Ποίηση που σε βάζει στο κλίμα της εποχής με καρέ αντιθέσεων, γύμνια συναισθημάτων, πληγές, μοναξιά, χαρές, αλλά κι ελπίδες ? «Αθωότητα, αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, επιτυγχάνονται πρώτα απ? όλα όταν είμαστε ευθυγραμμισμένοι στον άξονα μας» λέει η Έλλη Γιαννακοπούλου Γράφει η Μελαχροινή Μαρτίδου
Αν ξεφυλλίσετε την ποιητική συλλογή της 25χρονης Έλλης Γιαννακοπούλου από την Αλεξανδρούπολη λίγο πιο υποψιασμένα, θα ζήσετε μια συναρπαστικά απροσδόκητη ποιητική περιήγηση. Αυτό είναι σίγουρο και μαθαίνοντας πράγματα για την ίδια και το τι κάνει, ότι πιστεύει και τι ονειρεύεται θα δείτε ότι το παιδί ενός στρατιωτικού με τις γνωστές μεταθέσεις και μιας εκπαιδευτικού, πήρε γρήγορα ερεθίσματα για την ζωή και τον άνθρωπο. Σπούδασε κοινωνική λειτουργός και έπεσε στα βαθειά από επιλογή της, γνωρίζοντας τον άνθρωπο είτε βυθισμένο στο κόσμο των ουσιών είτε ως άστεγο στους δρόμους είτε ως πληθυσμιακή ομάδα με περιθωριοποίηση. Kαι ίσως μέσα από την ποιητική παραδοξολογία των εννοιών και των στιγμών που αποτυπώνει, βλέπεις την ματιά να αιωρείται, το λόγο της να στήνει εικόνες, την καρδιά να πάλλεται, την σκέψη να τρέχει. Σε αυτό συμβάλει η ευγένεια ύφους και η συγγραφική κομψότητα, τα νοήματα που σου αφήνουν να στήσεις εικόνες. Μια νεανική γραφή που έχει τη δική της όμως ωριμότητα.
Το φωτεινό πρόσωπο της Έλλης Γιαννακοπούλου και το χαμόγελό της, η σκέψη και η τόλμη της, η προσπάθεια να αγγίξει τον μικρόκοσμο της ζωής θα την φέρει στο προσκήνιο σύντομα με πολλά. Οι τυχεροί παρόντες της βιβλιοπαρουσίασης που έγινε στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, όπου δεν έπεφτε καρφίτσα, το κατάλαβαν. Γεύθηκαν και μια μικρή δόση της ταινίας που ετοιμάζεται βασισμένη στην ίδια ως γυναίκα και τον λόγο της με την φιλοδοξία να μας εκπροσωπήσει σε φεστιβάλ εγχώρια και ξένα.
Μια 25χρονη Θρακιώτισσα πρωτοεμφανίζεται με την ποιητική της συλλογή, την οποία αφιερώνει στους δικούς της, στους φίλους της, στην σκυλίτσα της και αποφεύγει ακόμη και την τιτλοποίηση των ποιημάτων για να έχει την πολυτέλεια ο αναγνώστης με τη δική του δόση ελευθερίας, να τα ξεχωρίσει όπως τα αισθάνεται. Στο πάνελ παρουσίας βρέθηκε η εικαστικός και άνθρωπος του πνεύματος Μαριάννα Παυλίδου, η υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου Ελευθερουδάκη Φωτεινή Σκαρλακίδου και ένα κοινό που απόλαυσε το λόγο της ίδιας της Έλλης Γιανακοπούλου σε αυτήν την πρώτη δημόσια εμφάνισή της, στην γενέτειρα πόλη. Εκεί επιβεβαιώθηκε η ανάγκη κάποιων με ιδιαίτερο τάλαντο να αυτοεκφραστούν και άλλων να είναι οι θετικοί αποδέκτες τους.
