα την ?απολαμβάνουμε? για καιρό και αυξήσεις σε κάθε είδους φορολογία και στο κόστος ζωής. Αυτό βέβαια που θα ήλπιζα να άλλαζε, είναι η νοοτροπία μας. Κυρίως ως προς το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Δυστυχώς όμως αυτό που ακούω συνεχώς είναι το πόσο κακοί είναι οι πολιτικοί μας, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αποτελούν δική μας επιλογή. Δεν έρχονται άλλωστε στην κυβέρνηση με πραξικόπημα, αλλά με δημοκρατικές διαδικασίες (ή αποχή από αυτές). Στο άλλο μέτωπο του αχαρακτήριστου 2015, ζήσαμε πρωτόγνωρες εμπειρίες και εικόνες από εξαθλιωμένους ανθρώπους να ζητούν κατά χιλιάδες, άσυλο στην ταλαιπωρημένη μας χώρα ή έστω ένα διάδρομο για την Ευρώπη. Στην προσπάθεια να το πετύχουν αυτό, ποιος μπορεί να ξεχάσει την εικόνα του άψυχου κορμιού του μικρού Aylan στην ακρογιαλιά και δεκάδες ακόμη άλλα παιδιά που χάθηκαν; Ποιος μπορεί να ξεχάσει την έγκυο κοπέλα που σώθηκε τελευταία στιγμή και βάφτισε με το όνομα του διασώστη της το νεογέννητο βρέφος;
Τελικά να, γι? αυτό δεν ήθελα να ανατρέξω σε αυτή τη χρονιά.
Όσο και αν είχε επιτυχίες σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Σε αυτό τον κόσμο, θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας, γι? αυτό είναι πολύτιμο και σημαντικό να μην αναλωθούμε άλλο στο τι μπορούμε να κάνουμε για εμάς. Ας δούμε λίγο πιο μακριά από τον μικρόκοσμό μας και ας αναλογιστούμε τι κόσμο θέλουμε να αφήσουμε στους μετά από εμάς. Ο καθένας αν κάνει αυτό που του αναλογεί, δεν είναι μόνο εφικτό αλλά και εύκολο.
Να λοιπόν και μια ευχή για το 2016: Ας ελπίσουμε σε μια μεγαλύτερη αντίληψη, καθαρότερη σκέψη, αλτρουιστική συμπεριφορά και ώριμες επιλογές. Όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλους γύρω μας. Τον ίδιο κόσμο μοιραζόμαστε.
.jpg)
To δύσκολο 2015 μας αποχαιρετά
Γράφει ο Δημήτρης Πολιτειάδης
Μια χρονιά που βύθισε ακόμη περισσότερο τη χώρα μας στη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης μεταπολιτικής ιστορίας, ωθώντάς την πολλές φορές στο χείλος της οριστικής πτώχευσης, με μέρες και ώρες αγωνίας, με ατέλειωτες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, όπως και αν αυτοί αποκαλούνται, και με το κακό ανά πάσα στιγμή να συμβεί.
Εκατομμύρια Έλληνες ήρθαν αντιμέτωποι με δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, βγήκαν πολλές φορές στους δρόμους, όταν είδαν στην πράξη την καθημερινότητά τους να αλλάζει προς το χειρότερο και τα ελάχιστα διαθέσιμα που τους είχαν απομείνει να εξανεμίζονται.
Οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν, τα μνημόνια έγιναν χειρότερα και οι εκπρόσωποι των δανειστών έγιναν πλέον μόνιμοι κάτοικοι της πατρίδας μας. Οι καλύτερες μέρες που μας υποσχέθηκαν δεν ήρθαν, οι Τράπεζες έκλεισαν και οι ουρές ταλαιπωρούσαν καθημερινά όλους μας για 60?, δημιουργώντας ένα τεράστιο ακόμη πρόβλημα στις ήδη προβληματικές μας επιχειρήσεις και στέλνοντας χιλιάδες Έλληνες στην ανεργία και στο εξωτερικό.
Από την άλλη πλευρά χιλιάδες πρόσφυγες θέλοντας να ξεφύγουν από τη φτώχεια και τη μιζέρια, αλλά και από τα δεινά του πολέμου, αναζητώντας καλύτερες μέρες, πλήρωσαν ακόμη και με την ίδια τους την ζωή το αυτονόητο: να ζουν ελεύθεροι, να ζουν ειρηνικά, να ζουν με τις οικογένειες τους, να ζουν στην πατρίδα τους.
Οι ευχές όλων μας, να δοθεί ένα τέλος στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας και στο δράμα των προσφύγων, δεν ευοδώθηκαν. Φθάσαμε δυστυχώς στο τέλος της χρονιάς και τίποτε δεν άλλαξε παρ? ότι όλοι μας ελπίζαμε ότι το 2015 θα είχε ταυτιστεί με το τέλος της κρίσης.
Για τη νέα χρονιά που έρχεται, ας ξεκινήσουμε με περισσότερη αισιοδοξία να λύσουμε αν όχι όλα, τα σημαντικότερα προβλήματά μας, πεπεισμένοι πλέον ότι έχουμε μέσα μας τη θέληση, αλλά και τη δύναμη για να το πετύχουμε. Ας επικεντρωθούμε στα θετικά και αξιόλογα γεγονότα που συνέβησαν την προηγούμενη χρόνια, έστω και αν αυτά είναι λιγοστά, παίρνοντας τις απαραίτητες γνώσεις ώστε να πετύχουμε τις προσδοκίες μας, με στόχους τώρα πλέον συγκεκριμένους και όχι γενικευμένους.
