Φωτεινή Δάρρα: Μην απελπίζεστε, κάντε λιγάκι υπομονή!

Φωτεινή όνομα και πράγμα, ακτινοβολούσα, αιθέρια, με μια φωνή που δεν την ξεχνάς και μια σκηνική παρουσία εντυπωσιακή. Απάντησε σε ερωτήσεις για τη δουλειά και τα προσωπικά της, σε ένα διάλειμμα του προγράμματος στο Stage Θεσσαλονίκης όπου μοιράζεται το ζωντανό πρόγραμμα με τον Γιάννη Πάριο, κάνοντας όλους τους θαμώνες να τραγουδούν και να μετέχουν. Εκεί ακούς τα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών με εξαιρετικές ερμηνείες. Η Φωτεινή Δάρρα κινείται με άνεση στην πίστα αλλά και μέσα στο κοινό, σε καθηλώνει με την ερμηνεία και την ποικιλία γνωστών κι απαιτητικών τραγουδιών του ελληνικού ρεπερτορίου που έχουν ερμηνευθεί από μορφές. Στην πρεμιέρα παρακολουθούσε διακριτικά και ο πρώην σύντροφός της μουσικοσυνθέτης Δημ. Παπαδημητρίου που φωτογραφήθηκε για το «Χ» με την ίδια και την αδελφή της Μαρίνα, φύλακα άγγελό της. Το πιο σημαντικό στην καλλιτεχνική της καριέρα η προετοιμασία για την ολοκλήρωση του δίσκου της με την καταλυτική παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη. 

Από τη Θράκη και Βόρεια Ελλάδα, η Φωτεινή Δάρρα, κουβαλάει «τις ωραιότερες αναμνήσεις, κουβαλάω την αγάπη του κόσμου, το γεγονός ότι οι Θρακιώτες νομίζω ότι έχετε μια αλήθεια μέσα σας. Αυτό που σας διακρίνει περισσότερο απ’ όλα νομίζω ότι είναι η αλήθεια. Και κουβαλάω και μυστηριακό του τόπου αυτού. Ένας τόπος που αισθάνεσαι σαν να μεταφέρθηκες κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν. Η Βόρεια Ελλάδα είναι υπέροχη, είναι η τρίτη χρονιά που είμαι στην Θεσσαλονίκη και δεν την αλλάζω. Έχω κάνει φίλους και από το κοινό και με ανθρώπους που είναι από τη δουλειά και με ανθρώπους που είναι εκτός, που τους συνάντησα και μου λείπουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο».

-Είναι ο δεύτερος δίσκος που κάνουμε με τον Μίκη Θεοδωράκη. Για μένα είναι πάρα πολύ τιμητικό το γεγονός ότι με επέλεξε. Είναι το remake του Ραντάρ, ενός δίσκου που γεννήθηκε το 1981 και που ξαναγεννιέται το 2015. Έχουμε ήδη ηχογραφήσει κι έχει ενορχηστρώσει ο ίδιος ο συνθέτης. Ανταμώνουμε και συζητάμε συνέχεια. Είμαστε σε πολύ συχνή επαφή. Όλες τις πρόβες τις έχουμε κάνει μαζί, κι εκτός από τις πρόβες έχω αποκομίσει και πάρα πολλά από αυτό τον υπέροχο καλλιτέχνη, αυτόν τον υπέροχο δημιουργό κι αυτόν τον πάρα πολύ έξυπνο και καλό άνθρωπο. Δεν είναι απλά μοναδική μορφή, αλλά από τις λίγες. Και γιατί δε λέω μοναδική; Είχα την ευτυχία και βρέθηκα σε μία γενιά-μεταίχμιο, ανάμεσα σε αυτή την παλιά γενιά και τους μεγάλους Έλληνες και την επόμενη φάση που δεν ξέρω πως θα είναι –ελπίζω να γεννήσει επίσης σπουδαίους Έλληνες, γιατί το έχουμε ανάγκη. Γνώρισα τον Μιχάλη Κακογιάννη, τον Νίκο Μαμαγκάκη και συνεργαστήκαμε με αυτούς, την Μαρία Φαραντούρη, την Μαρία Δημητριάδη, την Τζένη Βάνου, ανθρώπους δηλαδή που είναι πάρα πολύ σπουδαίοι όχι μόνο από το δικό μου χώρο. Μεγάλες μορφές, ο καθένας στη δική του περιοχή και στο δικό του χώρο και ελπίζω η κοινωνία να δώσει τη δυνατότητα σε ανθρώπους να ξαναγίνουν  έτσι, γιατί είναι στο χέρι της κοινωνίας, γιατί δεν είναι θέμα ταλέντου, αλλά κοινωνίας να επιτρέψει σε αυτά τα μικρά «δεντράκια» να αναπτυχθούν και να γίνουν μεγάλα. 

-Η μητρότητα σαφώς και με άλλαξε. Έχω κάποιον στο σπίτι να με περιμένει, κι αυτό είναι πολύ ωραίο. 

-Νομίζω ότι με το παιδί έφτασα στο «τοπ». Δεν μπορώ να φανταστώ ένα πιο δυνατό συναίσθημα από αυτό και νομίζω ότι οι γυναίκες θα με καταλάβουν, πόσο δυνατό και σπουδαίο είναι αυτό το συναίσθημα της μητρότητας. Αλλά πέρα από αυτό στα  δικά μου τα επαγγελματικά ?που δεν είναι και τόσο επαγγελματικά, γιατί η μισή μου ζωή είναι αυτό που κάνω εδώ. Όνειρο είναι να έχω αντίστοιχα πράγματα να συζητάμε, όχι ακριβώς στα ίδια επίπεδα, αλλά τουλάχιστον να είναι κοντά, να μπορούμε να έχουμε κάτι ενδιαφέρον να πούμε. Αυτό είναι το όνειρό μου!

-Κινούμαι τώρα περισσότερο μόνο για δουλειά και όχι για ψυχαγωγία ή αναψυχή, αλλά το καλοκαίρι ταξιδεύω και πηγαίνω σε προορισμούς εντός της Ελλάδας.

-Κάθε χρόνο την ίδια ευχή κάνω. Εύχομαι να υπάρξει όσο το δυνατό λιγότερος κόσμος που πονάει... Δεν μπορώ, υποφέρω στην ιδέα και δεν μπορώ να κοιμηθώ, ότι υπάρχει κόσμος που πονάει και υποφέρει. Δεν το αντέχω καθόλου. Θα έλεγα λοιπόν σε όλους να ακούσουν το στίχο του τραγουδιού. «Μην απελπίζεσαι και δεν θα αργήσει, κοντά σου να ‘ρθει μια χαραυγή, καινούργια αγάπη να σου ζητήσει, κάνε λιγάκι υπομονή». Κάντε λιγάκι υπομονή! 

Χ.