Μας ενώνουν κοινές αγάπες: Η Έλλη ζωγραφίζει, γράφει, τραγουδά, ασχολείται με τον κινηματογράφο και την κοινωνική προσφορά, από την άλλη, εγώ είμαι ζωγράφος, γράφω, για όσους με ξέρουν με εκφράζει να τραγουδώ, σπούδασα σινεμά, με χαρακτηρίζει η ανάγκη εθελοντισμού και κοινωνικής προσφοράς.
Και έτσι, όπως το έφερε η ζωή, οι μοίρες μας συναντώνται, σε αυτή την όμορφη, αποψινή βραδιά, στην οποία εσείς, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά μας, ήλθατε να μεταλάβετε μαζί μας, το δώρο της έμπνευσης, της ιερής ανάγκης της ψυχής για έκφραση, για το μοίρασμα πολύ ιδιωτικών, προσωπικών βιωμάτων, που όμως ταυτίζονται και είναι κοινά με τα βιώματα όλων μας!
Η υπαρξιακή αγωνία, ερωτήματα πάνω στο ποιός είμαι αφού υπάρχω, ο φόβος του θανάτου, ο πόνος του έρωτα-κινητήριας δύναμης της ζωής, και το δίπολο έρωτας-θάνατος, που από την αρχαιότητα καταγράφεται ως τέτοιο, η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, η οδύνη της χαμένης αθωότητας και η ματαίωση των ονείρων που βιώνουμε σήμερα, η ανάγκη να προσδώσουμε νόημα, να βρούμε το νόημα για τα σημαντικά πράγματα της ζωής, μας αφορούν όλους.
Εδώ μας φέρνει η ανάγκη μας για επικοινωνία! Να θέσουμε στο επίκεντρο και ως θέμα συζήτησης την έκφραση της ψυχής, τη φαντασία, τα βιώματα, τα όνειρά μας!
Ο γραπτός λόγος, διατυπωμένος σε ποιήματα, είναι ο παλμογράφος της ψυχικής μας διάθεσης! Αντικατοπτρίζει συναισθήματα, σκέψεις, αγωνίες, αλλά και πολλά άλλα πιο σύνθετα: Είναι αποτέλεσμα συνειδητών και ασυνείδητων διεργασιών, της φαντασίας, της δημιουργικότητας, και της ικανότητας της ψυχής, να συνειδητοποιεί και να συνδυάζει αντικρουόμενα στη φύση τους πράγματα, αντιθέσεις. Όπως το ρομαντικό με το βίαιο, το κυνικό, το τρυφερό με το σκληρό! Την ομορφιά με την ασχήμια, την αθωότητα με την ηθική πτώση-την παρακμή! Κάπως έτσι δεν είναι και η φύση των πραγμάτων; της ζωής;
Όλα κινούνται σε ένα δίπολο: Χαρά-λύπη, υγεία-αρρώστια, ευτυχία-απώλεια, και κανείς μας δεν γλυτώνει από την γεύση τους.
Πότε όμως αυτό από αλήθεια, γίνεται τέχνη; Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα! Η τέχνη χαρακτηρίζεται από μια υπέρβαση! Αυτήν όπου το προσωπικό συνδέεται με το παγκόσμιο, με το λεγόμενο κοινό συλλογικό ασυνείδητο.
Η Έλλη νιώθει καλλιτέχνης σε κάθε της έκφραση! Σε οτιδήποτε κάνει, και έχει ανάγκη να εκφράζεται με κάθε δυνατό τρόπο!
Είναι ελεύθερο πνεύμα, τολμηρή, και δεν διστάζει να χρησιμοποιεί εκφράσεις που αντικατοπτρίζουν άμεσα και ωμά, την βιαιότητα της εποχής.
Τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις της. Τον τρόπο έκφρασης της γενιάς της. Τις ματαιώσεις των ονείρων της. Και εκπέμπει ένα sos. Mας καλεί να σηκωθούμε από την καρέκλα μας και τον καναπέ, τον βαθύ ύπνο της ασφάλειας, της εξάρτησης και του βολέματος, και ακούγοντας τη μουσική μέσα μας, να αφεθούμε να χορέψουμε ελεύθερα τον δικό μας χορό.
