Γυναίκες σε θέσεις ευθύνης

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε γυναίκες εκπαιδευτικούς ή και γυναίκες νοσηλεύτριες, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τα τεχνικά επαγγέλματα. Πριν από τριάντα χρόνια ελάχιστες γυναίκες αποφοιτούσαν από τα πολυτεχνεία και αυτό έζησε και η Γεωργία Ανδρέου, η σημερινή διευθύντρια της Διαχείρισης Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΔΔΗΕ) στην Κομοτηνή. Εισήλθε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου ΑΠΘ, και ήταν η μοναδική γυναίκα φοιτήτρια στο τμήμα της. «Επέλεξα ένα επάγγελμα το οποίο θεωρείται κατεξοχήν ανδροκρατούμενο», παραδέχθηκε η ίδια. «Στο πολυτεχνείο, στο έτος μου, ήμουν η μοναδική γυναίκα δεν υπήρχε άλλη κοπέλα. Ήταν μόνο άνδρες οι συμφοιτητές μου και εγώ η μοναδική γυναίκα», θυμήθηκε η κ. Ανδρέου. Αυτό όμως όχι μόνο δεν την εμπόδισε να ολοκληρώσει τις σπουδές της, κάθε άλλο, πήρε μία σημαντική απόφαση από τα φοιτητικά της χρόνια. Αποφάσισε να μεταγραφεί από το Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης στο νεοσύστατο, τότε, Πολυτεχνείο Ξάνθης. Το στελέχωσαν νέοι επιστήμονες που μόλις είχαν επιστρέψει από τις σπουδές τους στο εξωτερικό και είχαν όρεξη για δουλειά. Επιπλέον ήταν μικρότερος ο αριθμός των φοιτητών, αλλά και οι υποδομές ήταν καινούριες. Αυτοί ήταν οι λόγοι που την οδήγησαν να πάρει την απόφαση να επιστρέφει στην Θράκη και να συνεχίσει εδώ τις σπουδές της. Το Πολυτεχνείο της Ξάνθης της πρόσφερε πολύτιμες γνώσεις τις οποίες αργότερα αξιοποίησε για την επιτυχημένη της επαγγελματική πορεία. Η επιλογή που έκανε τότε τη δικαίωσε και τελικά η Γεωργία Ανδρέου ήταν από τους πρώτους απόφοιτους του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Ξάνθης, και μάλιστα ορκίστηκε μαζί με άλλα 22 άτομα. Η φοιτητική ζωή ήταν γεμάτη και ο ενθουσιασμός μεγάλος για το τι θα ακολουθήσει.

Η Γεωργία Ανδρέου βγήκε στην αγορά εργασίας και όπως παραδέχθηκε αντιμετώπισε την καχυποψία. «Βγαίνοντας στον επαγγελματικό στίβο, αντιμετώπισα την καχυποψία απέναντι σε μία γυναίκα, γιατί το επάγγελμα το δικό μου ήταν καθαρά ανδροκρατούμενο και εδικά σε βιομηχανίες στον ιδιωτικό τομέα, έπαιρνα απάντηση στην οποία με ευχαριστούσαν, αλλά μου έλεγαν ότι παρά το αξιόλογο βιογραφικό μου, είχαν ως πολιτική να μην προσλαμβάνουν γυναίκες. Όμως αυτό δε  με πτόησε, σιγά-σιγά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η επαφή που είχα με τους πελάτες, -γιατί αναγκαστικά άνοιξα δικό μου γραφείο- ήταν το καλύτερο εισιτήριο για την αγορά εργασίας». Η κ. Ανδρέου άνοιξε το τεχνικό της γραφείο στην Ξάνθη, εργάστηκε συνεργαζόμενη αρχικά με βιομηχανικές επιχειρήσεις, αλλά και στον τομέα της οικοδομής, που τότε άρχισε να αναπτύσσεται. Αναλάμβανε δουλειές και στις γύρω περιοχές, εκτός από την Ξάνθη. «Ο ένας πελάτης μου έφερνε τον άλλο και παράλληλα με αυτό έκανα και μία προσπάθεια να συνεχίσω τις σπουδές μου. Είχα πάρει υποτροφία για μεταπτυχιακό στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης το οποίο έκανα παράλληλα με το γραφείο μου. Εκείνο το διάστημα συμμετείχα και σε μία προκήρυξη στη ΔΕΗ. Πριν από αυτό και όσο ήμουν ακόμα φοιτήτρια, έκανα αίτηση και με έπαιρναν στην ΔΕΗ για πρακτική άσκηση. Τότε ήμασταν λίγοι και δεν υπήρχε ανταγωνισμός, εξάλλου η αμοιβή ήταν χαμηλή. 

