Το μήνυμα αυτό στέλνει στους Θρακιώτες, που τους αγαπά, αφού η καταγωγή του είναι από την Ξάνθη …Συνειδητοποιημένοι δυστυχώς είναι τα θύματα της ιστορίας που κάθε φορά την πληρώνουν περισσότερο από όλους?
Το θέατρο αυτή η μαγική τέχνη, τον κέρδισε από τότε που θυμάται τον εαυτό του ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο ηθοποιός που επένδυσε πάνω της την ζωή και τον χαρακτήρα του, έκανε την ενδοσκόπησή του, ασχολήθηκε με το πνεύμα, τις ιδέες, την σάτυρα, το λόγο και το κείμενο, επικοινώνησε με το κοινό και συνεχίζει να δίνει από τον εαυτό του μέσα από μια αίσθηση προσωπικής αναζωογόνησης. Με αφορμή την χθεσινή του παρουσία στην Κομοτηνή με την θεατρική παράσταση «δείπνο με φίλους» μιλήσαμε μαζί του και για το σήμερα της ελληνικής πραγματικότητας. Μας κέρδισε με τις σκέψεις και την εκφορά του λόγου του βάζοντας τα πράγματα εκεί που πρέπει, μοιράζοντας ευθύνες σε αυτό που βιώνουμε σε όλους. Ο Γρηγόρης Βαλτινός γεννήθηκε μεν στη Θεσσαλονίκη αλλά πάντα επικαλείται την Ξανθιώτικη καταγωγή του λέγοντας, ότι εδώ έζησε μέχρι τα οκτώ του χρόνια. Πολυτάλαντος και διακεκριμένος σε ποιοτικές δουλειές, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1980 και σαν νέος ηθοποιός συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους θιάσους των μεγάλων πρωταγωνιστών (Φέρτη-Μερκούρη, Bουγιουκλάκη, Καρέζη-Καζάκου, Αλεξανδράκη -Γαληνέα, Γκιωνάκη, Δανδουλάκη, Καλογεροπούλου, Ντενίση κ.α.). Έχει πρωταγωνιστήσει σε όλα τα είδη θεάτρου, από το αρχαίο δράμα ως την κωμωδία, την πρόζα και την επιθεώρηση και έχει διακριθεί για την ερμηνεία του, τόσο στο κλασικό, όσο και το σύγχρονο ρεπερτόριο, ενώ συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως οι: Ζυλ Ντασέν, Ανδρέας Βουτσινάς, Φρανκ Χόζερ, Κώστας Τσιάνος, Σταμάτης Φασουλής, Βασίλης Παπαβασιλείου, Ρότζερ Ουίλιαμς, Γιώργος Θεοδοσιάδης, Διαγόρας Χρονόπουλος, Ντίνος Δημόπουλος, Σταύρος Τσακίρης. Έχει πρωταγωνιστήσει επίσης σε μιούζικαλ, έχει τραγουδήσει τον ρόλο του Χριστού στην βυζαντινή όπερα του Γιάννη Μπουφίδη “Σταύρωση”, η οποία κυκλοφορεί και στη δισκογραφία, επίσης τον ρόλο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στο ορατόριο του Γιώργου Χατζηνάσιου ?Η άλωσις της Πόλεως? και τον ομώνυμο ρόλο στο ορατόριο του Μίμη Πλέσσα ?Κοσμάς ο Αιτωλός?. Συμμετείχε σαν αφηγητής σε μεγάλα μουσικά έργα, το 2006 τιμήθηκε από το Θεατρικό Μουσείο με το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία του στο παραπάνω μιούζικαλ. ενώ έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις βάζοντας το στίγμα του. Ας τον απολαύσουμε.
Αυτό το έργο του παραλόγου που ζούμε αυτήν τη στιγμή που δεν το σκηνοθετήσατε εσείς, το σκηνοθέτησαν οι πολιτικοί του τόπου μας...
-Εν μέρει το έχω σκηνοθετήσει κι εγώ. Μην τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς.