Σήμερα, παρακολουθούμε τον χορό της ψυχής της, και χορεύουμε μαζί της! Τι όμορφο συναίσθημα! Ο χορός, ακούγοντας την μουσική της ψυχής»?
Για το έργο της, αλλά και όσα την εμπνέουν μίλησε η ποιήτρια κατά την εκδήλωση παρουσίασης της συλλογής της. Το εξώφυλλο του βιβλίου επίσης εντυπωσιακό, συμβολικό, πονεμένο, σοκαριστικό με ένα χέρι που υψώνεται λασπωμένο μέσα από την θάλασσα. Οι συνειρμοί πολλοί όπως και η ταύτισή του με την αγωνία και τις εικόνες που ζούμε με το μεταναστευτικό. Η ίδια όπως λέει το είχε εμπνευστεί 10 χρόνια πριν, απλά τώρα επικαιροποιήθηκε με όσα συμβαίνουν?
Πώς θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την ποίησή σου;
-Η ποίησή μου από κάποιους έχει χαρακτηριστεί ως «μεταμοντέρνος ρομαντισμός», αφού κυριαρχούν στοιχεία τόσο του παρελθόντος, όσο και της σύγχρονης ζωής. Με τον ρομαντισμό και τον κυνισμό της εποχής να συγκρούονται συνεχώς, δημιουργούνται στοπ καρέ αντιθέσεων. Η αντίθεση ως εκφραστικό μέσο, ενσωματώνει κατά την άποψή μου την εικόνα και το συναίσθημα σε ένα δυναμικό συνονθύλευμα- κράμα. Ο πυκνός, ειρωνικός, κοφτός και λιτός λόγος είναι γεννήματα μιας άγριας εποχής που χαρακτηρίζουν την βιαιότητα που ζούμε. Ωστόσο, δεν λείπουν και τα εκφραστικά μέσα όπως οι παρομοιάσεις- μεταφορές που προδίδουν μια φρέσκια διάθεση. Η ποίησή μου πραγματεύεται θεματικές όπως: ανάγκες- οι ανάγκες μας, συναισθήματα- τα συναισθήματά μας, σχέσεις- τις σχέσεις μας, μοναξιά- την μοναξιά μας, πληγές- τις πληγές μας ρε γαμώτο!
Πώς εμπνεύστηκες τον τίτλο του βιβλίου σου;
-«Γιατί εγώ όταν χορεύω, χορεύω μόνη», ένας τίτλος που για μένα ενέχει μια δόση ελευθερίας, ευθύνης, μοναξιάς, ρίσκου, ζωής. Το συναίσθημα λοιπόν, του να χορεύει κάποιος μόνος, γελώντας ή κλαίγοντας, ντυμένος ή γυμνός, νηφάλιος ή παράφρων, ντροπαλός ή «θαρραλέος», σε χώρο διασκέδασης ή στη βροχή, μου δίνει ζωή. Η σκέψη του ότι ο καθ ένας είναι μόνος, τελικά ίσως να έχει και πολλές δυνατότητες! Ίσως να μας επιτρέπει να ανάψουμε ένα τσιγάρο και να συνεχίσουμε το δρόμο. Να βρούμε την τόλμη να συνεχίσουμε γοητευμένοι το ταξίδι. Να πετάξουμε την αναπαυτική καρέκλα και απλώς να εκτεθούμε «χορεύοντας». Και πιστέψτε με, όλα αρχίζουν από την κίνηση αυτή. Ίσως το πέταγμα της καρέκλας να θεωρείται ο σημαντικότερος βηματισμός του χορού αυτού.
Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να μεταφέρεις μέσω του βιβλίου σου;
-Αυτό που θα ήθελα να εκπέμψω είναι ένα SOS! Θέλω να αποδράσουμε από τον λήθαργο, από το εγκεφαλικό και συναισθηματικό μούδιασμα. Να αντισταθούμε στην μαζική συνειδησιακή σφαγή, επαναπροσδιορίζοντας τα χαμένα νοήματα.