Είχα γνωρίσει το αντικείμενο αυτό από 19 χρονών και όταν βγήκε η προκήρυξη έκανα την αίτησή μου». Τα αποτελέσματα δεν την κατέταξαν στους επιτυχόντες, αλλά στους επιλαχόντες και έτσι βρέθηκε να αναλαμβάνει μία θέση από την οποία είχαν παραιτηθεί ήδη τρεις προκάτοχοι της. Η θέση αυτή ήταν στο Λιγνιτικό Κέντρο Πτολεμαΐδας-Αμυνταίου. Εκεί βρέθηκε να είναι προϊσταμένη σε τμήμα το οποίο στελέχωναν 70 άνδρες, ενώ ακόμα και ο γραμματέας της ήταν άνδρας. Αυτό έγινε το 1987 και η κ. Ανδρέου κατέχει έκτοτε θέση ευθύνης στη ΔΕΗ. Στην Πτολεμαΐδα έμεινε για αρκετά χρόνια και μάλιστα κατέφερε να δημιουργήσει και τη δική της οικογένεια. Ακολούθησε η Ξάνθη στην οποία ζήτησε να μετατεθεί. «Από το 1987 μέχρι και σήμερα ασκώ διοίκηση, θεωρώ με καλά αποτελέσματα, διότι μου δόθηκε η ευκαιρία να είμαι η πρώτη και η μόνη γυναίκα διευθύντρια στην Ελλάδα. Είναι μία τιμή για εμένα». Κατά τη διάρκεια της καριέρας της η Γεωργία Ανδρέου αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις, εργάστηκε σκληρά και παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε έμαθε να παραμένει πιστή στο στόχο της. «Εκείνα τα χρόνια θα λέγαμε ότι ήταν πιο συντηρητική η αντιμετώπιση της γυναίκας, αλλά είχα πάντα την εκπαίδευση από την οικογένεια μου, ότι είμαι ισότιμη με έναν άνδρα, ότι δεν υστερώ σε τίποτα με έναν άνδρα και ότι πρέπει να παλέψω τις δυσκολίες και να είμαι συνεπής σε αυτά που μου αναθέτουν». 

Η Γεωργία Ανδρέου είναι διευθύντρια της Διαχειρίστριας Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας περισσότερα από 5 χρόνια. Υπηρέτησε στην Ξάνθη, στον Έβρο και τα τελευταία χρόνια ασκεί διοίκηση από την Κομοτηνή. Σήμερα απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και της εκτίμησης των συναδέλφων της, και αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς.  Στο σπίτι είναι σύζυγος ενός μηχανικού και μητέρα δύο γιών οι οποίοι επέλεξαν το Πολυτεχνείο για τις σπουδές τους. 

Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς λατρεία είναι οικογένεια, άλλωστε η Τασούλα Περιβολοπούλου-Ξενοδοχίδου είναι η «μαμά» πίσω από την οικογένεια που ονομάζεται Ροδόπη ‘87. Εκεί βρίσκεται η θέση ευθύνης της συνταξιούχου, πρώην εργαζόμενης στην πρώην νομαρχία Ροδόπης, μητέρας τεσσάρων παιδιών και γιαγιάς πολλών περισσότερων εγγονών.  Όταν η κυρία Τασούλα μιλάει για το ποδόσφαιρο βλέπεις την αγάπη στα μάτια της για τη στρογγυλή θέα, που η ίδια λάτρεψε, μία λατρεία που απέκτησε χάρη στην κόρη της Βίκυ, παίκτρια και προπονήτρια σήμερα της γυναικείας ομάδας. Η κόρη της βρέθηκε στο γήπεδο να παίζει μπάλα σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων στη Ροδόπη ?87. Κάθε φορά που πήγαινε στις προπονήσεις και στους αγώνες, τη συνόδευε η κυρία Τασούλα με τον σύζυγό της. Έτσι κόλλησε το μικρόβιο. Νωρίτερα βέβαια και από την ίδρυση της γυναικείας ομάδας στο νομό μας το 1987, η κ. Περιβολοπούλου συχνά βρίσκονταν στο γήπεδο για να παρακολουθήσει τις προσπάθειες ανδρικών ομάδων. 

