Χάθηκε η χρηματοδότηση, άναψε η συζήτηση

Η χρηματοδότηση μπορεί να χάθηκε, όμως η συζήτηση για το νέο νοσοκομείο άναψε και πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν την αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας 150.000 κατοίκων, αφού αυτοί σήμερα εξυπηρετούνται από νοσοκομείο κατασκευασμένο, τουλάχιστον το ένα κτίριο, τη δεκαετία του ‘30. Από το 1998 όταν ακόμη ήταν διοικητής του Σισμανόγλειου ο Ιωάννης Πασσόπουλος, σημερινός πρόεδρος του συλλόγου φίλων νοσοκομείου Κομοτηνής, διαπίστωσε την ανεπάρκεια και την ακαταλληλότητα των κτιριακών εγκαταστάσεων και το επεσήμανε σε όλους τους αρμοδίους, . 

Ο σύλλογος αυτός ήταν διοργανωτής της ανοιχτής συζήτησης με θέμα «Το καινούργιο νοσοκομείο Κομοτηνής ποιες οι εξελίξεις και εάν όχι ποια η προοπτική του», που φιλοξενήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 12 Νοεμβρίου στην αίθουσα ομιλιών του λαογραφικού μουσείου του Μορφωτικού Ομίλου. 

Η ανοιχτή συζήτηση δεν έγινε με το σκεπτικό να επιρριφθούν ευθύνες σε κάποιους, αλλά στόχος ήταν, μέσα από αυτήν την συζήτηση, να προκύψει κάτι καλό για το νοσοκομείο της Κομοτηνής, κάτι καλό για την υγεία των πολιτών.

 Ο κ. Πασσόπουλος, που ήταν εισηγητής της εκδήλωσης, περιέγραψε μία απαράδεκτη κατάσταση, όταν οι πρώτες βοήθειες, στεγάζονταν σε δύο δωμάτια στη βόρεια είσοδο του νοσοκομείου. Θύμισε τα εξωτερικά ιατρεία και τα χάλια των κλινικών, που όταν έβρεχε τα νερά περνούσαν την ταράτσα του 4ου ορόφου και πλημμύριζαν το ισόγειο και το υπόγειο και το χειρότερο όλων, μίλησε για τη διάβρωση των υποστυλωμάτων και των δομικών στοιχείων, στοιχεία που συνθέτουν ένα κτίριο επικίνδυνο. Από τότε, βέβαια, έγιναν βελτιώσεις: Το Τμήμα Επειγόντων, μεταφέρθηκε στη νέα του θέση, απέκτησε περισσότερους χώρους, μεγαλύτερους και πιο άνετους, με χωριστή είσοδο, στεγασμένη και προφυλαγμένη. Κατασκευάστηκαν από την αρχή καινούργια εξωτερικά ιατρεία στον πρώην φωταγωγό, με 10 ιατρεία, με μία μεγάλη αίθουσα αναμονής, με χώρους υγιεινής, εμβαδού 600 μ2 περίπου και άλλο τόσο υπόγειο για αποθήκες. Ανακαινίστηκαν η Γυναικολογική Κλινική, η Ορθοπεδική, τοποθετήθηκαν καινούργια κουφώματα σε όλα τα βορινά ανοίγματα, σε όλους τους ορόφους, έγιναν τουαλέτες στους θαλάμους των ασθενών, επεκτάθηκε ο Τεχνητός Νεφρός και διπλασιάστηκε η δύναμη του σε κλίνες, έγιναν βελτιώσεις στα κτιριακά, στις εγκαταστάσεις, στις μονώσεις και πολλά άλλα, όμως όλα αυτά τελικά δεν είναι αρκετά, είναι μπαλώματα σε ένα φθαρμένο νοσοκομείο.