Τι σε εμπνέει στη ζωή για να γράψεις;
-Εμπνέομαι από σκηνικά της καθημερινότητας που ενέχουν μια δυναμική. Η δυναμική αυτή μπορεί να δημιουργείται από συναισθήματα, συνομιλίες, βλέμματα, επαφή, απλή παρατήρηση, σκέψεις, στιγμές, κραυγές. Καθετί που με συγκινεί, με συνεπαίρνει, μου αποσπά την προσοχή από τη δική μου ρουτίνα. Το θέμα είναι τι αξία δίνεις σε όλα αυτά που περνούν από μπροστά μας σαν ταινία.
Τι σου αρέσει στη ζωή και τι δεν σου αρέσει καθόλου;
-Μου αρέσει η δημιουργικότητα και η συναναστροφή με αγαπημένους μου. Στους ανθρώπους μου αρέσει να μάχονται, να διεκδικούν το χαμόγελό τους.
Τι σημαίνει για σένα να διαβάζουν οι άλλοι τις σκέψεις σου μέσω ενός ποιήματος;
-Το να διαβάζει κάποιος τις σκέψεις μου μέσω ποιημάτων, αρχικά μου δημιουργούσε αισθήματα ενοχής λόγω της έκθεσης. Ξέρεις, είναι πολύ εύκολο κάποιος να σε χαρακτηρίσει ως άνθρωπο- προσωπικότητα και να παραλείψει το σπουδαιότερο που είναι ο χαρακτηρισμός σου (θετικός ή αρνητικός) ως καλλιτέχνη. Στη συνέχεια όμως έμαθα να απολαμβάνω το μοίρασμα, που ξεπερνά την οποιαδήποτε ματαιοδοξία. Θεωρώ πως ο καλλιτέχνης δεν έχει ανάγκη το χειροκρότημα, αλλά την αλληλεπίδραση. Για τον καλλιτέχνη είναι σημαντικό το να παρατηρήσει τον προβληματισμό, τις συσπάσεις, τα συναισθήματα, τις συνέπειες του έργου του που δημιουργεί στον ακροατή. Αυτό ενδεχομένως έχουμε ανάγκη και ως άνθρωποι, το μοίρασμα.
Ποια είναι τα όνειρά σου;
-Να διατηρήσω την αθωότητά μου».
Το φωτεινό πρόσωπο της Έλλης Γιαννακοπούλου και το χαμόγελό της, η σκέψη και η τόλμη της, η προσπάθεια να αγγίξει τον μικρόκοσμο της ζωής θα την φέρει στο προσκήνιο σύντομα με πολλά. Οι τυχεροί παρόντες της βιβλιοπαρουσίασης που έγινε στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, όπου δεν έπεφτε καρφίτσα, το κατάλαβαν. Γεύθηκαν και μια μικρή δόση της ταινίας που ετοιμάζεται βασισμένη στην ίδια ως γυναίκα και τον λόγο της με την φιλοδοξία να μας εκπροσωπήσει σε φεστιβάλ εγχώρια και ξένα.
Μια 25χρονη Θρακιώτισσα πρωτοεμφανίζεται με την ποιητική της συλλογή, την οποία αφιερώνει στους δικούς της, στους φίλους της, στην σκυλίτσα της και αποφεύγει ακόμη και την τιτλοποίηση των ποιημάτων για να έχει την πολυτέλεια ο αναγνώστης με τη δική του δόση ελευθερίας, να τα ξεχωρίσει όπως τα αισθάνεται. Στο πάνελ παρουσίας βρέθηκε η εικαστικός και άνθρωπος του πνεύματος Μαριάννα Παυλίδου, η υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου Ελευθερουδάκη Φωτεινή Σκαρλακίδου και ένα κοινό που απόλαυσε το λόγο της ίδιας της Έλλης Γιανακοπούλου σε αυτήν την πρώτη δημόσια εμφάνισή της, στην γενέτειρα πόλη. Εκεί επιβεβαιώθηκε η ανάγκη κάποιων με ιδιαίτερο τάλαντο να αυτοεκφραστούν και άλλων να είναι οι θετικοί αποδέκτες τους.