Η επαφή όμως με το ποδόσφαιρο για την κ. Περιβολοπούλου ξεκινάει ακόμα πιο παλιά, όταν βοηθούσε, μαζί με άλλες γυναίκες στους Υφαντές, την τοπική ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου. «Μαγειρεύαμε για την ομάδα», θυμάται η ίδια, «συμμετείχαμε με τον τρόπο μας, μου άρεσε πάντα αυτό το άθλημα. Όταν έμαθα ότι δημιουργήθηκε γυναικεία ομάδα άρχισα να παρακολουθώ αγώνες της». Θυμάται την κόρη της να παίζει ποδόσφαιρο στους Υφαντές όταν ακόμα ήταν πολύ μικρή με τα αγόρια του χωριού, οπότε ήταν θέμα χρόνου να ασχοληθεί με την γυναικεία ομάδα. Σε ηλικία 14 ετών και μετά από προτροπή του Κώστα Κασέρη η Βίκυ Περιβολοπούλου βρίσκεται ως μέλος της γυναικείας ομάδας και πάντα δίπλα της η μητέρα της, αρχικά σαν φίλαθλος και στη συνέχεια σαν παράγοντας και σήμερα σαν πρόεδρος. Δεκαεπτά χρόνια συνεχούς ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο μετράει η κυρία Τασούλα και από το 2004 είναι πρόεδρος της γυναικείας ομάδας. 

Ο Γυναικείος Ποδοσφαιρικός και Αθλητικός Σύλλογος «Ροδόπη ?87» με έδρα την Κομοτηνή ιδρύθηκε το 1987 με αρκετά τμήματα λειτουργίας που περιελάμβαναν από γυναικείο ποδόσφαιρο μέχρι σκάκι και ενόργανη γυμναστική, αλλά δυστυχώς λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν λειτουργούν σήμερα. Έτσι το 1987 δημιουργήθηκε από δύο ? τρεις δραστήριους αθλητικούς παράγοντες, αλλά και από την προσπάθεια των φοιτητριών του ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής μια ποδοσφαιρική ομάδα που θα έπαιρνε μέρος σε διάφορα ποδοσφαιρικά τουρνουά. Η προσπάθεια πέτυχε, η ομάδα στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια (μέχρι και το 2004 στη Α? Εθνική) και διεκδίκησε με αξιώσεις τα πρωταθλήματα αλλά και κύπελλα Ελλάδος. Ο διαχωρισμός όμως της τότε Α? κατηγορίας σε δύο ομίλους (λόγω χρημάτων για τους Ολυμπιακούς αγώνες) καταδίκασε τις επαρχιακές και αδύναμες ομάδες στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Η Ροδόπη το «πάλεψε» στο περιφερειακό πρωτάθλημα ανέβηκε ξανά στην Α? κατηγορία αλλά υποβιβάστηκε ξανά στο περιφερειακό. Σήμερα μετά και τη νέα αναδιάρθρωση κατηγοριών και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα μετακινήσεων βρίσκεται στην Β? Εθνική (Α? όμιλος). Από τις τάξεις της ομάδας αναδείχθηκαν αρκετές παίκτριες που βοήθησαν την προσπάθεια της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, που ίσως να φαίνεται και το μοναδικό κίνητρο για διάκριση, ανάμεσά τους και η σημερινή προπονήτρια και κόρη της προέδρου Βίκυ Περιβολοπούλου. 