Το νοσοκομείο Κομοτηνής σχεδιάστηκε τη δεκαετία του ΄60 και ολοκληρώθηκε στην αρχή της δεκαετίας του ΄70, ενώ το πρώτο κτίριο κτίστηκε το 1936. Από τότε όμως άλλαξαν πολλά, όπως σωστά επισήμανε ο κ. Πασσόπουλος, διευκρινίζοντας ότι «έγινε το πανεπιστήμιο και ήλθαν χιλιάδες φοιτητές στην Κομοτηνή. Έγιναν καινούργιες υπηρεσίες, ήρθαν οι παλιννοστούντες, άνοιξαν τα σύνορα, αυξήθηκαν τα τροχαία ατυχήματα. Συνεχώς αυξάνονται οι ανάγκες για χώρους, π.χ. κάθε νοσοκομείο πρέπει να έχει τη δική του ψυχιατρική κλινική, ο αριθμός των νεφροπαθών αυξάνεται και πρέπει συνεχώς να προστίθενται κλίνες, απαιτούνται νέες μονάδες όπως, μονάδες εντατικής θεραπείας καρδιολογική και άλλα. Πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη και να εξασφαλίζονται οι απαραίτητοι χώροι για μηχανήματα νέων τεχνολογιών, όπως ακτινολογικά, υπέρηχοι, αξονικοί – μαγνητικοί τομογράφοι και ότι άλλο καινούργιο απαιτητέ κάθε φορά. Σε ένα σύγχρονο νοσοκομείο, πρέπει να υπάρχουν άνετοι χώροι στάθμευσης, ακόμη και αυτό είναι πρόβλημα. Το δικό μας νοσοκομείο έχει μείνει πολύ πίσω». Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η ακαταλληλότητα των κτιρίων και των εγκαταστάσεων.

Από μελέτη που εκπονήθηκε από την πολυτεχνική σχολή του Δ.Π.Θ. προκύπτει πως το νοσοκομείο είναι ακατάλληλο και επικίνδυνο σε μεγάλο βαθμό. Η μελέτη αυτή εκπονήθηκε το 2005, από τότε στα 10 χρόνια που πέρασαν, εκτιμάται ότι η στατικότητα του κτιρίου έχει επιδεινωθεί. Στο ίδιο περίπου χρονικό διάστημα έγινε και η αποτύπωση ολοκλήρου του νοσοκομείου δαπάνης 3.000.000 ευρώ. Ακολούθησαν συσκέψεις επί συσκέψεων, πολλές συζητήσεις, μέχρι που πείστηκαν όλοι, το υπουργείο Υγείας, η Περιφέρεια, οι υπηρεσίες, η ΔΕΠΑΝΟΜ (Δημ. Επιχείρ. Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων) κλπ, για την αναγκαιότητα κατασκευής νέου νοσοκομείου. Το βέβαιο, σύμφωνα με τον κ. Πασσόπουλο, «ότι το σημερινό νοσοκομείο, πρώτον, δεν καλύπτει πλέον τις σύγχρονες ανάγκες και δεν έχει τις απαιτούμενες προδιαγραφές, δεύτερον δεν έχει προοπτική για το μέλλον και το τελευταίο και σημαντικότερο είναι ότι δεν παρέχει την απαραίτητη στατική και αντισεισμική επάρκεια και ως εκ τούτου την ασφάλεια την προβλεπόμενη από τους κανονισμούς».