Για ποιο λόγο;
-Είναι πολύ εύκολο να τα ρίχνει κανείς στους πολιτικούς αν και αυτοί φταίνε και παίρνουν τις αποφάσεις, αυτοί είναι η εκτελεστική εξουσία αλλά εμείς τους εκλέγουμε, μάλλον εκλέγαμε αυτούς που μας διόρισαν και μας διόρισαν γιατί τους εκλέγαμε οπότε έχουμε ένα μέρος της ευθύνης. Όταν στέλνεις έναν απατεώνα και ένα λαμόγιο στη βουλή μην περιμένεις και τίποτα άλλο, μην γκρινιάζεις μετά. Το ξέραμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς που στέλνουμε είναι απατεωνίσκοι ούτε καν απατεώνες. Ξέραμε ότι δεν θα κάνουν καλό στην πατρίδα και παρ΄ όλα αυτά τους στέλναμε. Δεν είναι δυνατόν δηλαδή μόλις έρθει μία κρίση να συνειδητοποιήσουμε ότι η πόλη είναι ανοχύρωτη, η χώρα είναι ανοχύρωτη, ότι δεν έχει καμιά υποδομή, πουθενά! Ούτε στην υγεία, ούτε στην παιδεία, ούτε στην ασφάλιση, ούτε στις δημόσιες παροχές, ούτε στα έργα. Έχουν φορτωθεί οι δημόσιες υπηρεσίες, οι ΔΕΚΟ, τα υπουργεία με ψηφοφόρους, ένα υπουργείο χρειάζεται 500 υπαλλήλους και έχει 5.000. Εμείς δεν τα ζητούσαμε αυτά από τους πολικούς μας;
Τώρα υποτίθεται διορθωθήκαμε και κάνουμε κινήσεις να ξαναφέρουν στη σκηνή όσους χρειάζονται και να σκηνοθετήσουν από την αρχή. Υπάρχει εμπιστοσύνη;
-Όχι, όμως από ελληνικό φιλότιμο, αλλά από γερμανική μπότα και ανάγκη. Αν δεν το κάνεις τώρα την έβαψες, το ζητάει ο κατακτητής.
Πείθουν ως χαρακτήρες οι πολιτικοί;
-Κοιτάξτε δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς τώρα. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να συμμορφωθούν και να κάνουν αυτό που πρέπει. Τώρα κοντά σε αυτό που πρέπει, κάνουν και αρκετά πράγματα που δεν πρέπει. Δύσκολα αλλάζει δυστυχώς ο Έλληνας, θα περάσει αρκετός χρόνος. Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν να περάσει η μπόρα για να ξεκινήσουν τα ίδια…
Δηλαδή δεν έχει συνειδητοποιηθεί με την τραγικότητα της κατάστασης οι πολίτες; Εσείς πως το εκλαμβάνετε αυτό με τις καλλιτεχνικές σας κεραίες; Υποτίθεται όλοι προσγειωθήκαμε, συνειδητοποιηθήκαμε και θέλουμε να το αλλάξουμε, τουλάχιστον, έτσι φαίνεται.
-Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται λίγο τι συμβαίνει γύρω και έχουν συνειδητοποιηθεί. Αυτοί που συνειδητοποιούνται θέλουν δεν θέλουν είναι οι απλοί οι άνθρωποι, οι καθημερινοί, αυτοί που προσπαθούν να επιβιώσουν και να επιζήσουν. Αυτοί ήταν συνειδητοποιημένοι από πριν δεν τους χρειαζόταν μία κρίση, είναι τα θύματα της ιστορίας που κάθε φορά την πληρώνουν περισσότερο από όλους.