Σημασία έχει να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τώρα, μια και το μόνο σίγουρο είναι το σήμερα.
Ας δώσουμε λοιπόν μεγαλύτερη σημασία σε πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους τώρα και να είμαστε βέβαιοι ότι τη λύση των προβλημάτων μας σίγουρα θα τη βρούμε, γιατί απλά είμαστε?ΕΛΛΗΝΕΣ !
.jpg)
2016 όνειρα!
Γράφει ο Γιάννης Τσιτσώνης επιχειρηματίας
Μια χρονιά φεύγει, μια καινούρια έρχεται. Αλλάζουν όλα. Αλλάζουμε εμείς. Κάθε αλλαγή λένε κρύβει μέσα της την αυτοκριτική. Τούτες τις μέρες λοιπόν είναι που ο καθένας μας κάνει τον απολογισμό του, τον απολογισμό της χρονιάς και βλέπει τι αφήνει πίσω του, ε και ίσως υπολογίζει το τι θα βρει μπροστά του.
Είναι πολύ σοφή η παροιμία που λέει πως κάθε πέρσι και καλύτερα. Και πράγματι ισχύει αυτό γιατί μας λείπει πλέον το όνειρο, η αισιοδοξία και το χαμόγελο. Στοιχεία μοναδικά που συνθέτουν ένα σκηνικό ευτυχίας και γαλήνης. Οι καταστάσεις δυστυχώς που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, μας έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα, ψυχικά και οικονομικά. Η χρονιά που φεύγει δεν είχε κάτι το διαφορετικό, δεν έφερε αυτό το όραμα που όλοι περιμέναμε. Ήταν μια εξίσου δύσκολη χρονιά για όλους. Για όλο τον κόσμο. Πείνα, φτώχεια, ανεργία, πόλεμοι, προσφυγιά, δυστυχία, τρομοκρατικά χτυπήματα και θλίψη. Ένας κόσμος φοβισμένος για το μέλλον του, για το αύριο του. Λόγια πολλά και υποσχέσεις πολλές ακούστηκαν από όλους τους πολιτικούς. Λόγια που γίνονταν αέρας στη στιγμή. Λόγια τα οποία κούρασαν τον καθένα μας. Λόγια τα οποία όπλισαν όμως με δύναμη τη θέληση του Έλληνα και μπορεί έστω και δειλά να ονειρεύεται. Γιατί πολύ απλά τα όνειρα δε μπορεί κανείς να μας τα πάρει.
Στο κατώφλι λοιπόν της νέας χρονιάς ας ελπίσουμε γι΄ αυτό το διαφορετικό, το αισιόδοξο που όλοι περιμένουμε και σίγουρα κάπου θα το βρούμε. Είναι ευτυχές και παρήγορο ότι σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που βιώνει ο τόπος μας, υπάρχουν ηλιαχτίδες αισιοδοξίας και κουράγιο. Βοηθά ο ένας τον άλλο, στηρίζουμε όλους ?.όλοι μας και κάπως έτσι ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε για το αύριο, ονειρευόμαστε για το 2016 ότι θα μας φέρει την χαρά και την ελπίδα. Ότι έστω κάπως όλα θα διορθώσουν. Και κάπου εκεί ο καθένας μας ξεχωριστά θα βρει αυτό που ζητά. Θα βρει το γέλιο, τη χαρά, την αισιοδοξία! Αρκεί να έχουμε πίστη στον εαυτό μας, να μένουμε σταθεροί στα πιστεύω μας, να κρατάμε σταθερές όλες τις άξιες και τους παραδοσιακούς δεσμούς μας, με την οικογένεια, τα ήθη και τα έθιμα μας. Να μην το βάζουμε κάτω και να χαμογελάμε σε κάθε δυσκολία. Και σίγουρα κάπως έτσι, όλα θα ναι καλύτερα! Γιατί μας αξίζει και γιατί στο κάτω- κάτω το δικαιούμαστε κιόλας! Χαμογέλα λοιπόν, αισιοδοξία, πίστη, δύναμη και κουράγιο και να είστε σίγουροι πως τα 2016 όνειρα που έρχονται θα είναι σίγουρα τα καλύτερα μας!
Γράφει ο Γιώργος Κεφαλίδηςπεριβαλλοντολόγος, MSc Ενέργεια και Οικονομία, City University London
Το 2015 είναι δεδομένο ότι αποτέλεσε μια ταραχώδη και γεμάτη εντάσεις χρονιά, τόσο για την ελληνική, όσο και για την ευρωπαϊκή κοινωνία. Η ανασκόπηση της χρονιάς μπορεί να βασιστεί στις λέξεις, στις εκφράσεις κλειδιά που κυριάρχησαν στο καθημερινό λεξιλόγιό μας.
