Με υπομονή και επιμονή ο Αντουράλ Αλή Οσμάν Ογλού καλούσε το ζώο να κατέβει από την κορυφή μίας πανύψηλης λεύκας, παρακινώντας το με την φωνή του. Και το κατάφερε?
Τον είδα να στέκει στην άκρη του δρόμου, έχοντας σταθμεύσει προσωρινά το αυτοκίνητό του και να κοιτάζει ψηλά, προς την κορυφή μίας πανύψηλης λεύκας. Τον προσπέρασα συνεχίζοντας τη διαδρομή μου, βιαστικά, όπως πάντα, για το επόμενο ρεπορτάζ. Όμως το δημοσιογραφικό ένστικτό μου είπε να γυρίσω πίσω, να τον ρωτήσω τι είναι αυτό που βρίσκεται στην κορυφή του δένδρου και εκείνος το κοιτάζει με τόση περιέργεια, να τον ρωτήσω αν χρειάζεται τη βοήθειά μου. Το δένδρο ήταν γυμνό από φύλλα και πάνω στο πιο ψηλό κλαδί ξεχώριζε κάτι, από μακριά όμως δε μπορούσα να διακρίνω. Έκανα όπισθεν, στάθμευσα το όχημα και έβαλα τα αλάρμ.
Κοιτάζοντας κι εγώ ψηλά στην κατεύθυνση που κοιτούσε ο κύριος, διαπίστωσα ότι στην κορυφή της λεύκας έχει σκαρφαλώσει μία γάτα. Στην κυριολεξία έχει αγκαλιάσει ένα λεπτό κλαδί, το οποίο ταλαντευόταν από τον αέρα, με την γάτα να κάνει απέλπιδες προσπάθειες για να κρατηθεί. Κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι επάνω, κυνηγώντας ίσως κάποιο πουλί, όμως όταν θέλησε να κατεβεί κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο. Για καλή της τύχη όμως βρέθηκε στο δρόμο της ένας ευαίσθητος άνθρωπος, ένας πραγματικός φιλόζωος, που βλέποντας σκαρφαλωμένο το ζώο σε τόσο μεγάλο ύψος θέλησε να το βοηθήσει. Δεν διέθετε τα τεχνικά μέσα για να το κάνει, ούτε βέβαια την ικανότητα να σκαρφαλώσει σε τόσο μεγάλο ύψος, αφού κινδύνευε να πέσει και ο ίδιος. Διέθετε όμως την υπομονή να καλεί το ζώο να κατέβει, παρακινώντας το με τη φωνή του. Άλλωστε οι γάτες διαθέτουν μία απίστευτη ικανότητα να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν σε μεγάλα ύψη. Και πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται ακόμα και ένα ζώο είναι το κίνητρο.
Έχοντας υπομονή ο άνθρωπος κατάφερε μετά από λίγα λεπτά να κάνει την γάτα να κατέβει με ασφάλεια από το δένδρο. Μόνο τότε έφυγε και εκείνος, όταν διασφάλισε ότι το μικρό ζώο δεν κινδυνεύει πλέον.
Πως είναι το όνομά σου, τον ρώτησα. Αντουράλ Αλή Οσμάν Ογλού, μου αποκρίθηκε. Θα γράψω, του είπα. Θα γράψω για να σου πω ένα μεγάλο μπράβο.
Δήμητρα Συμεωνίδου
Κοιτάζοντας κι εγώ ψηλά στην κατεύθυνση που κοιτούσε ο κύριος, διαπίστωσα ότι στην κορυφή της λεύκας έχει σκαρφαλώσει μία γάτα. Στην κυριολεξία έχει αγκαλιάσει ένα λεπτό κλαδί, το οποίο ταλαντευόταν από τον αέρα, με την γάτα να κάνει απέλπιδες προσπάθειες για να κρατηθεί. Κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι επάνω, κυνηγώντας ίσως κάποιο πουλί, όμως όταν θέλησε να κατεβεί κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο. Για καλή της τύχη όμως βρέθηκε στο δρόμο της ένας ευαίσθητος άνθρωπος, ένας πραγματικός φιλόζωος, που βλέποντας σκαρφαλωμένο το ζώο σε τόσο μεγάλο ύψος θέλησε να το βοηθήσει. Δεν διέθετε τα τεχνικά μέσα για να το κάνει, ούτε βέβαια την ικανότητα να σκαρφαλώσει σε τόσο μεγάλο ύψος, αφού κινδύνευε να πέσει και ο ίδιος. Διέθετε όμως την υπομονή να καλεί το ζώο να κατέβει, παρακινώντας το με τη φωνή του. Άλλωστε οι γάτες διαθέτουν μία απίστευτη ικανότητα να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν σε μεγάλα ύψη. Και πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται ακόμα και ένα ζώο είναι το κίνητρο.
Έχοντας υπομονή ο άνθρωπος κατάφερε μετά από λίγα λεπτά να κάνει την γάτα να κατέβει με ασφάλεια από το δένδρο. Μόνο τότε έφυγε και εκείνος, όταν διασφάλισε ότι το μικρό ζώο δεν κινδυνεύει πλέον.
Πως είναι το όνομά σου, τον ρώτησα. Αντουράλ Αλή Οσμάν Ογλού, μου αποκρίθηκε. Θα γράψω, του είπα. Θα γράψω για να σου πω ένα μεγάλο μπράβο.
Δήμητρα Συμεωνίδου
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