Τα κορίτσια που αποτελούν την γυναικεία ομάδα είναι εργαζόμενες (ακόμη και μητέρες), φοιτήτριες, και πιτσιρίκια που πηγαίνουν στο λύκειο και στο γυμνάσιο. Τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε μια ριζική ανανέωση στην ομάδα και σήμερα υπάρχουν πολλά νέα κορίτσια στην ακαδημία της ομάδας. Βέβαια το οικονομικό αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα και είναι αυτό που «πονάει» την πρόεδρο της ομάδας. Η οικονομική επιχορήγηση από την ΕΠΟ ανέρχεται σε 1.800 ευρώ τη σεζόν,  όταν για μία μετακίνηση της ομάδας, για παράδειγμα, στα Τρίκαλα για έναν αγώνα, μπορεί να κοστίσει και 1.000 ευρώ. Οι αποστάσεις που θα χρειαστεί να διανύσει η ομάδα για έναν αγώνα είναι μεγάλες, αφού στον α? όμιλο, στον οποίον συμμετέχει, αντιμετωπίζει ως αντιπάλους ομάδες από Χαλκίδα, Τρίκαλα, Βόλο. Με πόρους από τους παράγοντες της ομάδας, διοικητικούς, αλλά και χορηγούς, στηρίζεται διαχρονικά η ομάδα, αφού από τις τοπικές αρχές η στήριξη στο γυναικείο ποδόσφαιρο είναι έως και ανύπαρκτη. 

Πάντως η Τασούλα Περιβολοπούλου δεν το βάζει κάτω, συνεχίζει να φροντίζει τις μπαλαδόρισσες της Ροδόπη ?87, πλένει ρούχα στα αποδυτήρια, μαγειρεύει και αναζητεί συνεχώς τρόπους να στηρίζει την ομάδα. Με λίγα λόγια έχει αναλάβει όλες τις ευθύνες τις προεδρίας και ίσως πολύ περισσότερες. 

Είναι μητέρα και σύζυγος, γιατρός και ακαδημαϊκός. Η Χαριτωμένη Πιπερίδου έχει πολλούς ρόλους και τους τελευταίους μήνες συμμετέχει στο πρυτανικό σχήμα που διοικεί το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Ασκεί διοίκηση ως αναπληρώτρια πρύτανη επί των ακαδημαϊκών υποθέσεων και προσωπικού. Είναι  η μοναδική γυναίκα ανάμεσα σε τέσσερις άνδρες αναπληρωτές πρύτανη και φυσικά τον πρύτανη Αθανάσιο Καραμπίνη. Η κ. Πιπερίδου πήρε πτυχίο ιατρικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είναι από τους τελειόφοιτους φοιτητές εκείνου του τμήματος που εστάλησαν στην Αλεξανδρούπολη, (αρχικά λειτουργούσε ως παράρτημα της Ιατρικής Θεσσαλονίκης για τελειόφοιτους). Η ιατρική ήταν ένας από τους τομείς που την ενδιέφερε όταν ολοκλήρωνε το σχολείο. Την επέλεξε, μπήκε στο πανεπιστήμιο και έχει την τύχη να ανήκει στη γενιά που δεν αντιμετώπιζε τον εφιάλτη της ανεργίας. Οι νέοι τότε, έχοντας στα χέρια τους το πτυχίο, γνώριζαν ότι θα βρουν δουλειά. Κάπως έτσι ξεκίνησε το όμορφο ταξίδι της γνώσης για τη γυναίκα γιατρό και ακαδημαϊκό, σήμερα. Στα φοιτητικά της χρόνια, είχε γυναίκες συμφοιτήτριες και «δεν είχαμε διαχωρισμούς, γιατί το ΑΠΘ ήταν ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο», θυμήθηκε η κ. Πιπερίδου. Ήταν φοιτήτρια στην εποχή της χούντας, αλλά είχε την τύχη να φοιτά σε ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο με ισότιμα μέλη, όπως ανέφερε. «Παρόλο που είχαμε χούντα τότε, το πανεπιστήμιο μας ήταν ένα ελεύθερο και φυσικά στα τελευταία χρόνια αγωνιστήκαμε και εμείς μαζί με όλους τους υπόλοιπους,  βάλαμε και εμείς το λιθαράκι μας. Ζήσαμε εποχές στο πανεπιστήμιο που μας ενέπνεαν, μας ενεργοποιούσαν. Ήταν δύσκολες εποχές αλλά ήταν δημιουργικές και χαρούμενες». 