«Νέο-Ανανέωση» Πριν ακριβώς ένα χρόνο, μετρούσαμε αντίστροφα, όχι όμως για τον ερχομό των Χριστουγέννων, αλλά για την άνοδο της αριστεράς στην κυβέρνηση, η οποία θεωρητικά θα έφερνε μαζί της νέες προοδευτικές πολιτικές, οι οποίες θα αποδομούσαν δια παντός το ήδη σαθρό παλαιό πολιτικό σύστημα και θα έβγαζαν την χώρα από τον μαύρη τρύπα της ύφεσης. Οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν σε συνδυασμό με την ακατάπαυστη προεκλογική παροχολογία, έπεισαν τον ελληνικό λαό ότι ο ερχομός του Άγιου Βασίλη, απλά θα καθυστερούσε 20 ημέρες μέχρι τις εθνικές εκλογές. Το αποτέλεσμα της μέχρι τώρα πολιτικής της συγκυβέρνησης ήταν μια πολύ προσεγμένη επικοινωνιακή στρατηγική, η οποία αποσκοπούσε καθαρά στην ενίσχυση της κομματικής σταθερότητας τους και το καταβαράθρωνα όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων, αδιαφορώντας παντελώς για την οικονομική και επιχειρηματική ανάπτυξη της χώρας. Τις παραπάνω πολιτικές πόλωσης τις έχουμε ζήσει επανειλημμένως κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Η ουσία όμως του «νέου» έγγειτε αλλού, στην προσδοκία μας για καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας, αντάξιας του πολιτισμού μας, αντιλήψεις μακριά από κομματικοποιημένες κοινωνίες και κοινωνικές συμμαχίες που δεν θα βασίζονται μόνο σε κομματικά και συνδικαλιστικά όργανα. Στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, συνήθως κυριαρχούν οι εύκολες και γρήγορες λύσεις, οι οποίες είναι περισσότερο εύηχες, λαϊκίστικες και αυξάνουν τα ποσοστά δημοφιλίας του εκάστοτε πολιτικού προσώπου. Η αποτυχία τέτοιων τακτικών είναι δεδομένη, αφού βασιζόταν στο εθνικό μας άθλημα, που ήταν το να πουλάμε «αέρα» . Η πραγματικότητα και η ρεαλιστική προσέγγιση ανέδειξαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, τα οποία δυστυχώς τα συνειδητοποιήσαμε ως λαός ετεροχρονισμένα.
«Δημοκρατία - Λαϊκή κυριαρχία» Φέτος χορτάσαμε ως έθνος από πολιτικές διαδικασίες, αφού καλεστήκαμε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας 3 φορές. Την κορυφαία πολιτική στιγμή αποτέλεσε το δημοψήφισμα, όπου μέσα σε μια άκρως πολωμένη εβδομάδα, με φανατικές δηλώσεις και από τις δύο αντικρουόμενες πλευρές, οδηγηθήκαμε από την αντίσταση προς τον ξένο κατακτητικό παράγοντα, την επανάσταση, την εθνική αξιοπρέπεια, την ματαιοδοξία και την απογοήτευση. Χρησιμοποιήσαμε με αναποτελεσματικό και θεατρινίστικο τρόπο (θεαθήναι) το απόλυτο όπλο της δημοκρατίας που είναι το δημοψήφισμα, τοποθετώντας 2 προτάσεις που αποτελούσαν παγίδα για το ίδιο μας το μέλλον (αυτοπυροβοληθήκαμε).
«Μεταρρυθμίσεις- Γεωγραφική θέση». Μετά το πέρας των καλοκαιρινών «επίπονων» διαπραγματεύσεων, έκανε και πάλι την εμφάνιση της στην καθημερινότητα μας η επαναλαμβανόμενη επικοινωνιακή τακτική της αξιοποίησης του εθνικού μας πλούτου και της γεωγραφικής μας θέσης, καθώς και η εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Για άλλη μια φορά η αναπτυξιακή πολιτική στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν «κρυφή» και το σχέδιο της εφαρμογής όλων των μεταρρυθμίσεων ήταν «επτασφράγιστο μυστικό». Πρακτικές και ρεαλιστικές αναπτυξιακές προτάσεις, οι οποίες θα λειτουργούν ως αντίβαρα στα υφεσιακά μέτρα, είναι φανερό ότι εκλείπουν ή πολύ απλά δεν υπάρχουν και αν υπάρχουν, δεν θα ειπωθούν, αφού ο καθημερινός πολιτικός διάλογος επικεντρώνεται σε κουτσομπολίστικες διενέξεις και αντιπαραθέσεις, που απλά έχουν ως στόχο τον αποπροσανατολισμό μας από τα πραγματικά προβλήματα.
«Μηδενισμός-Απαξίωση». Το τέλος της φετινής χρονιάς, βρίσκει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας απογοητευμένο και αηδιασμένο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα, που είχε εσκεμμένα καλλιεργήσει κλίμα υπεραισιοδοξίας, χρησιμοποιώντας επικοινωνιακές μεθόδους, που βασιζόταν κυρίως σε σενάρια συνωμοσιολογίας, ψευδαισθήσεις και ουτοπικές πολιτικές στρατηγικές. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποι αποτελούν τον καθρέφτη των ίδιων μας των εαυτών, όποτε πρέπει και εμείς να αναλογιστούμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Το επικίνδυνο σε τέτοιες περιόδους, δηλαδή όταν ένας λαός διακατέχεται από συναισθήματα αδιαφορίας και απαξίωσης των πάντων, είναι η εκμετάλλευση της υπάρχουσας πολιτικής κατάστασης από ακροδεξιές, φασιστικές δυνάμεις, που συνεχώς δείχνουν ότι αυξάνουν τα ποσοστά τους, εκκολάπτοντας δυνάμεις εντός της κοινωνίας, και έχοντας ως σύμμαχο την καταστροφολογία και τον εκμηδενισμό κάθε υγιούς δημοκρατικής και προοδευτικής διαδικασίας, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να την εκφυλίσουν.
