Έσπασαν Τράπεζες και απήλθαν?

Αναρχία δε σημαίνει βία, ούτε βέβαια σημαίνει κλεψιά. Γι’ αυτό με αλγεινή εντύπωση είδα στη διάρκεια της πορείας μία ιδεολογία που έχει τις ρίζες της από αρχαίων χρόνων (Η πρώτη αναφορά της λέξεως αναρχία υπάρχει στο έργο Επτά επί Θήβας (467 π.Χ.) του Αισχύλου. Εκεί η Αντιγόνη ανοιχτά αρνείται να αποδεχτεί το διάταγμα των κρατούντων να αφήσει άθαφτο το πτώμα του αδερφού της Πολυνείκη, ως τιμωρία για τη συμμετοχή του στην επίθεση κατά των Θηβών, λέγοντας: Ακόμα και αν κανείς άλλος δεν επιθυμούσε να συμμετάσχει στην ταφή, εγώ μόνη μου θα τον έθαβα και θα έπαιρνα το ρίσκο που θα σημαίνει η ταφή του αδερφού μου. Ούτε ντρέπομαι να δράσω ενάντια αψηφώντας τη βούληση των κρατούντων (ούδ' αισχύνομαι έχουσ' άπιστον τηνδ' αναρχίαν πόλει), να μετατρέπεται σε αφορμή ακόμα και για κλεψιά. Το αντικείμενο της κλοπής δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, αφού ήταν ευτελούς αξίας, μόλις μερικών ευρώ. Μου έκανε εντύπωση η κίνηση ενός αναρχικού, κατά τα άλλα, και κυρίως η ευκολία του με την οποία άπλωσε το χέρι του και άρπαξε από τα εξωτερικά σταντ ενός μαγαζιού έναν σκούφο. Εκμεταλλεύτηκε το συνωστισμό και πήρε το σκουφάκι χωρίς φυσικά να γίνει αντιληπτός από τον ιδιοκτήτη καταστήματος στην οδό Βενιζέλου και με περίσσιο θράσος το έβαλε μέσα στα ρούχα του, με όσους συντρόφους του τον είδαν να ξεσπούν σε γέλια.