Γιώργος Πεταλωτής: «Το Καστελόριζο και οι μύθοι του»

Για το «Καστελόριζο και τους μύθους του» σχολιάζει ο εκπρόσωπος τύπου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών Γιώργος Πεταλωτής, αναφερόμενος στη διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε εξέλιξη: «Εδώ και πέντε χρόνια, με αποκορύφωμα την «επέτειο» ανακοίνωσης της ένταξής μας στον μηχανισμό στήριξης από το Καστελόριζο, πλήθος αναφορών, από τις πλέον σοβαρές μέχρι την εύκολη δαιμονοποίηση των γεγονότων, δημοσιεύονται και αναπαράγονται - άκριτα, με ελαφρά συνείδηση και πολλές φορές, επιβλαβώς για τη χώρα.  

Η συντριπτική πλειοψηφία, ακόμη και καλόπιστων αναφορών, παραγνωρίζει και δεν εξετάζει τις αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτήν την ανάγκη, ενώ πλήθος εύπεπτων στερεότυπων στη σφαίρα της παραπολιτικής και της συνωμοσιολογίας υποκαθιστούν τις σοβαρές αναλύσεις που απαιτούνται. 

Εμείς, ως Κίνημα  Δημοκρατών Σοσιαλιστών, αναδεικνύουμε πάγια, ότι πρέπει να ανοίξει επιτέλους μια συζήτηση για τους λόγους που μας οδήγησαν το 2010 στην αναγκαιότητα ενός πρωτοφανούς δανεισμού, αφού κινδυνεύαμε με άμεση χρεοκοπία, τις μεθοδεύσεις απόκρυψης των πραγματικών στοιχείων της οικονομίας από την κυβέρνηση Καραμανλή, την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης από τους εταίρους μας, αλλά και το ρόλο της συντηρητικής Ευρώπης, πριν και μετά την αποκάλυψη της κρίσης. 

Όσοι λοιδορούν με μεγάλη ευκολία το «Καστελόριζο» και ακόμη χειρότερα όσοι μέσα από την εύκολη απαξίωση του Παπανδρέου, έχτισαν μια αφήγηση ολιγωρίας μέχρι και προδοσίας, ας συναισθανθούν σήμερα συγκρίνοντας καταστάσεις, πρώτον πόσο δύσκολο είναι να διαπραγματεύεσαι από τραγική θέση την οικονομική στήριξη της χώρας σου και μάλιστα τότε, που δεν υπήρχε κανένας μηχανισμός, αλλά και δεύτερον πόσο εύκολο είναι να βλέπεις άλλες λύσεις πλην της υπάρχουσας καθώς και σωτήρες από το υπερπέραν. Ήδη ο τότε «αντιμνημονιακός» κ. Σαμαράς το διαπίστωσε, σήμερα το διαπιστώνει και ο κ. Τσίπρας, δυστυχώς με πολύ βαρύτερες συνέπειες για τον ελληνικό λαό. 

Τέλος, ας αναρωτηθούν οι επετειολογούντες πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση για τους Έλληνες πολίτες, αν είχαμε από τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης τη στοιχειώδη συναίνεση για την υπέρβαση της κρίσης, πόσο αξιόπιστοι άρα και λιγότερο ευάλωτοι θα ήμασταν προς τους δανειστές και εταίρους μας και πόσο αποφασισμένοι θα αποδεικνυόμασταν στην ελληνική κοινωνία για την συνολική αλλαγή πορείας της χώρας. Και πόσα λάθη προφανώς και παραλείψεις θα είχαμε γλιτώσει, αν το μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων ήταν ενιαίο. Για να μην φθάσουμε πέντε χρόνια μετά να βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου, η κυβέρνησή του και η τότε Κοινοβουλευτική του Ομάδα, ανέλαβαν ένα τεράστιο πολιτικό κόστος. Εν γνώσει τους. Δεν λιποτάκτησαν, δεν απέδρασαν. Τον δρόμο αυτό τον γνωρίζαμε πολύ καλά. Θα ήταν πολύ εύκολο αν αντί για «Καστελόριζο» πηγαίναμε τότε σε εκλογές, σε δημοψήφισμα ή ζητούσαμε την ψήφιση της δανειακής σύμβασης με 180 ψήφους, δηλαδή εκ των προτέρων απόρριψή της και «Ηρωϊκή έξοδο» με ευθύνη άλλων. 

Αλλά με μια χώρα ήδη πτωχευμένη, ήδη χρεοκοπημένη. 

Η επιλογή μας λοιπόν, ήταν και είναι διαφορετική. 

Αναλάβαμε το κόστος σε όλα τα επίπεδα. Ακόμη και σήμερα, όπως και με την προηγούμενη κυβέρνηση. 

Εντοπίζουμε τις μεγάλες διαφωνίες μας, αλλά με δημιουργικό για τη χώρα τρόπο. 

Τονίζαμε και τονίζουμε ότι η λύση στην κρίση δεν μπορεί να είναι εκτός του πυρήνα της Ευρώπης, την Ευρωζώνη, ότι η χώρα έχει ανάγκη από μεγάλες και πραγματικές μεταρρυθμίσεις ενταγμένες σε ένα ελληνικό σχέδιο και ότι και η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να ανταποκριθεί επιτέλους  άμεσα στην ανάγκη αυτή. Γι’ αυτό και μόνον εξάλλου εμείς  στηρίζουμε τις προσπάθειες της χώρας τότε και τώρα. Ας ευχηθούμε λοιπόν, ότι την όποια επέτειο θα την λαμβάνουμε ως αφορμή για επανεκκίνηση της σκέψης και της δράσης μας και μάλιστα, όταν ο χρόνος είναι ασφυκτικός για την χώρα».