«2016». Στο μέλλον, κρίνεται απαραίτητη η απαγκίστρωσή μας από την νοοτροπία του «ξερόλα», που θα μας βοηθήσει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, που με την σειρά της θα αποτελέσει αρωγό στην καλλιέργεια μιας νέας προοδευτικής και όχι συντηρητικής και χειραγωγήσιμης κουλτούρας. Επίσης, κρίνεται απαραίτητη η αποφυγή των πολιτικών προσώπων που τείνουν στον «τενεκεδισμό», την ημιμάθεια, τον παραγοντισμό και υπολείπονται στον τομέα της διαχείρισης της εξουσίας, καθώς και του οράματος .Καταληκτικά, η επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό, πρέπει να αποτελέσει βασική προτεραιότητα της στρατηγικής της εκάστοτε κυβέρνησης στο μέλλον, βάζοντας τέλος στην διαρροή επιστημονικού δυναμικού προς το εξωτερικό.
Τι παίρνει το 2015 που φεύγει και τι μας αφήνει...
Γράφει ο Σάκης Λιπορδέζης μαθηματικός
Το 2015 φεύγει και παίρνει μαζί του τα μύρια όσα ανήκουστα ακούσαμε και ανείπωτα ειπώθηκαν και όσα συνέβησαν που δεν φθάνει ένας τόμος να γραφούν, αλλά και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε και να σας χαλάμε τη διάθεση για μια ακόμη φορά αγαπητοί αναγνώστες, ενώ ο στόχος μου είναι ακριβώς το αντίθετο.
Άλλωστε ο γράφων από τη φύση του ανήκει στους θετικιστές και τους αισιόδοξους. Ξέρετε ως δάσκαλος το πλέον παιδαγωγικό παιχνίδι με θεαματικά και θετικά αποτελέσματα, που έπαιξα με τους μαθητές μου ήταν το «Ανακάλυψε το διαμαντάκι του συμμαθητή σου». Σ? αυτό λοιπόν το παιχνίδι ο καθένας μαθητής ήταν υποχρεωμένος να ανακαλύψει και να εκφράσει κάτι θετικό από το χαρακτήρα του καθενός από τους υπόλοιπους συμμαθητές του. Στο τέλος του παιχνιδιού είναι δύσκολο να σας περιγράψω την υπέροχη ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην τάξη και το κλίμα μεταξύ των. Συνέβη μάλιστα το εξής παράδοξο. Την ώρα που έγραφα αυτό το κείμενο μου τηλεφώνησαν ένα τμήμα συμμαθητών που συναντήθηκαν τα Χριστούγεννα για καφέ ενώ έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την αποφοίτησή τους και μου είπαν αν μπορώ να τους συναντήσω. Τους ρώτησα αν θυμούνται το παιχνίδι και μου είπαν: «Αυτά ποτέ δεν ξεχνιούνται και πάντα όταν βρισκόμαστε θα συζητιούνται.» Αλλά και σε όσα τμήματα έπαιξα αυτό το παιχνίδι παρατήρησα ότι αναπτύχθηκε φιλία και δέσιμο μεταξύ τους που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Ένα παράδειγμα που αξίζει να σας μεταφέρω είναι ότι σε κάποιο τμήμα είχαμε έναν απείθαρχο και ζωηρό μαθητή τον οποίο περιθωριοποίησαν όλοι οι άλλοι. Οι περισσότεροι μου ζητούσαν να τον αλλάξω τμήμα. Πριν το κάνω επιχείρησα τη συνταγή του παιχνιδιού αυτού.
Μετά το παιχνίδι και ενώ όλοι αποχώρησαν από την τάξη, ο ζωηρός αυτός μαθητής δεν έφευγε. Ήταν βουρκωμένος και καθηλωμένος στο θρανίο του. «Τι συμβαίνει;» του λέω. «Δεν σου άρεσε το παιχνίδι;». Μου λέει «Κύριε που τα βρήκαν αυτά για μένα; Εγώ νόμιζα πως μόνο κακά έχουν να μου πουν και να σκεφτούν για μένα.» «Κι όμως, του λέω, είδες που υπάρχουν πάντα και παντού κρυμμένα διαμαντάκια;»
Το επόμενο διάστημα βιώσαμε όλοι έναν άλλο μαθητή, που ήδη διαπρέπει και στην επαγγελματική του ζωή.
Έτσι προτείνω να δούμε και το 2015. Να προσπαθήσουμε ν? ανακαλύψουμε τα διαμαντάκια του γιατί μόνο έτσι θα ηρεμήσουμε από τους όποιους εφιάλτες ζήσαμε τη χρονιά αυτή.
Εγώ κρατάω θετικό το ότι υπάρχει θέληση, υπάρχουν ικανότητες και ότι οι κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες που σήμερα φεύγουν στο εξωτερικό αύριο θα είναι οι Έλληνες της οικουμένης που με τα επιτεύγματά τους θα αναδείξουν το μεγαλείο και την αξία της Ελλάδας. Και ένα ακόμη. Είδα τις μέρες αυτές αρκετούς μαθητές που επέστρεψαν από τις σπουδές τους. Χάρηκα που το χαμόγελο και η αισιοδοξία δεν έλειπε από κανέναν. Ατενίζουν το μέλλον με όνειρα, δύναμη και αισιοδοξία.
Τώρα τι μας αφήνει το 2015 που φεύγει;
Είναι κάτι που μου ήρθε στο νου ως συνειρμός των γεγονότων που συμβαίνουν στη χώρα μας και των γεγονότων που διαδραματίζονται στο βιβλίο του Παπαδιαμάντη Οι έμποροι των Εθνών.