Τι μήνυμα να δώσουμε στους Θρακιώτες;
-Να κρατάνε τη σημαία ψηλά! Να μην χαλάσει η ψυχή τους γιατί έχουν πολύ ωραία ψυχή οι Θρακιώτες είναι καλοί και αγαθοί. Σύμφωνα με την αρχαιότητα είναι το ιδανικό για έναν άνθρωπο. Να αντιλαμβάνονται εγκαίρως τι συμβαίνει γύρω τους και να λαμβάνουν τα μέτρα τους και να τιμωρούνε, να απαιτούν, να ζητάνε πράγματα, να μην βγαίνουν έξω μόνο για προσωπικό συμφέρον, αλλά για το κοινωνικό σύνολο, για λόγους πολιτιστικούς, να ζητάνε πράγματα όχι μόνο αύξηση του μεροκάματου, να ζητάνε και αισθητική και δικαιοσύνη και εντιμότητα. Όλα αυτά είναι αλληλένδετα.
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Σύγχρονη ψυχογραφική παράσταση το «Δείπνο για φίλους»
Παρουσιάστηκε χθες στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνή
Τέσσερις άνθρωποι προστατευμένοι μέσα στο κέλυφος της οικογενειακής ζωής, ζουν την κοινή τους καθημερινότητα ως ερωτευμένοι, ως αντίπαλοι, ως εχθροί και σύντροφοι. Αυτή είναι η παράσταση Δείπνο για φίλους», που παρουσιάστηκε το βράδυ της Πέμπτης στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνή
Η πρωταγωνίστρια της παράστασης ηθοποιός Ρένα Λουϊζίδου μας εξηγεί: Το έργο ανήκει στον Μάργκιουλι, Αμερικάνο συγγραφέα σύγχρονο βραβευμένο με Πούλιτζερ. Είναι μια ιστορία, η παράλληλη ζωή δυο ζευγαριών παντρεμένων με παιδιά πολλά χρόνια φίλοι έχουν στενή σχέση, η οποία ξεπερνάει τα όρια της φιλικής και γίνεται οικογενειακή, συγγενική Στην αρχή του έργου στο δείπνο που έχουν μαζευτεί οι τέσσερις φίλοι για να τα πούμε το ένα από τα δυο ζευγάρια ανακοινώνει ότι χωρίζει με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Η σχέση των δυο που χωρίζουν έχει διαταραχθεί εντελώς. Πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία γιατί κανένας δεν έχει καταλάβει από τους άλλους ότι κάτι δεν πάει καλά ούτε η ίδια η σύζυγος του ζευγαριού που χωρίζει έχει καταλάβει ότι ο σύζυγός έχει απομακρυνθεί και ετοιμάζεται να κάτι τέτοιο. Δεν έχει καταλάβει ότι ο σύζυγος της ετοιμάζει να κάνει κάτι τέτοιο. Οπότε ενώ ξεκινάμε να παρακολουθούμε την αναστάτωση που δημιουργεί ο χωρισμός στο ζευγάρι, που είναι και το φυσιολογικό στην πορεία του έργου, αυτό που προκύπτει είναι η αναστάτωση που δημιουργείται στο ζευγάρι που δεν χωρίζει. Διαταράσσεται όλη η ισορροπία ζωή τους, τίποτα δεν είναι στην καθημερινότητα τους το ίδιο. Διαταράζεται η σχέση με τους φίλους τους γιατί πρέπει να πάρουν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου και το κυριότερο από όλα τους βάζει σε μια εσωτερική αναζήτηση για την ίδια τους της σχέση».
Το «Δείπνο με φίλους» το οποίο ο Γρηγόρης Βαλτινός πρωτοπαρουσίασε στο ελληνικό κοινό με τεράστια επιτυχία πριν δεκατρία χρόνια, έχει τιμηθεί με Βραβείο Πούλιτζερ (2000), με το Βραβείο της Ένωσης Αμερικάνων Κριτικών, το Βραβείο Lucile Lortel και Outer Critics Circle, καθώς και το Βραβείο Dramatists Guild Hull-Warriner. Το κοινό της Κομοτηνής χειροκρότησε τις δυνατές ερμηνείες επιβραβεύοντας την συνολική προσπάθεια.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