Η αναζήτηση των χαμένων νοημάτων με την ματιά της Μαριάννας Παυλίδου
Η Μαριάννα Παυλίδου εικαστικός και διδάσκουσα στην Σχολή Επιστημών της Αγωγής, ΔΠΘ ανέλαβε να μας συστήσει την νεαρή λογοτέχνη με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο, με ένα λόγο αμεσο και γοητευτικο συνάμα.Δανείζομασι ένα απόσπασμά του.
«Θα με ρωτήσετε, υποθέτω, τι σχέση μπορώ να έχω εγώ με ένα 25χρονο κορίτσι σαν την ΄Ελλη; Και πώς εγώ, μια ζωγράφος, μπορώ να προσεγγίσω κατάλληλα μια ποιητική έκφραση; Το επιχειρώ, γιατί μου ζητήθηκε από την ίδια. Μας ενώνουν κοινές αγάπες: Η Έλλη ζωγραφίζει, γράφει, τραγουδά, ασχολείται με τον κινηματογράφο και την κοινωνική προσφορά, από την άλλη, εγώ είμαι ζωγράφος, γράφω, για όσους με ξέρουν με εκφράζει να τραγουδώ, σπούδασα σινεμά, με χαρακτηρίζει η ανάγκη εθελοντισμού και κοινωνικής προσφοράς.
Και έτσι, όπως το έφερε η ζωή, οι μοίρες μας συναντώνται, σε αυτή την όμορφη, αποψινή βραδιά, στην οποία εσείς, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά μας, ήλθατε να μεταλάβετε μαζί μας, το δώρο της έμπνευσης, της ιερής ανάγκης της ψυχής για έκφραση, για το μοίρασμα πολύ ιδιωτικών, προσωπικών βιωμάτων, που όμως ταυτίζονται και είναι κοινά με τα βιώματα όλων μας!
Η υπαρξιακή αγωνία, ερωτήματα πάνω στο ποιός είμαι αφού υπάρχω, ο φόβος του θανάτου, ο πόνος του έρωτα-κινητήριας δύναμης της ζωής, και το δίπολο έρωτας-θάνατος, που από την αρχαιότητα καταγράφεται ως τέτοιο, η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, η οδύνη της χαμένης αθωότητας και η ματαίωση των ονείρων που βιώνουμε σήμερα, η ανάγκη να προσδώσουμε νόημα, να βρούμε το νόημα για τα σημαντικά πράγματα της ζωής, μας αφορούν όλους.
Εδώ μας φέρνει η ανάγκη μας για επικοινωνία! Να θέσουμε στο επίκεντρο και ως θέμα συζήτησης την έκφραση της ψυχής, τη φαντασία, τα βιώματα, τα όνειρά μας!
Ο γραπτός λόγος, διατυπωμένος σε ποιήματα, είναι ο παλμογράφος της ψυχικής μας διάθεσης! Αντικατοπτρίζει συναισθήματα, σκέψεις, αγωνίες, αλλά και πολλά άλλα πιο σύνθετα: Είναι αποτέλεσμα συνειδητών και ασυνείδητων διεργασιών, της φαντασίας, της δημιουργικότητας, και της ικανότητας της ψυχής, να συνειδητοποιεί και να συνδυάζει αντικρουόμενα στη φύση τους πράγματα, αντιθέσεις. Όπως το ρομαντικό με το βίαιο, το κυνικό, το τρυφερό με το σκληρό! Την ομορφιά με την ασχήμια, την αθωότητα με την ηθική πτώση-την παρακμή! Κάπως έτσι δεν είναι και η φύση των πραγμάτων; της ζωής;
Όλα κινούνται σε ένα δίπολο: Χαρά-λύπη, υγεία-αρρώστια, ευτυχία-απώλεια, και κανείς μας δεν γλυτώνει από την γεύση τους.