Η ιστορία διαδραματίζεται το 1119 τότε που Βενετσιάνοι έμποροι και οι Γενουάτες πειρατές από τη δύση εξορμούσαν για να καταλάβουν τις Κυκλάδες με νόμο την αυθαιρεσία και την ιδιοτέλεια.
Σ? ένα σημείο του βιβλίου ο Παπαδιαμάντης μας μεταφέρει μία συζήτηση από το Παλάτσο Ντουκάλε του Αγίου Μάρκου.
- Ο λέων του Αγίου Μάρκου πεινάει.
- Ακονίζει τα δόντια του.
- Χρυσάφι, χρυσάφι! Μόνο η Βενετία βρήκε τη φιλοσοφική λίθο.
- Τα έντομα πετούν για τα σπουργίτια, τα σπουργίτια πετούν για το γεράκι.
- Και τα έθνη για την Βενετία.
- Αλλά τα έθνη δεν πετούν.
- Γιατί η Βενετία έκοψε τα φτερά τους.
- Η Βενετία πουλά το Χριστό και αγοράζει τον Μωάμεθ.
- Θα κάνει καλά να τους πουλήσει και τους δύο.
- Και να κάνει το Χαλίφη να προσκυνήσει τον Πάπα.
- Και να μοιρασθεί μ? αυτόν το χαρέμι του.
Αυτό μπορούσε να ονομασθεί πολιτική συζήτηση.
Το δεύτερο κομμάτι που δημιούργησε τους συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε είναι από ένα διάταγμα του Δόγη στο παλάτι του Αγίου Μάρκου το 1207 που γράφει: «Εγώ ο Πέτρος Ζιάννης, ελέω θεού ανώτατος, άρχων κ.λπ. κ.λπ. προσκαλώ, δηλώνω και επιτρέπω σε όλους τους ευγενείς αυτής της πολιτείας που έχουν στόλο και άνδρες υπό τις διαταγές τους, να καταλάβουν με έξοδα δικά τους, τα νησιά του Αιγαίου πελάγους και να κυβερνήσουν ως ευμενείς φίλοι της κραταιότατης πολιτείας.
Σήμερα αυτά τα φαινόμενα εμφανίζονται ως μνημόνια, αγορές αεροδρομίων, δημόσιων ακινήτων και υποθήκες κόκκινων δανείων και προέρχονται πάλι από την κραταιότατη κεντρική Ευρώπη.
Γι? αυτό ορθώς λέγεται ότι διαβάζοντας Παπαδιαμάντη στις μέρες μας, γνωρίζουμε όχι μόνο ένα κόσμο που φεύγει, αν δεν έχει κιόλας φύγει, αλλά προπάντων ένα τρόπο να βλέπουμε γεγονότα, ανθρώπους και καταστάσεις στην κάθε φορά επίκαιρη πραγματικότητα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.
2015, η χρονιά του παραδόξου!
Γράφει η Εμμανουέλα Κουρούδη Κατάστημα Μετάξι Θρακικά Εκκοκιστήρια Α.Ε.
Πάντα με γοήτευαν οι λέξεις της επιστήμης. Είναι αυτές που μέσα σε 5-6 γράμματα περιέχουν όλους τους νόμους και τις έννοιες με τις οποίες λειτουργεί ολόκληρο το σύμπαν. Είναι αυτές που χρησιμοποιείς για να περιγράψεις αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, αυτά που συμβαίνουν έτη φωτός μακριά, αλλά το σπουδαιότερο, είναι αυτές τις οποίες χρησιμοποιείς για να προσπαθήσεις να εξηγήσεις έννοιες και καταστάσεις που δεν μπορείς να αντιληφθείς. Κάπως έτσι, μέσα σε ένα αμφιθέατρο του Φυσικού τμήματος, συνδέθηκα με την έννοια του παραδόξου. Παράδοξο γενικά χαρακτηρίζεται οτιδήποτε αντιβαίνει στη κοινή αντίληψη, ή κάτι που συμβαίνει και θεωρείται απίστευτο. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ άλλη λέξη να περιγράφει καλύτερα το έτος 2015. Πελαγωμένοι μέσα στην ελληνική πραγματικότητα, ακόμα ξυπνάμε απορημένοι από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Κάθε μέρα μια νέα είδηση έρχεται να προστεθεί στο παράδοξο το οποίο καλούμαστε να αντιληφθούμε. Ελληνική κρίση, φαινόμενα βίας, μεταναστευτικό, capital controls, τρομοκρατικές επιθέσεις, ανεργία, μέτρα, μέτρα και νέα μέτρα. Οι γενιές των «μεγάλων» που προσγειώθηκαν απότομα από ελεύθερη πτώση, και οι γενιές των «μικρών» που τους κοπήκαν τα φτερά πριν προλάβουν να κάνουν την δοκιμαστική τους πτήση. Και μέσα στην προσπάθεια να εξηγήσουμε τα παράδοξα που συμβαίνουν γύρω μας, καταλήξαμε να ξεχάσουμε να φροντίσουμε τα βασικά. Να εφοδιάσουμε τους νέους με ό,τι μας απέμεινε, να αλλάξουμε δεδομένα και να δοκιμάσουμε με περισσότερο πείσμα, να αρνηθούμε τα λάθη του παρελθόντος και να βαδίσουμε μπροστά, με άλλη αντίληψη. Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο, στην ελληνική κοινωνία του παραδόξου όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Για μένα προσωπικά, όπως πιστεύω και για πολλά νέα παιδιά της γενιάς μου, το 2015 ήταν καθοριστικό. Πήραμε αποφάσεις, ρισκάραμε, δοκιμάσαμε και κάναμε ένα ακόμη βήμα προς την κατανόηση του παραδόξου. Βλέποντας το συνολικό αποτέλεσμα των προσπαθειών της νέας γενιάς, δεν θα μπορούσα να είμαι πιο αισιόδοξη για το μέλλον.