Μετά τη Θεσσαλονίκη ακολούθησε ο Έβρος και η Χαριτωμένη Πιπερίδου είναι από τους ανθρώπους που στελέχωσαν πρώτοι την Ιατρική Σχολή Αλεξανδρούπολης. «Είμαι πολλά χρόνια στην Αλεξανδρούπολη, βρέθηκα στο ΔΠΘ και παραμένω μέχρι τώρα. Θεωρώ ότι ήταν μία πολύ καλή επιλογή. Η Θράκη και η Ιατρική Σχολή μου έδωσαν πάρα πολλά. Ελπίζω να της έχω ανταποδώσει και εγώ κάποια. Με χαρά μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους προσπαθούμε να προοδεύει, στα τρία πεδία που πρέπει να ενεργοποιηθεί, στην εκπαίδευση, την τριτοβάθμια παροχή υπηρεσιών υγείας και στην έρευνα. Χρόνο με το χρόνο προσπαθούμε για το καλύτερο». 

Το γνωστικό της αντικείμενο είναι η νευρολογία και είναι καθηγήτρια από το 2008 έως σήμερα στην Ιατρική Αλεξανδρούπολης. «Ο τομέας αυτός δεν είναι ιδιαίτερα σκληρός για το γυναικείο φύλο. Είναι αλήθεια ότι πολλοί επέλεγαν εργαστηριακές ειδικότητες, αλλά θα έλεγα ότι για μία γυναίκα είναι πιο σκληροί οι κλάδοι της χειρουργικής. Η νευροχειρουργική για παράδειγμα ή η καρδιοχειρουργική είναι κλάδοι στους οποίους έχουμε λίγες γυναίκες. Η γυναίκα ως γνωστόν έχει πολλαπλούς ρόλους, δεν έχουμε μόνο το ρόλο της επιστήμης, είμαστε και μητέρες και νοικοκυρές. Επομένως νομίζω ότι η νευρολογία είναι καλή για μία γυναίκα, γιατί έχει να κάνει με τον εγκέφαλο, τη νόηση, τις αισθήσεις, ίσως είναι πιο ευαισθητοποιημένες, αν και δεν πιστεύω ότι υπάρχει ως προς αυτό διαφορά». 

Η κ. Πιπερίδου πιστεύει στην ισότητα και την ισοτιμία των δύο φύλων και θεωρεί ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά αλληλοσυμπλήρωση. «Οι γυναίκες για να φτάσουν σε θέσεις ευθύνης πρέπει να αποδείξουν περισσότερο από τους άνδρες ότι αξίζουν, αλλά στο πανεπιστήμιο δεν είναι έτσι. Εγώ δε δούλεψα περισσότερο από τους άνδρες. Στο πανεπιστήμιο δουλεύουμε το ίδιο, ερευνούμε το ίδιο και εξελισσόμαστε το ίδιο. Δεν ξέρω εάν αυτό συμβαίνει στο δικό μας το χώρο, όπου είμαστε λίγοι. Ο ανταγωνισμός υπάρχει περισσότερο σε εταιρίες και στα μεγάλα κέντρα. Πάντως εγώ δεν το ένιωσα και πιστεύω ότι στον ακαδημαϊκό χώρο οι γυναίκες δουλεύουν και εξελίσσονται το ίδιο με τους άνδρες ή τουλάχιστον στην ιατρική». Η συνεργασία της με τους υπόλοιπες αναπληρωτές πρύτανη, είναι άψογη, τόνισε. «Είμαι πάρα πολύ τυχερή γιατί συμμετέχω σε ένα σχήμα με έναν πρύτανη τον οποίο πραγματικά πιστεύω. Έχει εμπειρία και έχει όραμα και δουλεύω με χαρά, γιατί και αυτό είναι σημαντικό. Όσον αφορά στη σχέση μου με τους άλλους συναδέλφους, είμαστε ισότιμοι, βλέπω αγάπη και συνεννόηση», ανέφερε. 

Η κ. Πιπερίδου κατέχει πολλούς ρόλους, αφού εκτός από επιστήμονας είναι σύζυγος του καθηγητή Ιατρικής του ΔΠΘ Ευστράτιου Μαλτέζου και μητέρα ενός γιου.