Βιώνει τα προβλήματα του νοσοκομείου στην καθημερινότητα του ο Χρήστος Ντιάκαλης επιστημονικός υπεύθυνος της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας, ο οποίος υποστήριξε την πρόταση για το νέο νοσοκομείο, «τα μεγάλα πράγματα στη ζωή γίνονται μόνο αν τα πιστεύουμε και τα κυνηγάμε. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να πάψει η προσπάθεια για την καθημερινότητα και για την βελτίωσή της. Οι εργαζόμενοι βέβαια αντιμετωπίζουν πολύ πιο ζωτικά προβλήματα και πολλές φορές βλέπουν το νέο νοσοκομείο σαν να είναι πολύ μακριά, πολλές φορές χάνουν την πίστη τους σε αυτό. Το να υπάρχει, όμως, μια συζήτηση στην κοινωνία και μια έντονη αναφορά στο θέμα και μια προσπάθεια και μια ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων της κοινωνίας, ώστε να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε ένα νέο νοσοκομείο, αυτό δεν είναι κακό». Μία αναδρομή στο παρελθόν έκανε στην τοποθέτησή του ο Αλέξανδρος Σπανός μέλος του συλλόγου εργαζομένων νοσοκομείου Κομοτηνής στην ανοιχτή συζήτηση. Ειδικότερα θύμισε τα εξής: «οι περισσότεροι από σας θα θυμάστε την σφοδρότατη επίθεση που δεχτήκαμε σα νοσοκομείο από γνωστούς πανεπιστημιακούς κύκλους του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης, κατευθυνόμενους κονδυλοφόρους και δημοσιογράφους των ΜΜΕ Αθηνών και Θεσσαλονίκης που ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγαν ότι το νοσοκομείο Κομοτηνής είναι παρείσακτο και περιττό λόγω της μικρής χιλιομετρικής απόστασης που το χωρίζει από το τριτοβάθμιο νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης. Σε ένα κλίμα κανιβαλισμού όλοι αυτοί μας έβλεπαν ως εν δύναμη πελάτες τους, 150.000 κόσμο, αγνοώντας τον κομβικό ρόλο του νοσοκομείου μας όσον αφορά στο πέρασμα του κάθετου άξονα και υγειονομική ομπρέλα που παρέχουμε στην τρίτη μεγαλύτερη πανεπιστημιακή κοινότητα της χώρας και είναι ιδιαίτερη ευαίσθητη η πληθυσμιακή μας σύνθεση».

Στη συζήτηση διατυπώθηκαν και τοποθετήσεις, όπως αυτή του Γιώργου Πεταλωτή, που τόνισε πως «σύσσωμη η κοινωνία της Ροδόπης εδώ και πολλά χρόνια διαπιστώνει και τονίζει την αναγκαιότητα κατασκευής ενός νέου νοσοκομείου που να καλύπτει τις βασικές και σύγχρονες ανάγκες παροχής υγείας της περιοχής μας. Το υφιστάμενο νοσοκομείο αδυνατεί να υποστηρίξει πλέον τις πρώτιστες ανάγκες των συμπολιτών μας και από δομές και από στελέχωση, η δε βελτίωσή του είναι αποδεδειγμένα ασύμφορη. Σήμερα φημολογείται ότι το έργο απορρίφθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προφανώς γιατί δεν υποστηρίχθηκε, στην καλύτερη περίπτωση, επαρκώς αλλά και ελλείψει πολιτικής βούλησης και πίεσης. Είναι καιρός να αντιληφθούμε πλέον όλοι ότι δε μπορούμε να αδιαφορούμε για ένα κορυφαίο έργο που αφορά άμεσα τη ζωή μας και είναι αυτονόητης προτεραιότητας και μάλιστα μετά από τέτοια πλήρη προετοιμασία. 

Δικαιολογίες περί χρηματοδότησης και δήθεν κάλυψης των αναγκών της Ροδόπης από τα όμορα νοσοκομεία αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίας, αφού αυτά τα θέματα έχουν απαντηθεί εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν δικαιούμαστε πλέον να αδιαφορούμε και έχουμε υποχρέωση άμεσης ενημέρωσης για το τεράστιο αυτό θέμα». 

Στο προεδρείο της συζήτησης ήταν και ο Ηρακλής Χατζηνέστωρος, δικηγόρος, τ. πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου, τ. διοικητής γενικού νοσοκομείου Κομοτηνής, ενώ το παρόν έδωσε ο σημερινός διοικητής του Σισμανόγλειου Κώστας Ναλμπάντης, ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Ροδόπης Αλέξανδρος Τσαπέκος, ο γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Ροδόπης Δημήτρης Γυμνόπουλος, ο αντιδήμαρχος Κοινωνικών Υπηρεσιών Γιάννης Γκαράνης, το μέλος του ΣΥΡΙΖΑ Ροδόπης Τάκης Χαρίτου και πολλοί άλλοι. 

Στη σύσκεψη συνομολογήθηκε η αναγκαιότητα του έργου. Συμφώνησαν όλοι να θέσουν προ των ευθυνών την κεντρική εξουσία, που έχει τον κύριο ρόλο και λόγο, την υποχρέωση, αλλά και την ευθύνη. Ένα πάντως είναι βέβαιο, ότι το αίτημα αφορά ένα νέο νοσοκομείο και όχι ένα έργο βιτρίνας.