Εύχομαι, ελπίζω και οραματίζομαι ένα 2016 καλύτερο για όλους, με περισσότερες προσπάθειες, περίσσεια αισιοδοξία, αξιοκρατία, λογική, συνέπεια, ατομική και κοινωνική ευημερία, και παγκόσμια ειρήνη.
Οικονομική αποτίμηση της χρονιάς 2015
Γράφει ο Γιάννης Τζαμπάζης
Η περασμένη χρονιά για την Ελλάδα υπήρξε αναμφισβήτητα εξαιρετικά έντονη. Στα σημαντικά γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς, συγκαταλέγω την επιβολή των capital controls που σηματοδοτούν την απαρχή μιας νέας αυστηρά ελεγχόμενης τραπεζικής λειτουργίας, την απώλεια εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα, η οποία δυστυχώς δύσκολα ξανακερδίζεται και την χαοτική, πανικόβλητη και ανακόλουθη συμπεριφορά των πολιτών για τη διασφάλιση της περιουσίας τους.
Όμως ακόμη και μετά από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και τον σημαντικό χαμένο χρόνο για την οικονομία, διαφάνηκαν τους τελευταίους δύο μήνες κάποιες αξιοσημείωτες οικονομικές και επενδυτικές κινήσεις, χάρις στις οποίες μπορεί να βελτιωθεί το κλίμα και να αναστραφεί, ελάχιστα έστω, ο δείκτης της ανεργίας, ο μοναδικός δείκτης που ουσιαστικά καταδεικνύει την πορεία ανάπτυξης μιας χώρας.
Στα θετικά των τελευταίων μηνών του 2015, θεωρώ ότι μπορούν να περιληφθούν η επιτυχημένη τέταρτη στη σειρά ανακεφαλαιοποίηση των συστημικών τραπεζών, με σενάρια ακραίων crash tests, που διασφαλίζουν ως ένα βαθμό τις αυξήσεις των μετοχικών κεφαλαίων και κατά συνέπεια τις χρηματοδοτήσεις των υγιών επιχειρήσεων της αγοράς. Στα συν του 2015 επίσης, οι ταχέως εξελισσόμενες αποκρατικοποιήσεις του τελευταίου μήνα, οι οποίες αποτελούν ένα από τα επιθετικότερα εργαλεία ανάπτυξης, απασχόλησης και αντιστροφής του διαμορφωθέντος κλίματος. Μοναδικό πρόβλημα και τροχοπέδη για τις επενδύσεις, αποτελεί η πολιτική αβεβαιότητα που θα επιφέρουν οι αντιπαραθέσεις χωρίς ουσία μεταξύ των κομμάτων, η οποία, όταν είναι στείρα, φρενάρει οτιδήποτε πάει να ξεκινήσει, απλώς για να δικαιολογηθεί η άσκηση αντιπολίτευσης.
Όσον αφορά στο χώρο των πολύτιμων μετάλλων τον οποίο παρακολουθώ στενά λόγω επαγγέλματος, επισημαίνω ότι τα πολύτιμα μέταλλα την χρονιά που πέρασε, ακολούθησαν μια σταθερή πλαγιοκαθοδική πορεία, με τον χρυσό να κινείται μεταξύ των 1.300 ? 1.050 $ ανά ουγγιά, κάτι που εξισορροπήθηκε από την ετήσια άνοδο του δολαρίου σε σχέση με την εκπεφρασμένη σε ευρώ τιμή του χρυσού. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού, το 2015 αποτέλεσε επίσης χρονιά αγορών χρυσού. Εγκαταλείφθηκε έτσι η πολιτική πωλήσεων χρυσού της περιόδου 1990-2010, αφού ήδη προ διετίας σημειώθηκε η μεγαλύτερη αύξηση των τελευταίων 50 ετών σε αποθεματικά χρυσού των κεντρικών τραπεζών, ενώ αγοράστηκαν 477 επιπλέον τόνοι, οι οποίοι προστέθηκαν στα ως άνω αποθεματικά.
Αυτές οι κινήσεις, προμηνύουν ότι ο χρυσός, ως ασφαλές καταφύγιο διασποράς κινδύνου, θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις ραγδαίες εξελίξεις αντιμετώπισης κρίσεων και στην παγκόσμια φούσκα ομολόγων που μας απειλεί μελλοντικά με κλιμάκωση της κρίσης, την οποία αδυνατούμε ακόμη να προβλέψουμε. Δεν αποκλείεται δε, η επαναφορά του «Χρυσού Κανόνα» ο οποίος καταργήθηκε τον Αύγουστο του 1971 επί Προεδρίας Νίξον. Στα σημαντικότερα επίσης γεγονότα της χρονιάς που πέρασε, ήταν και η μετά από οκταετία αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων από την FED με σοβαρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία. Η αντίστροφη κίνηση μέσα στο 2015 από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ήταν η διατήρηση της ποσοτικής χαλάρωσης, το τύπωμα χρήματος για επαναγορά ομολόγων, και η πολιτική χαμηλών επιτοκίων. Αυτές οι κινήσεις είχαν ως στόχο την ώθηση των επενδύσεων στις οικονομίες της ευρωζώνης.