Πότε όμως αυτό από αλήθεια, γίνεται τέχνη; Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα! Η τέχνη χαρακτηρίζεται από μια υπέρβαση! Αυτήν όπου το προσωπικό συνδέεται με το παγκόσμιο, με το λεγόμενο κοινό συλλογικό ασυνείδητο.
Η Έλλη νιώθει καλλιτέχνης σε κάθε της έκφραση! Σε οτιδήποτε κάνει, και έχει ανάγκη να εκφράζεται με κάθε δυνατό τρόπο!
Είναι ελεύθερο πνεύμα, τολμηρή, και δεν διστάζει να χρησιμοποιεί εκφράσεις που αντικατοπτρίζουν άμεσα και ωμά, την βιαιότητα της εποχής.
Τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις της. Τον τρόπο έκφρασης της γενιάς της. Τις ματαιώσεις των ονείρων της. Και εκπέμπει ένα sos. Mας καλεί να σηκωθούμε από την καρέκλα μας και τον καναπέ, τον βαθύ ύπνο της ασφάλειας, της εξάρτησης και του βολέματος, και ακούγοντας τη μουσική μέσα μας, να αφεθούμε να χορέψουμε ελεύθερα τον δικό μας χορό.
Σήμερα, παρακολουθούμε τον χορό της ψυχής της, και χορεύουμε μαζί της! Τι όμορφο συναίσθημα! Ο χορός, ακούγοντας την μουσική της ψυχής»?
ΕΛΛΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ:
Θα ήθελα να διατηρήσω την αθωότητά μου!Για το έργο της, αλλά και όσα την εμπνέουν μίλησε η ποιήτρια κατά την εκδήλωση παρουσίασης της συλλογής της. Το εξώφυλλο του βιβλίου επίσης εντυπωσιακό, συμβολικό, πονεμένο, σοκαριστικό με ένα χέρι που υψώνεται λασπωμένο μέσα από την θάλασσα. Οι συνειρμοί πολλοί όπως και η ταύτισή του με την αγωνία και τις εικόνες που ζούμε με το μεταναστευτικό. Η ίδια όπως λέει το είχε εμπνευστεί 10 χρόνια πριν, απλά τώρα επικαιροποιήθηκε με όσα συμβαίνουν?
Πώς θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις την ποίησή σου;
-Η ποίησή μου από κάποιους έχει χαρακτηριστεί ως «μεταμοντέρνος ρομαντισμός», αφού κυριαρχούν στοιχεία τόσο του παρελθόντος, όσο και της σύγχρονης ζωής. Με τον ρομαντισμό και τον κυνισμό της εποχής να συγκρούονται συνεχώς, δημιουργούνται στοπ καρέ αντιθέσεων. Η αντίθεση ως εκφραστικό μέσο, ενσωματώνει κατά την άποψή μου την εικόνα και το συναίσθημα σε ένα δυναμικό συνονθύλευμα- κράμα. Ο πυκνός, ειρωνικός, κοφτός και λιτός λόγος είναι γεννήματα μιας άγριας εποχής που χαρακτηρίζουν την βιαιότητα που ζούμε. Ωστόσο, δεν λείπουν και τα εκφραστικά μέσα όπως οι παρομοιάσεις- μεταφορές που προδίδουν μια φρέσκια διάθεση. Η ποίησή μου πραγματεύεται θεματικές όπως: ανάγκες- οι ανάγκες μας, συναισθήματα- τα συναισθήματά μας, σχέσεις- τις σχέσεις μας, μοναξιά- την μοναξιά μας, πληγές- τις πληγές μας ρε γαμώτο!