Το κοσμηματοπωλείο, η οικογένειά μου κι εγώ προσωπικά λοιπόν, σας ευχόμαστε το νέο έτος που σε λίγο θα ανατείλει να είναι λαμπερό, πιο αισιόδοξο, με υγεία και αλληλεγγύη. Οι επιλογές των ανθρώπων που επηρεάζουν τις παγκόσμιες οικονομίες να είναι πρωτίστως οι ασφαλέστερες και εν συνεχεία οι περισσότερο επωφελείς για όλους.
Ευτυχισμένο το Νέο Έτος!
Γι? αυτό δεν ήθελα να ανατρέξω σε αυτή τη χρονιά
Γράφει ο Θόδωρος Μπατζάκας
Το 2015 λοιπόν φεύγει και δίνει τη θέση του στο 2016. Βέβαια, αν αναλογιστώ στο τι συνέβη αυτή τη χρονιά, μάλλον θα ήθελα να το διαγράψω παρά να ανατρέξω στα γεγονότα της. Περάσαμε 3 εκλογικές αναμετρήσεις (μαζί με το δημοψήφισμα), αμέτρητες αναθεωρήσεις σε ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο ή μας υποσχέθηκαν, ένα καλοκαιρινό θρίλερ με την επικείμενη έξοδο ή όχι από το Ευρώ ή ακόμη και την Ε.Ε., την μοναδική (κυριολεκτικά) εμπειρία των Capital Controls που θα την ?απολαμβάνουμε? για καιρό και αυξήσεις σε κάθε είδους φορολογία και στο κόστος ζωής. Αυτό βέβαια που θα ήλπιζα να άλλαζε, είναι η νοοτροπία μας. Κυρίως ως προς το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Δυστυχώς όμως αυτό που ακούω συνεχώς είναι το πόσο κακοί είναι οι πολιτικοί μας, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αποτελούν δική μας επιλογή. Δεν έρχονται άλλωστε στην κυβέρνηση με πραξικόπημα, αλλά με δημοκρατικές διαδικασίες (ή αποχή από αυτές). Στο άλλο μέτωπο του αχαρακτήριστου 2015, ζήσαμε πρωτόγνωρες εμπειρίες και εικόνες από εξαθλιωμένους ανθρώπους να ζητούν κατά χιλιάδες, άσυλο στην ταλαιπωρημένη μας χώρα ή έστω ένα διάδρομο για την Ευρώπη. Στην προσπάθεια να το πετύχουν αυτό, ποιος μπορεί να ξεχάσει την εικόνα του άψυχου κορμιού του μικρού Aylan στην ακρογιαλιά και δεκάδες ακόμη άλλα παιδιά που χάθηκαν; Ποιος μπορεί να ξεχάσει την έγκυο κοπέλα που σώθηκε τελευταία στιγμή και βάφτισε με το όνομα του διασώστη της το νεογέννητο βρέφος;
Τελικά να, γι? αυτό δεν ήθελα να ανατρέξω σε αυτή τη χρονιά.
Όσο και αν είχε επιτυχίες σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και δεν αλλάζει προς το καλύτερο. Σε αυτό τον κόσμο, θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας, γι? αυτό είναι πολύτιμο και σημαντικό να μην αναλωθούμε άλλο στο τι μπορούμε να κάνουμε για εμάς. Ας δούμε λίγο πιο μακριά από τον μικρόκοσμό μας και ας αναλογιστούμε τι κόσμο θέλουμε να αφήσουμε στους μετά από εμάς. Ο καθένας αν κάνει αυτό που του αναλογεί, δεν είναι μόνο εφικτό αλλά και εύκολο.
Να λοιπόν και μια ευχή για το 2016: Ας ελπίσουμε σε μια μεγαλύτερη αντίληψη, καθαρότερη σκέψη, αλτρουιστική συμπεριφορά και ώριμες επιλογές. Όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλους γύρω μας. Τον ίδιο κόσμο μοιραζόμαστε.
To δύσκολο 2015 μας αποχαιρετά
Γράφει ο Δημήτρης Πολιτειάδης
Μια χρονιά που βύθισε ακόμη περισσότερο τη χώρα μας στη μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης μεταπολιτικής ιστορίας, ωθώντάς την πολλές φορές στο χείλος της οριστικής πτώχευσης, με μέρες και ώρες αγωνίας, με ατέλειωτες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, όπως και αν αυτοί αποκαλούνται, και με το κακό ανά πάσα στιγμή να συμβεί.
Εκατομμύρια Έλληνες ήρθαν αντιμέτωποι με δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, βγήκαν πολλές φορές στους δρόμους, όταν είδαν στην πράξη την καθημερινότητά τους να αλλάζει προς το χειρότερο και τα ελάχιστα διαθέσιμα που τους είχαν απομείνει να εξανεμίζονται.
Οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν, τα μνημόνια έγιναν χειρότερα και οι εκπρόσωποι των δανειστών έγιναν πλέον μόνιμοι κάτοικοι της πατρίδας μας. Οι καλύτερες μέρες που μας υποσχέθηκαν δεν ήρθαν, οι Τράπεζες έκλεισαν και οι ουρές ταλαιπωρούσαν καθημερινά όλους μας για 60?, δημιουργώντας ένα τεράστιο ακόμη πρόβλημα στις ήδη προβληματικές μας επιχειρήσεις και στέλνοντας χιλιάδες Έλληνες στην ανεργία και στο εξωτερικό.
Από την άλλη πλευρά χιλιάδες πρόσφυγες θέλοντας να ξεφύγουν από τη φτώχεια και τη μιζέρια, αλλά και από τα δεινά του πολέμου, αναζητώντας καλύτερες μέρες, πλήρωσαν ακόμη και με την ίδια τους την ζωή το αυτονόητο: να ζουν ελεύθεροι, να ζουν ειρηνικά, να ζουν με τις οικογένειες τους, να ζουν στην πατρίδα τους.
Οι ευχές όλων μας, να δοθεί ένα τέλος στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας και στο δράμα των προσφύγων, δεν ευοδώθηκαν. Φθάσαμε δυστυχώς στο τέλος της χρονιάς και τίποτε δεν άλλαξε παρ? ότι όλοι μας ελπίζαμε ότι το 2015 θα είχε ταυτιστεί με το τέλος της κρίσης.
Για τη νέα χρονιά που έρχεται, ας ξεκινήσουμε με περισσότερη αισιοδοξία να λύσουμε αν όχι όλα, τα σημαντικότερα προβλήματά μας, πεπεισμένοι πλέον ότι έχουμε μέσα μας τη θέληση, αλλά και τη δύναμη για να το πετύχουμε. Ας επικεντρωθούμε στα θετικά και αξιόλογα γεγονότα που συνέβησαν την προηγούμενη χρόνια, έστω και αν αυτά είναι λιγοστά, παίρνοντας τις απαραίτητες γνώσεις ώστε να πετύχουμε τις προσδοκίες μας, με στόχους τώρα πλέον συγκεκριμένους και όχι γενικευμένους.
Σημασία έχει να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τώρα, μια και το μόνο σίγουρο είναι το σήμερα.
Ας δώσουμε λοιπόν μεγαλύτερη σημασία σε πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους τώρα και να είμαστε βέβαιοι ότι τη λύση των προβλημάτων μας σίγουρα θα τη βρούμε, γιατί απλά είμαστε?ΕΛΛΗΝΕΣ !
2016 όνειρα!
Γράφει ο Γιάννης Τσιτσώνης επιχειρηματίας
Μια χρονιά φεύγει, μια καινούρια έρχεται. Αλλάζουν όλα. Αλλάζουμε εμείς. Κάθε αλλαγή λένε κρύβει μέσα της την αυτοκριτική. Τούτες τις μέρες λοιπόν είναι που ο καθένας μας κάνει τον απολογισμό του, τον απολογισμό της χρονιάς και βλέπει τι αφήνει πίσω του, ε και ίσως υπολογίζει το τι θα βρει μπροστά του.
Είναι πολύ σοφή η παροιμία που λέει πως κάθε πέρσι και καλύτερα. Και πράγματι ισχύει αυτό γιατί μας λείπει πλέον το όνειρο, η αισιοδοξία και το χαμόγελο. Στοιχεία μοναδικά που συνθέτουν ένα σκηνικό ευτυχίας και γαλήνης. Οι καταστάσεις δυστυχώς που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, μας έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα, ψυχικά και οικονομικά. Η χρονιά που φεύγει δεν είχε κάτι το διαφορετικό, δεν έφερε αυτό το όραμα που όλοι περιμέναμε. Ήταν μια εξίσου δύσκολη χρονιά για όλους. Για όλο τον κόσμο. Πείνα, φτώχεια, ανεργία, πόλεμοι, προσφυγιά, δυστυχία, τρομοκρατικά χτυπήματα και θλίψη. Ένας κόσμος φοβισμένος για το μέλλον του, για το αύριο του. Λόγια πολλά και υποσχέσεις πολλές ακούστηκαν από όλους τους πολιτικούς. Λόγια που γίνονταν αέρας στη στιγμή. Λόγια τα οποία κούρασαν τον καθένα μας. Λόγια τα οποία όπλισαν όμως με δύναμη τη θέληση του Έλληνα και μπορεί έστω και δειλά να ονειρεύεται. Γιατί πολύ απλά τα όνειρα δε μπορεί κανείς να μας τα πάρει.
Στο κατώφλι λοιπόν της νέας χρονιάς ας ελπίσουμε γι΄ αυτό το διαφορετικό, το αισιόδοξο που όλοι περιμένουμε και σίγουρα κάπου θα το βρούμε. Είναι ευτυχές και παρήγορο ότι σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που βιώνει ο τόπος μας, υπάρχουν ηλιαχτίδες αισιοδοξίας και κουράγιο. Βοηθά ο ένας τον άλλο, στηρίζουμε όλους ?.όλοι μας και κάπως έτσι ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε για το αύριο, ονειρευόμαστε για το 2016 ότι θα μας φέρει την χαρά και την ελπίδα. Ότι έστω κάπως όλα θα διορθώσουν. Και κάπου εκεί ο καθένας μας ξεχωριστά θα βρει αυτό που ζητά. Θα βρει το γέλιο, τη χαρά, την αισιοδοξία! Αρκεί να έχουμε πίστη στον εαυτό μας, να μένουμε σταθεροί στα πιστεύω μας, να κρατάμε σταθερές όλες τις άξιες και τους παραδοσιακούς δεσμούς μας, με την οικογένεια, τα ήθη και τα έθιμα μας. Να μην το βάζουμε κάτω και να χαμογελάμε σε κάθε δυσκολία. Και σίγουρα κάπως έτσι, όλα θα ναι καλύτερα! Γιατί μας αξίζει και γιατί στο κάτω- κάτω το δικαιούμαστε κιόλας! Χαμογέλα λοιπόν, αισιοδοξία, πίστη, δύναμη και κουράγιο και να είστε σίγουροι πως τα 2016 όνειρα που έρχονται θα είναι σίγουρα τα καλύτερα μας!
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