Πώς εμπνεύστηκες τον τίτλο του βιβλίου σου;
-«Γιατί εγώ όταν χορεύω, χορεύω μόνη», ένας τίτλος που για μένα ενέχει μια δόση ελευθερίας, ευθύνης, μοναξιάς, ρίσκου, ζωής. Το συναίσθημα λοιπόν, του να χορεύει κάποιος μόνος, γελώντας ή κλαίγοντας, ντυμένος ή γυμνός, νηφάλιος ή παράφρων, ντροπαλός ή «θαρραλέος», σε χώρο διασκέδασης ή στη βροχή, μου δίνει ζωή. Η σκέψη του ότι ο καθ ένας είναι μόνος, τελικά ίσως να έχει και πολλές δυνατότητες! Ίσως να μας επιτρέπει να ανάψουμε ένα τσιγάρο και να συνεχίσουμε το δρόμο. Να βρούμε την τόλμη να συνεχίσουμε γοητευμένοι το ταξίδι. Να πετάξουμε την αναπαυτική καρέκλα και απλώς να εκτεθούμε «χορεύοντας». Και πιστέψτε με, όλα αρχίζουν από την κίνηση αυτή. Ίσως το πέταγμα της καρέκλας να θεωρείται ο σημαντικότερος βηματισμός του χορού αυτού.
Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να μεταφέρεις μέσω του βιβλίου σου;
-Αυτό που θα ήθελα να εκπέμψω είναι ένα SOS! Θέλω να αποδράσουμε από τον λήθαργο, από το εγκεφαλικό και συναισθηματικό μούδιασμα. Να αντισταθούμε στην μαζική συνειδησιακή σφαγή, επαναπροσδιορίζοντας τα χαμένα νοήματα.
Τι σε εμπνέει στη ζωή για να γράψεις;
-Εμπνέομαι από σκηνικά της καθημερινότητας που ενέχουν μια δυναμική. Η δυναμική αυτή μπορεί να δημιουργείται από συναισθήματα, συνομιλίες, βλέμματα, επαφή, απλή παρατήρηση, σκέψεις, στιγμές, κραυγές. Καθετί που με συγκινεί, με συνεπαίρνει, μου αποσπά την προσοχή από τη δική μου ρουτίνα. Το θέμα είναι τι αξία δίνεις σε όλα αυτά που περνούν από μπροστά μας σαν ταινία.
Τι σου αρέσει στη ζωή και τι δεν σου αρέσει καθόλου;
-Μου αρέσει η δημιουργικότητα και η συναναστροφή με αγαπημένους μου. Στους ανθρώπους μου αρέσει να μάχονται, να διεκδικούν το χαμόγελό τους.
Τι σημαίνει για σένα να διαβάζουν οι άλλοι τις σκέψεις σου μέσω ενός ποιήματος;
-Το να διαβάζει κάποιος τις σκέψεις μου μέσω ποιημάτων, αρχικά μου δημιουργούσε αισθήματα ενοχής λόγω της έκθεσης. Ξέρεις, είναι πολύ εύκολο κάποιος να σε χαρακτηρίσει ως άνθρωπο- προσωπικότητα και να παραλείψει το σπουδαιότερο που είναι ο χαρακτηρισμός σου (θετικός ή αρνητικός) ως καλλιτέχνη. Στη συνέχεια όμως έμαθα να απολαμβάνω το μοίρασμα, που ξεπερνά την οποιαδήποτε ματαιοδοξία. Θεωρώ πως ο καλλιτέχνης δεν έχει ανάγκη το χειροκρότημα, αλλά την αλληλεπίδραση. Για τον καλλιτέχνη είναι σημαντικό το να παρατηρήσει τον προβληματισμό, τις συσπάσεις, τα συναισθήματα, τις συνέπειες του έργου του που δημιουργεί στον ακροατή. Αυτό ενδεχομένως έχουμε ανάγκη και ως άνθρωποι, το μοίρασμα.
Ποια είναι τα όνειρά σου;
-Να διατηρήσω την αθωότητά μου».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
